Είναι ένα είδος παράνοιας. Κάθε φορά που ανοίγει το στόμα του ο κ. Σαμαράς ή ο κ. Καραμανλής, το Μαξίμου προσπαθεί να αποκωδικοποιήσει κάποιο μήνυμα. Τι λέει αυτό το μήνυμα; Oτι ο Σαμαράς θα κάνει κόμμα το οποίο θα υποστηρίξει κατά κάποιο τρόπο ο Καραμανλής; Αποκλείεται ο Καραμανλής να βλάψει με οποιονδήποτε τρόπο την παράταξή του; Κι ο Σαμαράς; Το δις εξαμαρτείν ουκ ανδρός σοφού. Θα υποστεί τη δοκιμασία των εκλογών για να αφαιρέσει το μικρό ποσοστό που θα χρειάζεται η Ν.Δ. για την αυτοδυναμία; Θα μου πείτε, με την επιμονή της αντιπολίτευσης να υπερασπίζεται τα χάλια της, η κυβέρνηση χρειάζεται να βρει, ή έστω να επινοήσει, έναν αντίπαλο για να κερδίσει τις εκλογές. Μπορείς να κυβερνήσεις χωρίς αντίπαλο, όμως δεν κερδίζεις εκλογές χωρίς να έχεις κάποιον απέναντί σου. Μα τι λέω. Δεν χρειάζεται καν να ανοίξουν το στόμα τους για να ενεργοποιήσουν τους μηχανισμούς της παράνοιας. Eφαγαν μαζί; Τι έφαγαν; Κάθισαν σε διπλανές θέσεις στην παρουσίαση εκείνου του βιβλίου; – αχ αυτές οι παρουσιάσεις όπου μιλούν όλοι για όλα εκτός από το βιβλίο. Η ελληνική πολιτική ζωή σε όλο της το μεγαλείο. Διαφωνούν αλλά αμφιβάλλεις αν ξέρουν και οι ίδιοι για ποιο λόγο διαφωνούν. Θέλουν να διαφωνήσουν και ψάχνουν κάτι για να διαφωνήσουν. Τα εθνικά θέματα προσφέρονται πάντα, ακόμη κι όταν δεν καταλαβαίνεις τι λένε ότι θα έπρεπε να κάνει η κυβέρνηση και δεν κάνει, ενώ το έκαναν αυτοί όταν ήσαν πρωθυπουργοί. Η ψυχή της παράταξης επίσης προσφέρεται. Το κυνήγι των φαντασμάτων είναι πάντα βολικό. Λες ότι το έπιασες κι όταν σε ρωτούν να τους το δείξεις τους εξηγείς ότι είναι φάντασμα και δεν φαίνεται. Υπάρχουν και τα προσωπικά, θα μου πείτε. Εκεί η επιστήμη σηκώνει τα χέρια της.
Τελευταία παρέμβαση, η ομιλία του Κ. Καραμανλή στην αποφοίτηση του Αριστοτελείου Κολλεγίου στη Θεσσαλονίκη. Να εξηγηθώ: Οχι μόνον δεν έχω αντίρρηση να μιλάς για πατριωτισμό στους νέους, αλλά το θεωρώ πολύτιμο και πάντως λυσιτελέστερο από τον αριθμό των φύλων. Απλώς, όταν για να τον υπερασπιστείς χρησιμοποιείς όλα τα στερεότυπα που τον συνοδεύουν, τότε κινδυνεύεις να τον παρουσιάσεις σαν μια αδιάφορη κοινοτοπία. «Είμαστε και είστε τιτλούχοι, κληρονόμοι ενός μεγάλου πολιτισμού». Πόσες γενιές Ελλήνων θα το ακούν χωρίς κανείς να μπορεί να τους εξηγήσει τι σημαίνει γι’ αυτούς. Γενικά η ομιλία θύμιζε έκθεση ιδεών, απ’ αυτές που διεκδικούν καλό βαθμό στις Πανελλαδικές. Σαν να καταλάβαινε ότι δεν συγκινεί, πρόσφερε κι εκείνους τους στίχους του Κηλαηδόνη: «Στους εντάξει λέμε ναι». Eνας εβδομηντάρης που νοσταλγεί τα νιάτα του. Τέλος, τους προειδοποίησε να προσέχουν όσους είναι υπερβολικά ερωτευμένοι με το χρήμα, την εξουσία. Ποιους εννοούσε άραγε; Αντιλαμβάνομαι το άγχος των δύο πρώην να μη συμβιβασθούν με τη ζωή του συνταξιούχου. Οι σοφοί γέροντες, όμως, οφείλουν να ξέρουν ότι η αγορά των στερεοτύπων είναι κορεσμένη.
