Το Απρίλιο του 2026, ο Πρόεδρος Ντόναλντ Τραμπ, μιλώντας σε μια άσχετη εκδήλωση, διατύπωσε μια πολιτική υπόσχεση: θα καθάριζε, λέει, το κανάλι μπροστά στο μνημείο του Λίνκολν στη Ουάσινγκτον, καθότι ένας φίλος του που τον είχε επισκεφτεί από τη Γερμανία του είχε πει ότι «είναι βρώμικο».
Το κανάλι μπροστά από το μνημείο του Λίνκολν είναι ένα μεγάλο υδάτινο στοιχείο μήκους 610 μέτρων και πλάτους 50. Για να καταλάβετε το μέγεθος, σκεφτείτε ότι το κανάλι στο ΚΠΙΣΝ έχει μήκος 400 μέτρα και πλάτος 30. Είναι ένα πολύ μεγάλο πράγμα, κατασκευασμένο ώστε να διακοσμεί, μεν, το γύρω τοπίο, αλλά και για να λειτουργεί ως «καθρέφτης» των δύο μνημείων που ενώνει: το μνημείο του Λίνκολν, και το μνημείο του Ουάσινγκτον, έναν μεγάλο οβελίσκο. Κατασκευασμένο τη δεκαετία του 1920, αυτό το υδάτινο στοιχείο έχει αντιμετωπίσει πολλά θεματάκια διαχρονικά, τεχνικές και κατασκευαστικές αστοχίες, που έχουν κάνει προβληματικό και τον καθαρισμό του και συχνή την εμφάνιση χλωροφυκών που κάνουν το νερό θολό και πρασινωπό. O Τραμπ, ενώ υποτίθεται θα έπρεπε να ασχολείται με το Ιράν, συμπλήρωσε τις υποσχέσεις του για το θέμα του καναλιού, με αμέτρητες AI slop φωτογραφίες που έδειχναν «πώς είχε καταντήσει το κανάλι ο Ομπάμα». και λεπτομέρειες, μεταξύ άλλων, για το ότι η δουλειά θα πάρει «μια εβδομάδα», ότι θα κοστίσει «$1,8 εκατομμύρια», και ότι το κανάλι θα βαφτεί με το «μπλε της αμερικάνικης σημαίας».
Αυτά που ακολούθησαν είναι ένας τέλειος συμβολισμός της διακυβέρνησης Τραμπ γενικώς. Άσχετοι άνθρωποι με λάθος κίνητρα υποσχέθηκαν να λύσουν ένα πρόβλημα που δεν καταλάβαιναν, με μεθόδους που δεν υπήρχε περίπτωση να λειτουργήσουν, αψηφώντας ειδικούς, κριτικές και την επιστημονική γνώση, βάζοντας κάπου στην πορεία και τη διαφθορά, με κάποιους να τα παίρνουν, κάποιους να λαδώνονται, και με τελικό αποτέλεσμα μια κραυγαλέα αποτυχία.
Για να μη σας τα πολυλογώ, ο Τραμπ έδωσε με απευθείας ανάθεση το έργο σε μια εταιρεία που δεν είχε εμπειρία σε τέτοια έργα, επειδή τους ήξερε (είχαν κατασκευάσει πισίνες σε ένα δικό του resort). Το έργο δεν κόστισε $1,8 εκατομμύρια, αλλά $14,2 εκατομμύρια -οπότε μπορεί κάποιος με ασφάλεια να υποθέσει ότι κάποιοι τσέπωσαν δωράκια. Δεν χρειάστηκε μία εβδομάδα, αλλά μήνες. Στο τέλος, η εταιρεία αυτή απλά έβαψε με ειδική μπογιά τον πάτο του καναλιού, υποτίθεται στεγανοποιώντας το, μολονότι οι ειδικοί επέμεναν ότι τέτοιες παρεμβάσεις δεν έχουν αποτέλεσμα. Αμέσως μόλις το κανάλι ξαναγέμισε με νερό, άρχισε να αναπτύσσεται ξανά η πράσινη γλίτσα. Μέσα σε λίγες ημέρες το κανάλι είχε μετατραπεί σε έναν βαθυπράσινο βούρκο πυκνότερο από ό,τι πριν και δημοσιογράφοι και influencers ανέβαζαν βιντεάκια με τους ίδιους να βγάζουν από το νερό κομμάτια της μπογιάς που είχαν ξεκολλήσει απ’ το ρηχό πυθμένα.
