Τους ακούς και σου ‘ρχεται να ρίξεις καμιά μολότοφ. Ατιμη κοινωνία που υποχρεώνεις έναν γέροντα με διδακτορικό και κλονισμένη υγεία να υποφέρει μέσα σ’ ένα κελί, αντί να τον αφήσεις ελεύθερο να ζήσει, όσο του μένει να ζήσει, σπίτι του με τις αναμνήσεις του. Ανάλγητη δημοκρατία που δεν κατάλαβες ακόμη ότι δεν τιμωρείς για να εκδικηθείς, αλλά για να σωφρονίσεις. Ακόμη κι αν ο τιμωρημένος δεν έχει δείξει συμπτώματα σωφρονισμού –όπως ενοχές, τύψεις, μετάνοια–, εσύ οφείλεις να τα παραδεχθείς και να μην τον αφήσεις ανυπεράσπιστο απέναντι στον εαυτό του. Διότι ο κ. Γιωτόπουλος, όχι μόνον δεν έχει μετανοήσει για τα εγκλήματά του, αλλά ακόμη και σήμερα δεν τα έχει παραδεχθεί. Κι ας τον έχει καταδικάσει το δικαστήριο ως ηθικό αυτουργό 17 δολοφονιών, κι ας τον έχουν αναγνωρίσει τα υπόλοιπα μέλη της εγκληματικής οργάνωσης. Αυτό το παραγνωρίζουν όσοι υποστηρίζουν την αποφυλάκισή του. Ευήθεια; Οχι βέβαια. Εχουν επιχειρήματα. Επικαλούνται την «καλή» διαγωγή του και το διδακτορικό που πήρε όσο ήταν φυλακισμένος. Αυτό το τελευταίο είναι το πιο εντυπωσιακό. Δεν μπορεί να έχεις διδακτορικό και να είσαι ένοχος. Οσο για την καλή διαγωγή του, ναι, οφείλουμε να την παραδεχθούμε. Τόσα χρόνια δεν έδωσε εντολή για καμιά τρομοκρατική ενέργεια. Μα είναι θέμα νομικού πολιτισμού. Αυτόν που επικαλούνται όσοι υποστηρίζουν την αποφυλάκισή του. Ομως, δυστυχώς, δεν μπορούν να επικαλεσθούν για λογαριασμό τους τα θύματά του.
Το έχω ξαναγράψει και το επαναλαμβάνω. Ο κ. Γιωτόπουλος έχει την πραγματική ευθύνη για τη δολοφονική δράση της 17 Νοέμβρη. Μπορεί να μην είναι ψυχρός δολοφόνος όπως ο Κουφοντίνας, όμως είναι ο άνθρωπος που χρησιμοποίησε τη διανοητική του υπεροχή για να οδηγήσει στο έγκλημα διάφορους ανερμάτιστους λούμπεν, οι οποίοι πίστευαν ότι έτσι αποκτούν υπόσταση. Τους φούσκωνε τα μυαλά με τις επαναστατικές του παρλαπίπες. Αν η μεταπολίτευση δεν υπήρξε αναίμακτη, αυτό δεν το οφείλουμε στους αμετανόητους χουντικούς, αλλά στους Γιωτόπουλους του κόσμου τούτου, οι οποίοι θεωρούσαν εαυτούς ιδιοκτήτες, όχι μόνον της αλήθειας, αλλά και της δικαιοσύνης. Εφάρμοζαν δε την ποινή του θανάτου, γνωρίζοντας ότι οι ίδιοι δεν κινδυνεύουν απ’ αυτήν. Οι υπερασπιστές της αποφυλάκισής του φέρνουν στη σημερινή κοινωνία τον απόηχο της εποχής εκείνης, όταν η δημοσίευση των προκηρύξεων των οποίων ήταν ο συγγραφέας αντιμετωπιζόταν ως θέμα ελευθεροτυπίας. Ας τον ακούσουμε τι έχει να μας πει. Μήπως όντως τα θύματά του ήσαν ένοχα για κάτι; Αυτή ήταν η πιο χυδαία και η πιο ανήθικη πλευρά της δράσης της οργάνωσης του Γιωτόπουλου. Και η άρνησή του να παραδεχθεί την ηθική του αυτουργία και να δηλώσει μετάνοια, στην πραγματικότητα αυτό δηλώνει. Την πεποίθησή του ότι δολοφονούσε ενόχους. Τους είχε δικάσει και καταδικάσει ο ίδιος. Γι’ αυτό, όταν λέμε ισόβια εννοούμε ισόβια.
