Η Ακρόπολη με όλες τις μεταμορφώσεις της στον χρόνο, και κυρίως με όλον τον πολύπτυχο συμβολισμό της, ορίζει το βλέμμα. Το τεράστιο επιστημονικό και αναστηλωτικό έργο που συντελείται επί δεκαετίες στον Ιερό Βράχο είναι ένα επίτευγμα και ένας λόγος να νιώθουμε περήφανοι για την πρόοδο της ελληνικής επιστήμης και αρχαιολογίας. Η νέα όψη του δυτικού αετώματος, συμπληρωμένου κατά το δυνατόν, γεννάει νέα σκέψη και προκαλεί πολλά συναισθήματα με αφετηρία τον ψυχικό σύνδεσμό μας με αυτό το μνημείο που είναι η ίδια η Αθήνα.
Η συμπλήρωση του δυτικού αετώματος με νέο μάρμαρο προκαλεί άμεσα μερική ρήξη με την κληροδοτημένη ιδέα του ερειπίου. Είναι μια ακόμη μετακίνηση από την καταγεγραμμένη επί σειρά γενεών πρόσληψη της Ακρόπολης ως ερειπίου. Η ερείπωση είναι μια ρομαντική ιδρυτική συνθήκη του 18ου αιώνα που επέζησε ώς τις μέρες μας καλλιεργώντας το βλέμμα και την οπτική του μέσου ανθρώπου προς την ιστορία, ιδίως δε προς την πολιτιστική κληρονομιά της αρχαιότητας. Μέσω των ερειπίων κατανοήθηκε η τοπιογραφία της αρχαιότητας στους νεότερους χρόνους. Είναι μια ιδέα της Δύσης για το σύνολο του ελληνορωμαϊκού κόσμου και πέραν αυτού. Αντλεί από την αρχέγονη υπαρξιακή αγωνία του ανθρώπου, και οργανώθηκε ως προέκταση του βλέμματος της νεωτερικότητας προς το παρελθόν. Η ιδέα της Ελλάδας ως αναγεννόμενης εκ των ερειπίων είναι μια θριαμβική εικόνα της ζωής.
Η Ακρόπολη εκπροσώπησε με απόλυτα συμβολικό τρόπο τη σύνδεση των νεότερων χρόνων με την κλασική αρχαιότητα μέσα από τους ιδεολογικούς και αισθητικούς μαιάνδρους του νεοκλασικισμού, όπως αυτός γεννήθηκε μέσα στην καθαρότητα του 18ου αιώνα. Ο Ρομαντισμός, ως κίνημα, ιδρύθηκε πάνω στις δυνάμεις του αντιορθολογισμού, της έκστασης, των παθών, των μυστηρίων της ζωής, της αμφισημίας του ανθρώπου αλλά και της έλξης προς τα ερείπια ως καταλοίπων του υπαρξιακού κύκλου.
Η Αθήνα προεξάρχει αυτής της σύζευξης νεοκλασικισμού και ρομαντισμού και ώς σήμερα εξασκεί τεράστια σαγήνη. Κάθε μέρα χιλιάδες άνθρωποι θα σταθούν στον Ιερό Βράχο και θα αγναντέψουν την αχανή Αθήνα υπό το κράτος αυτής της εκστατικής εμπειρίας, που είναι η πρώτη ανάβαση στην Ακρόπολη. Και πάλι, η ιδέα της ερείπωσης λειτουργεί ως συνεκτικό στοιχείο. Ηδη από τον 16o αιώνα στην Αγγλία, όταν ο Ερρίκος Η΄ διέταξε το κλείσιμο των αββαείων, τα ερειπωμένα κελύφη τους έγιναν εξελικτικά μέρος της ρομαντικής νοηματοδότησης της βρετανικότητας. Στην Αθήνα, η Ακρόπολη με το ανατολικό και δυτικό αέτωμα συνεχίζει τη σύγχρονη πρόσληψη των ερειπίων του δυτικού πολιτισμού στο διηνεκές.