Ανίκανοι πολιτικοί υπήρχαν πάντα, και ακόμα και κατά τα άλλα καλές ή μέτριες κυβερνήσεις αντιμετώπισαν προβλήματα με λάθος τρόπο. Αλλά η υπόθεση του καναλιού στη Ουάσινγκτον είναι εμβληματική, γιατί αποτυπώνει γλαφυρά τον τρόπο με τον οποίο πολιτεύεται η κυβέρνηση αυτή στα πάντα. Ο επίδοξος δικτάτορας λέει μια ιδέα/κουταμάρα που άκουσε από κάποιον ή επειδή την είδε στο Fox News το προηγούμενο βράδυ, κι ένας μηχανισμός αχρήστων κινητοποιείται για να επιτευχθούν δύο πράγματα: πώς θα βγάλει λεφτά ο Τραμπ από αυτό, και πώς θα γίνει με τον πιο εντυπωσιακό ή κραυγαλέο τρόπο για να βγει content για τα social media. Και μετά προχωρούν στην αποτυχημένη υλοποίηση. Και μετά ο επίδοξος δικτάτορας πετάει μια άλλη ιδέα/κουταμάρα. Έτσι υλοποιούνται τα μικρά και τα ασήμαντα, όπως η ανακαίνιση του καναλιού στο μνημείο του Λίνκολν ή η κατεδάφιση του μισού Λευκού Οίκου για να χτιστεί μια γιγάντια «αίθουσα εκδηλώσεων», αλλά συμβαίνει και στα μεγάλα και τα σημαντικά, όπως η επιβολή δασμών στο μισό πλανήτη, η αναδιοργάνωση του αμερικανικού κρατικού μηχανισμού, ή η στρατιωτική επίθεση στο Ιράν.
Το ότι ο Τραμπ έχει ακόμα το 37% των αμερικανών να θεωρούν ότι κάνει καλή δουλειά μετά από 18 μήνες διαφθοράς, αναταραχής, ακρίβειας και ανασφάλειας, είναι δείγμα ότι σε όλο αυτό τον κόλαφο ο λαός δεν είναι αμέτοχος. Όταν δηλώνεις ότι μεγάλο σου πρόβλημα είναι η ακρίβεια, και μετά πας και ψηφίζεις αυτόν που σου υποσχόταν δασμούς (άρα περισσότερη ακρίβεια) και πάει και επιτίθεται στο Ιράν, ε, σου αξίζει να πληρώνεις τη βενζίνη ακόμα πιο ακριβά. Κι αν εξακολουθείς, μετά από όλα αυτά, να δηλώνεις «υπέρ», είσαι μέρος του προβλήματος.
Το 2016 ο Τραμπ είχε πρωτοεκλεγεί με την υπόσχεση να «αποστραγγίσει το βάλτο» της Ουάσινγκτον, να πετάξει έξω τη διεφθαρμένη ελίτ που ελέγχει τα γρανάζια της εξουσίας. Όχι απλά δεν το έκανε, αλλά να που έφτιαξε έναν κανονικό, κυριολεκτικό βάλτο μέσα στην καρδιά της πόλης. Κι έστησε μια κανονική κλεπτοκρατία, πρωτοφανή σε κλίμακα και μέγεθος στην αμερικανική ιστορία, να τη ζηλεύουν ο Πούτιν και ο MBS. Η οποία όσο ικανή είναι στο να κλέβει, τόσο ανίκανη είναι στο να υλοποιεί πολιτικές. Μια κυβέρνηση, όπως θα ‘λέγε κι ο Λίνκολν, των άχρηστων, από τους άχρηστους, για τους άχρηστους.
