Πώς κάνει μπαμ ότι οι πολιτικοί μας δεν χρησιμοποιούν μέσα μαζικής μεταφοράς! Και το ακόμα πιο στενάχωρο; Φαίνεται ότι δεν τα χρησιμοποιούν ούτε οι στενοί τους συνεργάτες που τους εισηγούνται «φιλολαϊκά» μέτρα, όπως αυτό που ακούσαμε από τον Αλέξη Τσίπρα περί «δωρεάν» αστικών συγκοινωνιών σε Αθήνα και Θεσσαλονίκη.
Διαφορετικά θα ήξεραν ότι το τελευταίο από τα προβλήματα των πολιτών που χρησιμοποιούν τα μέσα είναι η τιμή του κομίστρου που, συμπτωματικά, είναι από τα φθηνότερα στην Ευρώπη. Για παράδειγμα, η μηνιαία κάρτα απεριόριστων διαδρομών για το δίκτυο της Αθήνας (μετρό, τραμ, λεωφορεία, τρόλεϊ, προαστιακός εντός λεκανοπεδίου) κοστίζει 27 ευρώ, ενώ η αντίστοιχη για τη Ρώμη φτάνει στα 35, στη Μαδρίτη αρχίζει από τα 32,70 για την πρώτη ζώνη και στη Λισσαβώνα τα 30. Μόνο στις πρωτεύουσες των ανατολικοευρωπαϊκών χωρών υποχωρεί κάτω από τα 30 ευρώ, σε μία παρόμοια ζώνη τιμών με την Αθήνα: Βουκουρέστι (28 ευρώ), Βαρσοβία (26 ευρώ) και Σόφια (25,5 ευρώ).
Τι σημαίνει πρακτικά η απόκτηση μιας μηνιαίας κάρτας απεριόριστων διαδρομών για έναν εργαζόμενο της Αθήνας; Ας πάρουμε τον φετινό Ιούνιο που διαθέτει 22 εργάσιμες ημέρες. Αν υποθέσουμε ότι τη χρησιμοποιεί καθημερινά για να πάει και να επιστρέψει από τη δουλειά του σημαίνει ότι θα κάνει χρήση της για 44 δρομολόγια. Αν διαιρέσουμε το νούμερο αυτό με τα 27 ευρώ προκύπτει το συγκλονιστικό κόστος των 61 λεπτών ανά δρομολόγιο.
Το πρόβλημα δεν είναι τα 27 ευρώ της μηνιαίας κάρτας. Είναι ότι σε υποχρεώνουν να περιμένεις 27 λεπτά για το επόμενο λεωφορείο.
Αλλά για χάρη της συζήτησης ας συμφωνήσουμε ότι η πρόταση του νέου κόμματος του Αλέξη Τσίπρα είναι μία εξαιρετική ιδέα. Και το μέτρο αρχίζει και εφαρμόζεται από αύριο. Και ο κόσμος που αναστενάζει κάθε πρωί μποτιλιαρισμένος στους δρόμους της Αθήνας βλέπει το φως το αληθινό και συρρέει μαζικά στους σταθμούς του μετρό και στις στάσεις των λεωφορείων. Τι πρόκειται να συμβεί; Με την υπάρχουσα χωρητικότητα και συχνότητα των δρομολογίων (που δεν αλλάζει από τη μια μέρα στην άλλη) το πιθανότερο σενάριο είναι να δούμε σκηνές απείρου κάλλους σε σταθμούς και στάσεις οδηγώντας σε ακόμη μεγαλύτερο συνωστισμό και περαιτέρω υποβάθμιση της αξιοπιστίας του συστήματος.
Υπάρχει, όμως, μία λιγότερο εύκολα ανιχνεύσιμη παράμετρος της πρότασης του Αλέξη Τσίπρα. Μπορεί να ακούγεται ευχάριστο στα αυτιά των ψηφοφόρων, αλλά συχνά (πολύ συχνά) το «τζάμπα» φέρνει υποβάθμιση. Το προϊόν ευτελίζεται, οι απαιτήσεις του «πελάτη» χαμηλώνουν, ενώ η θυσία ενός τόσο ζωτικού εσόδου πάει πίσω επενδύσεις για μια τόσο κρίσιμη υποδομή όπως οι αστικές συγκοινωνίες.
Πολύ καλά κάνει και ασχολείται ο πρώην πρωθυπουργός με τα μέσα μαζικής μεταφοράς. Αλλά υπάρχουν τόσα άλλα που μπορεί να προτείνει πριν από ένα ακόμη ψηφοθηρικό μέτρο.
