Καμία συμφωνία που τερματίζει έναν πόλεμο ή ορίζει έστω πλαίσιο χρονικό για την επίλυση κρισιμοτάτων προβλημάτων δεν είναι τέλεια ή οριστική, εκτός εάν έχει προηγηθεί η πλήρης συντριβή του ενός από τους δύο αντιπάλους. Κατά συνέπεια η συμφωνία-πλαίσιο που υπεγράφη εξ αποστάσεως το βράδυ της περασμένης Τετάρτης από τους προέδρους των ΗΠΑ και του Ιράν ήταν το μόνον που λογικώς μπορούσε να συμβεί. Διόλου παράδοξο κατά συνέπεια ότι η εξέλιξη αντιμετωπίσθηκε με ανακούφιση από τους συμμάχους της Ουάσιγκτον στην Ευρώπη και στην περιοχή του Κόλπου.
Ο μόνος δυσαρεστημένος από την τροπή των γεγονότων ήταν ο πρωθυπουργός του Ισραήλ Μπίμπι Νετανιάχου, που από το 1992 σε ομιλία του στην Κνέσετ είχε υποστηρίξει για πρώτη φορά ότι σε τρία ή πέντε χρόνια το Ιράν θα αποκτούσε πυρηνικά όπλα.
Εκτοτε, επί τριάντα χρόνια συνεχώς δεν έπαυσε να επαναλαμβάνει τις προειδοποιήσεις του, παρά το γεγονός ότι οι αμερικανικές υπηρεσίες πληροφοριών δεν συμμερίζονταν τις εκτιμήσεις του και ούτε βεβαίως κανείς από τους προέδρους των Ηνωμένων Πολιτειών.
Ο μόνος που επείσθη και ενεπλάκη στον πλέον ατελέσφορο και ανόητο πόλεμο εναντίον του Ιράν, προσβλέποντας αρχικώς σε σύντομη ανατροπή του καθεστώτος και στην εξέγερση διαφόρων εθνοτήτων, ήταν ο πρόεδρος των ΗΠΑ Ντόναλντ Τραμπ.
Φαίνεται ότι ο πρόεδρος Τραμπ επιχειρεί να διαμορφώσει νέο σύστημα ασφαλείας στη Μέση Ανατολή, με το Ισραήλ να μην ασκεί ρόλο καθοδηγητικό.
Είναι αλήθεια ότι ο κ. Τραμπ είναι ένας ιδιοσυγκρασιακός πολιτικός κυρίως όσον αφορά τη διαχείριση θεμάτων της εξωτερικής πολιτικής, αλλά δεν παύει να είναι ένας ηγέτης δυτικής διαμορφώσεως.
Για αυτόν ο πόλεμος είναι ένα στρατηγικό παιχνίδι με κανόνες, όπου οι οικονομικές συνέπειες λαμβάνονται υπόψη σοβαρώς, και όχι μια εσχατολογική αποστολή, μια σταυροφορία ή ένας πόλεμος ιερός που έχει στόχο τη συντριβή του αντιπάλου.
Εργολάβος είναι ο κ. Τραμπ. Στο άμεσο κέρδος προσβλέπει ο άνθρωπος. Δεν είναι καν οπαδός του προφανούς ή θείου πεπρωμένου της Αμερικής ώστε να μεριμνήσει περί της σωτηρίας του ανθρώπου. Αν και το δόγμα αυτό αξιοποιήθηκε από το 1845, όταν οι Δημοκρατικοί προσάρτησαν το Τέξας, για να απελευθερώσουν τους κατοίκους του από τη σκλαβιά.
Εάν υπάρχει ένα κοινό σημείο ανάμεσα σε αυτούς τους δύο ηγέτες των ΗΠΑ και του Ισραήλ είναι πως πάσχουν αθεράπευτα από μεγαλοϊδεατισμό. Και το μεν ιδεολόγημα MAGA του προέδρου Τραμπ έχει ως στόχο να εδραιώσει την Αμερική στην πρώτη θέση παγκοσμίως ενόψει της ταχύτατης αναπτύξεως της Κίνας. Ενώ ο μεγαλοϊδεατισμός στην περίπτωση του κ. Νετανιάχου έχει ως αναφορά το βιβλικό Ηνωμένο Βασίλειο του Ισραήλ επί Σαούλ, Δαβίδ και Σολομώντος.
Ανεξαρτήτως όμως τι είχε κατά νουν ο κ. Νετανιάχου όταν ενέπλεκε τις ΗΠΑ στον πόλεμο εναντίον του Ιράν, φαίνεται ότι ο πρόεδρος Τραμπ επιχειρεί να διαμορφώσει νέο σύστημα ασφαλείας στη Μέση Ανατολή, με το Ισραήλ να μην ασκεί ρόλο καθοδηγητικό. Πρώτα και μόνον η Αμερική, λοιπόν.
