Σε τέτοιες περιπτώσεις η καλύτερη ατάκα είναι, «το άλλο ανέκδοτο με τον Τοτό το ξέρεις;». Νομίζω ότι ο πρόεδρος Ντόναλντ Τραμπ όσο ανιστόρητος κι αν είναι, όσο ρηχή πολιτική σκέψη κι αν έχει, θα γνωρίζει τι σημαίνει η έκφραση «παράδοση άνευ όρων».
Τόσες οικονομικές συμφωνίες έχει συνάψει στην πολυτάραχη ζωή του, σε κάποιες από αυτές παραδόθηκε άνευ όρων και σε κάποιες άλλες απαίτησε αυτό από τους αντισυμβαλλομένους. Εντάξει, μπορεί να αγνοεί ότι ο ναζισμός συνετρίβη διότι τον Νοέμβριο του 1943 στην Τεχεράνη –αναδρομικό συμβολισμό θα τον έλεγα– οι Ρούζβελτ, Στάλιν, Τσώρτσιλ χάραξαν τη γραμμή τής άνευ όρων παράδοσης της Γερμανίας.
Επίσης δικαιολογείται να μη γνωρίζει ότι επάνω σε αυτή τη στρατηγική αναμορφώθηκε πλήρως η συνείδηση του γερμανικού λαού, απαραίτητος όρος για την ειρήνη και τη συνεργασία στην ήπειρό μας.
Τώρα, αντί για μια άνευ όρων παράδοση του Ιράν, βρισκόμαστε μπροστά σε μια υπό όρους παράδοση των ΗΠΑ. Οι νικητές ενός πολέμου αποδέχονται τους όρους των ηττημένων, κάτι που δεν συμβαίνει για πρώτη φορά στην Ιστορία. Ισως κάποιος φίλος του Αμερικανού προέδρου μάς καθησυχάσει λέγοντας ότι θα πρέπει να περιμένουμε διότι μεθαύριο, ανάλογα με το πώς θα έχει ξυπνήσει ο Τραμπ, μπορεί να αρχίσει να βομβαρδίζει και πάλι το Ιράν. Σωστό, μόνο που εδώ τα πράγματα είναι πιο σοβαρά, καθώς εμπλέκονται πλέον και άλλα κράτη, όπως ο Λίβανος και το Ισραήλ.
Ο πρόεδρος έχει λύση και γι’ αυτό. Θέλει να στείλει τους τζιχαντιστές της Συρίας να αναλάβουν τη Χεζμπολάχ. Οι πληροφορίες λένε ότι μόλις το άκουσε αυτό ο Αχμέντ αλ Σάρα ακύρωσε την επίσκεψή του στον Λευκό Οίκο. Είπαμε, τζιχαντιστής είναι, αλλά έχει και δυο δράμια μυαλό.
«Και με τους 30.000 δολοφονημένους από το θεοκρατικό καθεστώς Ιρανούς, τι γίνεται; Θα θεωρήσουμε μια μαζική δολοφονία ως μη γενόμενη; Θα την αντιμετωπίσουμε ως ένα εσωτερικό πρόβλημα του Ιράν;».
Μου έκανε εντύπωση η ανακούφιση που αισθάνθηκαν άπαντες οι ηγέτες της Ευρωπαϊκής Ενωσης γι’ αυτό το μνημόνιο κατανόησης. Και αναφέρομαι ειδικά σε αυτούς τους ηγέτες, διότι υποτίθεται ότι υπερασπίζονται τις ανθρωπιστικές και πολιτισμικές αξίες –που πέρασαν από φρικτές δοκιμασίες– των τελευταίων 200 χρόνων.
Ως εκ τούτου, θα έπρεπε να έθεταν το ερώτημα στον Αμερικανό πρόεδρο: «Και με τους 30.000 δολοφονημένους από το θεοκρατικό καθεστώς Ιρανούς, τι γίνεται; Θα θεωρήσουμε μια μαζική δολοφονία ως μη γενόμενη; Θα την αντιμετωπίσουμε ως ένα εσωτερικό πρόβλημα του Ιράν;».
Αν υπολογίσουμε τα 300 δισ. δολάρια που θα επενδυθούν στο Ιράν, θα διαπιστώσουμε ότι η ζωή ενός Ιρανού κοστολογήθηκε σε 10 εκατ. δολάρια. Μια απλή διαίρεση, αυτό δείχνει. Ή, να το θέσω αλλιώς, οι Φρουροί της Επανάστασης θα λάβουν ως αμοιβή για κάθε θύμα τους 10 εκατ. δολάρια.
Ενα ισχυρό κίνητρο για κάθε ολοκληρωτικό καθεστώς. Φαίνεται πως μια αγορά 100 Airbus από τις Ηνωμένες Πολιτείες είναι αρκετή για να αμβλύνει συνειδήσεις και να ξεπλύνει αιμοσταγή καθεστώτα.
Και ο Τοτός συνεχίζει απτόητος τα ανέκδοτά του.
