Δεν πρέπει να ξεχαστεί ότι μόνο όταν το νήμα της ζωής της Αντιγόνης, όπως παλαιότερα της Πολυξένης, της Ελεονώρας κ.ά., κόπηκε από συζυγικό χέρι αποκαλύφθηκε ξανά ότι ενδείξεις της επικείμενης τραγωδίας υπήρχαν. Οτι ξανά το περιβάλλον έπνιξε την ανησυχία στον βάλτο της συνήθειας, ότι και πάλι οι αρχές δεν διέκριναν τα σήματα SOS πίσω από το παραπέτασμα του γυναικείου φόβου. Ανατριχιαστικά γρήγορα λησμονούμε ότι είναι πανομοιότυπες, στερεοτυπικές, οι πράξεις των αλλεπάλληλων δραμάτων. Οπότε, η επανάληψη των προετοιμαζόμενων συμφορών δεν εκπαιδεύει, δεν θεραπεύει αδυναμίες –τη δημοσιοϋπαλληλική αδράνεια, την ανεπάρκεια στη διαχείριση δυνάμει θυτών και θυμάτων–, δεν φθείρει τις αιτίες των μειωμένων κοινωνικών αντανακλαστικών. Ούτε ο πυροτεχνικός «πανελλήνιος συγκλονισμός» δένει τα χέρια των μελλοντικών φονιάδων.
Ακόμη λείπει η συστηματική παρακολούθηση των περιστατικών, η ευελιξία για άμεση επέμβαση. Δίχως αυτές, γραφεία Αντιμετώπισης Ενδοοικογενειακής Βίας, καταγγελίες (6.500 από την αρχή του χρόνου), συλλήψεις (3.850 – αν και μόλις το 3% των δραστών καταλήγει στη φυλακή), ασφαλιστικά μέτρα, γραμμές υποστήριξης, κουμπιά πανικού δεν σώζουν το θύμα.
Το πισωγύρισμα στον συντηρητισμό, στις αναχρονιστικές πατριαρχικές απόψεις για το φύλο και τους ρόλους, η δημοφιλής μεταξύ των αγοριών υποκουλτούρα της υπερχειλίζουσας αρρενωπότητας –ότι η επιβολή είναι το θεμέλιο του ανδρισμού και η γυναίκα «εξάρτημα» και κτήμα– προδιαγράφουν νέες γυναικοκτονίες.
Από το 2010 έως σήμερα έχασαν τη ζωή τους κυρίως από νυν ή πρώην συζύγους ή συντρόφους, αλλά και από γιο, εγγονό, πατέρα, βαφτισιμιό 221 γυναίκες. Καμιά «κακιά ώρα», κανένα ερωτικό πάθος, μόνο η δολοφονική οργή για το πλήγμα στο υπερεγώ του αφέντη. Και δεν μοιάζει να μπορεί να μπει ένα φρένο. Εχουμε κάνει νόμο την Καταπολέμηση της Βίας κατά των Γυναικών, έχουμε ιδρύσει υπουργείο Κοινωνικής Συνοχής και Οικογένειας και νέα Γενική Γραμματεία Ισότητας, όμως δεν υφίσταται μια ξεχωριστή διάταξη για την ποινική δίωξη της ανθρωποκτονίας λόγω φύλου. Ενώ λείπει παντελώς στην εκπαίδευση η αποδόμηση των έμφυλων στερεοτύπων, το χτίσιμο ενός κοινωνικού μηχανισμού που θα περιόριζε τις αναβαπτισμένες εκφάνσεις της πατριαρχίας, θα ανέκοπτε την τοξική πλημμυρίδα «ματσό» προτύπων, θα έπειθε ότι η σφαγή γυναικών δεν αποτελεί προαιώνιο κακό, αναπότρεπτο δράμα.
Ετσι, ο παροξυσμός των ολέθριων εμμονών εξακολουθεί να κοπάζει μόνο με αίμα.
