Σαν σήμερα πριν από δέκα χρόνια οι Βρετανοί υπερψήφισαν την πρόταση για αποχώρηση από την Ευρωπαϊκή Ενωση, κάνοντας άλμα προς το κενό. Για τους προπαγανδιστές του Brexit, η χώρα θα «επανακτούσε τον έλεγχο»· θα γλίτωνε τεράστια ποσά από τα σαγόνια του τέρατος των Βρυξελλών, τα οποία θα επένδυε στο εσωτερικό· θα αναπτυσσόταν ραγδαία σε έναν κόσμο χωρίς περιορισμούς, όπου οι χώρες της Κοινοπολιτείας (της πρώην Βρετανικής Αυτοκρατορίας) θα συναγωνίζονταν να συνάψουν ευνοϊκές εμπορικές συμφωνίες μαζί της. Αυτό το σενάριο δεν επαληθεύτηκε. Η Βρετανία έχασε σημαντικό ποσοστό του ΑΕΠ της (8%), έμεινε πίσω από τους πρώην εταίρους στην Ε.Ε. (παρά τα κοινά πλήγματα της πανδημίας, της ρωσικής εισβολής στην Ουκρανία, του πολέμου στη Μέση Ανατολή και της προεδρίας Τραμπ) και εισήλθε σε μια περίοδο τέτοιας πολιτικής αστάθειας που ετοιμάζεται να υποδεχθεί τον έβδομο πρωθυπουργό της μέσα σε δέκα χρόνια. Ισως η τελευταία εξέλιξη να μην ήταν εκτός σχεδίων των εμπνευστών του Brexit, καθώς ο Νάιτζελ Φάρατζ και οι χρηματοδότες του θα ήλπιζαν ότι η δυστυχία που θα προκαλούσε η ρήξη με την Ε.Ε. θα άνοιγε τον δρόμο στην εθνικιστική Δεξιά. Και αυτή τη στιγμή το κόμμα του, Reform UK, είναι σταθερά πρώτο στις δημοσκοπήσεις.
Ο νέος πρωθυπουργός της Βρετανίας καλείται να κάνει το μέλλον πιο ελκυστικό από το παρελθόν. Να προτείνει λύσεις σε προβλήματα που τρέφουν τους εχθρούς της προόδου.
Ο κύριος λόγος που οι βουλευτές του Εργατικού Κόμματος ήθελαν να αντικατασταθεί ο Κιρ Στάρμερ από τον πρώην δήμαρχο του Μάντσεστερ, Αντι Μπέρναμ, είναι ότι ο τελευταίος φαίνεται ικανός να συσπειρώσει αρκετές πολιτικές δυνάμεις ώστε να κόψει τη φόρα του Φάρατζ. Αυτό πέτυχε, εξάλλου, με την εύκολη νίκη του στην έκτακτη εκλογή για τη Βουλή σε μια περιοχή όπου υποψήφιοι της Reform είχαν επικρατήσει στις πρόσφατες δημοτικές εκλογές. Ο Μπέρναμ μπορεί να προσέρχεται στην Ντάουνινγκ Στριτ με τον αέρα του νικητή, όμως η όλη εξέλιξη υπογραμμίζει την απελπισία του παλαιού πολιτικού συστήματος. Οι Συντηρητικοί, που ευθύνονται για τους κάκιστους χειρισμούς που οδήγησαν στο Brexit, βρίσκονται πολύ χαμηλά στις δημοσκοπήσεις. Οι Εργατικοί, παρότι με μεγάλη πλειοψηφία στη Βουλή, ανέτρεψαν τον αρχηγό που τους την εξασφάλισε μόλις πριν από δύο χρόνια. Τώρα ο Φάρατζ απαιτεί πρόωρες εθνικές εκλογές, τρία χρόνια νωρίτερα. Με τη στήριξη που του παρέχουν ο Ντόναλντ Τραμπ και η κυβέρνησή του, με τις παρεμβάσεις του Ελον Μασκ (υπέρ ενός ακόμη πιο ακραίου κόμματος), ο βετεράνος «ευρωσκεπτικιστής» θέλει να προλάβει την ανασύνταξη του Κέντρου. Επειδή, πέρα από το να θερίζει τη δυσαρέσκεια που προκαλούν οι πιέσεις του και τα λάθη των άλλων δεν έχει κάτι να προσφέρει εκτός από τη φαντασίωση για επιστροφή σε ένα εξιδανικευμένο παρελθόν, ένα παρελθόν που ούτε υπήρχε, που η προσκόλληση σε αυτό αποδεικνύεται ολέθρια. Ο νέος πρωθυπουργός καλείται να κάνει το μέλλον πιο ελκυστικό από το παρελθόν. Να προτείνει λύσεις σε προβλήματα που τρέφουν τους εχθρούς της προόδου.
