Προσπαθώ ακόμη να καταλάβω ποια κρυφή σημασία κρύβεται στη διαπίστωση του κ. Χειλάκη για τον κ. Τσίπρα. Οτι δηλαδή ο ηγέτης της Αριστεράς και της προόδου είναι σαν τη Μόνα Λίζα. Απ’ όπου κι αν τον κοιτάξεις αισθάνεσαι πως σε κοιτάζει στα μάτια. Ισχύει και το αντίστροφο. Εσύ αισθάνεσαι πως τον κοιτάζεις στα μάτια απ’ όπου κι αν τον κοιτάξεις. Αυτή η αίσθηση βέβαια ισχύει για όλα τα πορτρέτα όπου ο ζωγράφος απεικονίζει το πρόσωπο σαν να τον κοιτάζει στα μάτια. Ισχύει και για τις φωτογραφίες. Υπάρχει και ένα εκπληκτικό κείμενο του Πολ Κλοντέλ στο οποίο επισημαίνει τη βασική διαφορά ανάμεσα στο φλαμανδικό και στο ισπανικό πορτρέτο. Στο μεν, το εικονιζόμενο πρόσωπο είναι σαν να σε έχει αντιληφθεί τη στιγμή που το κοιτάζεις. Στο δε, είναι σαν να το αντιλαμβάνεσαι εσύ τη στιγμή που το κοιτάζεις. Oλ’ αυτά μπορεί να έχουν ενδιαφέρον, όμως δεν δίνουν απάντηση στο ερώτημα. Τι ήθελε να μας πει ο ποιητής όταν συνέκρινε τον Τσίπρα με τη Μόνα Λίζα; Oτι είναι έργο τέχνης; Θέλω να πω, για να μην παρεξηγηθώ, ότι όπως τα αριστουργήματα της τέχνης, έτσι και ο Τσίπρας διαθέτει κάτι το οποίο διαφεύγει από την έλλογη ανάλυση; Απλώς, ως ηθοποιός ο ίδιος, μετέφερε τη διαπίστωση στα ανώτερα στρώματα της ευαισθησίας, σ’ ένα από τα αριστουργήματα της παγκόσμιας τέχνης. Hθελε να πει ότι δεν του ξεφεύγει τίποτε και κανείς; Μπορεί. Το πιθανότερο είναι ότι ήθελε απλώς να τον κολακεύσει. Και του ήρθε μια βαρύγδουπη μπούρδα η οποία δεν σημαίνει τίποτε και γι’ αυτό προκαλεί την περιέργεια.
Και στο σημείο αυτό αναδεικνύεται το ζητούμενο. Ο κ. Τσίπρας σταδιοδρόμησε ως μάγος της πολιτικής. Πήρε ένα περιθωριακό κόμμα και το έκανε κυβέρνηση. Eπεισε μέρος των ψηφοφόρων ότι με τις μαγικές του ικανότητες θα απελευθερώσει τη χώρα από τις δεσμεύσεις της. Και γενικά ενσάρκωσε τη διάχυτη αντίληψη ότι η Αριστερά είναι ικανή να λύσει όλα τα προβλήματα που είχαν συσσωρευθεί επειδή δεν την είχαν αφήσει να κυβερνήσει. Oχι μόνον δεν τα έλυσε, αλλά πρόσθεσε και καινούργια. Eχοντας αποδείξει πως οι μαγικές του ικανότητες ήταν κάλπικες, αναγκάστηκε να αποχωρήσει πριν τον καταπλακώσουν τα ερείπια που προκάλεσε ο ίδιος. Προφανώς κάποιοι που τον τριγυρίζουν πιστεύουν ακόμη στις μαγικές του ικανότητες. Και θεωρούν είτε ότι το κοινό που έζησε την απομάγευσή του την έχει ξεχάσει είτε ότι ήταν ένα ατύχημα. Το κακό είναι ότι φαίνεται πως το πιστεύει κι ο ίδιος και γι’ αυτό θέλει να εκδικηθεί τους πρώην συντρόφους του αποδίδοντάς τους την ευθύνη της απομάγευσής του. Αν βέβαια η προσπάθειά του να ανακτήσει τις μαγικές του ικανότητες στηρίζεται στην ομοιότητά του με την Τζοκόντα, τότε δεν χρειάζεται να ανησυχούμε. Σημαίνει ότι ακόμη κι αυτοί που τον πιστεύουν τον θεωρούν κατάλληλο για το μουσείο.
