Είμαστε σε προεκλογική περίοδο και οι πολιτικοί αρχηγοί λένε καμιά κουβέντα παραπάνω. Ετσι, το να αποκαλεί ο κ. Μητσοτάκης τον κ. Τσίπρα «Τζάμπα 1» το καταλαβαίνω. Το να αποκαλεί, όμως, τον κ. Ανδρουλάκη «Τζάμπα 2» είναι μια ισοπέδωση στον βωμό της ψηφοθηρίας.
Ολα ξεκίνησαν όταν ο κ. Τσίπρας ζήτησε να επιτραπεί σε Αθήνα και Θεσσαλονίκη η δωρεάν χρήση των μέσων μαζικής συγκοινωνίας για όλους τους πολίτες. Μέτρο που εκτιμάται ότι θα κόστιζε μεταξύ 200 και 250 εκατ. ευρώ ετησίως – ποσό τεράστιο για να το εξαγγείλει κανείς έτσι στο πόδι. Hταν, όμως, μια εξαγγελία-ρελάνς σε προηγούμενη πρόταση του κ. Ανδρουλάκη που είχε ζητήσει δωρεάν πρόσβαση στις δημόσιες συγκοινωνίες των δύο μεγάλων πόλεων όλων των νέων έως 24 ετών. Πρόταση με κόστος 30-35 εκατ. ευρώ.
Aλλο είναι να προτείνει κανείς στήριξη κάποιων δεκάδων χιλιάδων νέων παιδιών που αρχίζουν τη ζωή τους μέσα σε δυσκολίες, με πολύ μικρούς μισθούς και αδυναμία να νοικιάσουν ένα μικρό διαμέρισμα, και άλλο να ζητάει κανείς «ελεύθερη πρόσβαση» για 3.000.000 πολίτες που ζουν στην Αττική.
Πόσο μάλλον όταν η προεκλογική αυτή εξαγγελία προέρχεται από έναν πολιτικό που στο παρελθόν έχει υποσχεθεί «τα πάντα, σε όλους», και μάλιστα την εποχή που η χώρα είχε χρεοκοπήσει και βρισκόταν σε μνημόνια. Τότε ο κ. Τσίπρας υποσχόταν την κατάργηση του ΕΝΦΙΑ, αυξήσεις σε μισθούς και συντάξεις, αφορολόγητο στις 12.000 ευρώ, «σεισάχθεια» για τα δάνεια των πολιτών και δωρεάν ρεύμα στα φτωχά νοικοκυριά.
Την ίδια εποχή που ο κ.Τσίπρας υποσχόταν παροχές ύψους 12 δισ. ευρώ, το ΠΑΣΟΚ ανέλαβε την ευθύνη να σώσει τη χώρα από τη χρεοκοπία της πενταετούς διακυβέρνησης Καραμανλή. Μόνο του, μάλιστα, αναγκάστηκε να υπογράψει το πρώτο μνημόνιο διάσωσης, αναλαμβάνοντας δυσανάλογο πολιτικό κόστος, το οποίο και πλήρωσε εκλογικά. Από το 43,9% που πήρε στις βουλευτικές εκλογές του 2009, κατρακύλησε στο 4,6% στις βουλευτικές εκλογές του 2015.
Σημειώνεται ότι ο πρωθυπουργός –αναπτύσσοντας πέρυσι στη ΔΕΘ το ίδιο σκεπτικό με τον κ. Ανδρουλάκη– είχε προτείνει και στη συνέχεια νομοθέτησε την απαλλαγή φορολογίας των νέων έως 25 ετών. Επιπλέον, τα 30-35 εκατ. για τη δωρεάν μετακίνηση των νέων δεν είναι ένα τεράστιο ποσό που δεν θα μπορούσε να βρεθεί. Θυμίζω ότι πρόσφατα η κυβέρνηση έδωσε ένα επίδομα περίπου 500 ευρώ στους συνταξιούχους, συνολικού κόστους 500 εκατ. ευρώ. Κάλλιστα θα μπορούσε να ήταν 465 εκατ. το επίδομα για τους συνταξιούχους και τα υπόλοιπα 35 εκατ. να πήγαιναν στους νέους.
Αν μάλιστα αρχίσουμε να διυλίζουμε τα κονδύλια του κρατικού προϋπολογισμού, θα βρεθούμε σε λογής λογής σπατάλες. Η κυβέρνηση, π.χ., έχει δαπανήσει τα τελευταία χρόνια περίπου 1,3 δισ. ευρώ σε δαπάνες συμβουλευτικών εταιρειών από το 2019 έως το 2025. Για να μη μιλήσει κανείς για τα δισεκατομμύρια ευρώ που έχουν δοθεί χωρίς καμία εξήγηση σε υπερβάσεις δημοσίων έργων ή για το οριζόντιο μοίρασμα δυσανάλογα μεγάλων «επιστρεπτέων προκαταβολών» χωρίς εισοδηματικά κριτήρια την εποχή της COVID.
Υπάρχουν προφανώς ζητήματα για τα οποία το ΠΑΣΟΚ είναι ανοιχτό σε σκληρή κριτική όλα αυτά τα τα χρόνια: για τη δημαγωγική στάση του στην τραγωδία των Τεμπών, για τη συχνά ακατανόητη άρνησή του να ψηφίσει ρυθμίσεις της κυβέρνησης που υποστήριζε και το ίδιο ή ακόμη για την επιλογή του να ρίξει όλη την αντιπολιτευτική του δεινότητα στο σκάνδαλο των υποκλοπών κι όχι τόσο στα μεγάλα προβλήματα που αντιμετωπίζει ο κόσμος. Ωστόσο, είναι απρεπές και άδικο να κατηγορείται το κόμμα της αξιωματικής αντιπολίτευσης ότι πολιτεύεται με προεκλογικά πυροτεχνήματα παροχών, όταν είναι πασιφανές ότι το ΠΑΣΟΚ του κ. Ανδρουλάκη ποτέ δεν πότισε τα λεφτόδεντρα του ΣΥΡΙΖΑ.
Καταλαβαίνω ότι ο πρωθυπουργός με τον «Τζάμπα 1» και τον «Τζάμπα 2» θέλει, συμβολικά και βολικά για τον ίδιο, να εξομοιώσει το ΠΑΣΟΚ με τον ΣΥΡΙΖΑ (ΕΛΑΣ πλέον) και τον κ. Ανδρουλάκη με τον κ. Τσίπρα ως λάτρεις των τζάμπα παροχών με χρήματα των άλλων, για να εμφανίσει τη Ν.Δ. υπεύθυνη και σοβαρή. Είναι μια αντιμετώπιση κατώτερη των περιστάσεων, που δεν υποστηρίζεται από τα δεδομένα των τελευταίων ετών. Ιδιαίτερα μάλιστα όταν η συγκυβέρνηση Σαμαρά – Βενιζέλου το 2012 ανέλαβε την κοινή ευθύνη να βγάλει τη χώρα στο ξέφωτο, την ίδια στιγμή που η συγκυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ – ΑΝΕΛ εκτόξευε «ρουκέτες» στα θεμέλια της δημοσιονομικής σταθεροποίησης της χώρας.
Είναι καλό όλοι μας να αναφερόμαστε στην πραγματική ιστορία της χώρας γιατί κάποιοι, τελευταία, προσπαθούν να την ξαναγράψουν με τον τρόπο που συμφέρει τους ίδιους.
