Η Ελλάδα παράγει 17 GW (γιγαβάτ) από ΑΠΕ, αλλά διαθέτει μόνο 220 MW (μεγαβάτ) εγκατεστημένων μπαταριών. Ετσι, κάποιες ώρες εξάγει φθηνό ρεύμα που περισσεύει και το βράδυ χρησιμοποιεί ακριβό ρεύμα από μονάδες αερίου για να καλύψει τις ανάγκες της, με αποτέλεσμα το ρεύμα που πληρώνει ο καταναλωτής να είναι πολύ ακριβότερο.
Αντιθέτως, η Βουλγαρία διαθέτει μπαταρίες που μπορούν να αποθηκεύσουν έως 3,5 GW. Εισάγει φθηνό ελληνικό ρεύμα, το αποθηκεύει και το διαθέτει για κατανάλωση τη νύχτα σε πολύ χαμηλή τιμή. Αρα το φθηνό ρεύμα της Ελλάδας δεν το εκμεταλλεύεται η χώρα μας, αλλά η Βουλγαρία.
Το ελληνικό αυτό παράδοξο, όπως προκύπτει από ρεπορτάζ της Χρύσας Λιάγγου στην κυριακάτικη «Καθημερινή» (21/6) θα έπαυε να ισχύει εάν η Ελλάδα είχε κάποιον στοιχειώδη σχεδιασμό για να προχωρήσει γρηγορότερα το θέμα των μπαταριών. Με αυτόν τον τρόπο, μαζί με τις ΑΠΕ στις οποίες καταγράφει εντυπωσιακές επιδόσεις σε διεθνές επίπεδο –τρίτη θέση στην παραγωγή από φωτοβολταϊκά και ένατη θέση στην παραγωγή από αιολικά– θα είχε και τη δυνατότητα της αποθήκευσης.
Σήμερα η χώρα μας αποθηκεύει μόλις το 2% της συνολικής παραγωγής της από ΑΠΕ, ενώ η Ιταλία αποθηκεύει το 14%, το Ηνωμένο Βασίλειο το 13%, η Φινλανδία και η Ιρλανδία το 10%, η Ολλανδία και η Γερμανία το 8%.
Τα παράδοξα, όμως, δεν σταματούν εδώ. Η χώρα θα μπορούσε εναλλακτικά, αντί να παράγει τόσο μεγάλη ποσότητα ρεύματος από εργοστάσια ΑΠΕ –ενισχύοντας τα κέρδη κάποιων επιχειρηματιών– να είχε δώσει τη δυνατότητα στον κάθε ιδιοκτήτη ακινήτου να παράγει ο ίδιος το ρεύμα του με ένα ηλιακό πάνελ στην ταράτσα του, αποθηκεύοντας μάλιστα σε μια μπαταρία ό,τι του περισσεύει. Ή ακόμη και να στέλνει το περίσσευμά του στο δίκτυο και να το συμψηφίζει με την κατανάλωσή του. Κάτι που θα ήταν ιδιαίτερα προσοδοφόρο για κάποια εκατομμύρια εξοχικά σπίτια που μένουν κλειστά 11 μήνες τον χρόνο. Αλλά αυτό θα απαιτούσε σχεδιασμό του κράτους και επενδύσεις για εκσυγχρονισμό του δικτύου.
Αλλά τώρα ψάχνουμε… ψύλλους στ’ άχυρα. Εδώ η κυβέρνηση θα μπορούσε να είχε κάνει ήδη τις γεωτρήσεις για υδρογονάνθρακες στο Ιόνιο και να βρισκόταν επτά χρόνια πιο κοντά στην εξόρυξη πετρελαίου. Ομως το 2019 έλεγε όχι στα ορυκτά καύσιμα. Που, αίφνης, έγινε «Ναι» το 2025, μετά το «Drill, baby, drill» του προέδρου Τραμπ.
