Ολοι μας ζούμε σε μια γυάλα, ή φούσκα αν προτιμάτε. Κάνουμε παρέα με ανθρώπους που σε γενικές γραμμές έχουν τις ίδιες απόψεις και συνήθειες με εμάς. Συχνά μας συμβαίνει να πέφτουμε από τα σύννεφα όταν συνειδητοποιούμε ότι «ο κόσμος μας» δεν είναι ο κόσμος στην πραγματικότητα…
Ακούω τελευταία πολλούς γύρω μου να αναρωτιούνται φωναχτά «μα πώς είναι δυνατόν να υπάρχουν Ελληνες που θα ψηφίσουν τον Χ ή την Ψ;». Θεωρούν εξωφρενικό ότι κάποιοι συμπολίτες μας έχουν ξεχάσει τι συνέβη στον τόπο πριν από έντεκα χρόνια ή ότι είναι έτοιμοι να εμπιστευθούν κάποιο κόμμα διαμαρτυρίας, που δεν έχει ιδέα πώς θα κυβερνήσει. Οταν ακούν τα ποσοστά που δίνουν οι δημοσκοπήσεις σε αυτά τα κόμματα, πέφτουν από τα σύννεφα και τις αμφισβητούν.
Το χειρότερο που μπορεί να συμβεί δεν είναι να πιστέψει μια μειοψηφία ότι είναι η πλειοψηφία. Το χειρότερο είναι να μην το συνειδητοποιείς ή και να ειρωνεύεσαι ανοιχτά όσους δεν καταλαβαίνεις.
Πρόκειται για μια παγίδα, στην οποία μπορεί εύκολα να πέσει κάποιος. Εμείς όλοι το πάθαμε το 2012, όταν εκτινάχθηκαν τα ποσοστά των αντισυστημικών κομμάτων. Στις ΗΠΑ συνέβη ακριβώς το ίδιο το 2016, όταν οι «κακομοίρηδες», τους οποίους λοιδορούσε η Χίλαρι Κλίντον, έφεραν τον Τραμπ στην εξουσία. Το χειρότερο που μπορεί, άλλωστε, να συμβεί δεν είναι να πιστέψει μια μειοψηφία ότι είναι η πλειοψηφία. Το χειρότερο είναι να μην το συνειδητοποιείς ή και να ειρωνεύεσαι ανοιχτά όσους δεν καταλαβαίνεις.
Θυμάμαι ακόμη το σοκ που προκάλεσε σε συγκεκριμένες γειτονιές το γεγονός ότι το κόμμα του Στέφανου Μάνου δεν είχε μπει στη Βουλή. Φαινόταν αδιανόητο, γιατί όποιον και αν ρωτούσε κάποιος γύρω του είχε ψηφίσει Μάνο… Θυμάμαι επίσης τον καντηλανάφτη σε μια βάπτιση, που μου είχε πει πριν από τις πρώτες εκλογές του ’12 πως θα ψηφίσει «κάποιον που θα κάνει την πολιτική… ό,τι ακριβώς έχετε κάνει όλοι σας τη δική μου ζωή».
Ναι λοιπόν, υπάρχει ένας κόσμος εκεί έξω που περνάει δύσκολα, δεν τα βγάζει πέρα, ζει με άλλες συνήθειες και έθιμα, δεν νοιάζεται αν κάποιος πολιτικός ηγέτης μιλάει καλά αγγλικά ή όχι. Το εύκολο είναι να τον εγκαταλείψεις, να τον ξεγράψεις και να τον χαρίσεις σε λαϊκιστές, γραφικούς και τους πολύ πλούσιους εμπόρους της οργής. Συνέβη στην Αμερική, εύκολα μπορεί να συμβεί κι εδώ. Το δύσκολο είναι να τον ακούσεις με ειλικρίνεια και να προσπαθήσεις να μιλήσεις μαζί του. Και βέβαια, το πιο σημαντικό είναι να αλλάξεις τα πράγματα που μετρούν στη ζωή του και να τον πείσεις ότι τα παιδιά του θα μπορούν να βγάζουν πάνω από 1.000 ευρώ. Ο κρίσιμος όγκος των πολιτών που θέλουν τη σταθερότητα και απεχθάνονται την περιπέτεια θα είναι πάντα εκεί και θα αποτελεί τη ραχοκοκαλιά της χώρας. Για να πάει όμως μπροστά ο τόπος, χρειάζεται να πιστέψει σε αυτό ένα πολύ μεγαλύτερο ποσοστό συμπολιτών μας, οι οποίοι νιώθουν είτε ότι το «τρένο» έχει χώρο μόνο για εκλεκτούς και μιλημένους είτε ότι δεν αντέχουν να πληρώσουν καν το εισιτήριο.
