Αλήθεια, τι να απέγιναν οι Ιρανοί που θριαμβολογούσαν ανακουφισμένοι όταν άρχισαν να πέφτουν οι πρώτες αμερικανικές βόμβες; Αν ζουν ακόμη και δεν τους έχουν αναλάβει οι Φρουροί της Επανάστασης, πολύ αμφιβάλλω αν θα μοιράζονται τη χαρά του Τραμπ για την ειρήνη. Μάλλον έχουν πάρει κι αυτοί τη θέση τους δίπλα σε όσους πίστεψαν ότι η Αμερική μπορεί να τους βοηθήσει και διαψεύσθηκαν χωρίς καν κάποιος να τους εξηγήσει το πώς και το γιατί. Δίπλα στους Κούρδους που ο Τραμπ τους εγκατέλειψε επειδή δεν συμμετείχαν στην Απόβαση στη Νορμανδία, στους Αφγανούς που τους έριξε ανυπεράσπιστους στα χέρια των Ταλιμπάν, στους Δανούς, την πιο φιλοαμερικανική χώρα της Ευρώπης, που ανακάλυψαν ότι ο μεγάλος τους σύμμαχος θέλει να αρπάξει ένα κομμάτι απ’ την επικράτειά τους, σαν τον βουλιμικό μπόμπο που καταβροχθίζει κομμάτια από την τούρτα. Μαζί με τους Ουκρανούς που διαπιστώνουν πως ο ηγέτης της συμμάχου τους συνεννοείται πολύ καλύτερα με τον εισβολέα Πούτιν και μάλιστα για να τον ευχαριστήσει ταπεινώνει τον Ζελένσκι. Μαζί με τους Ευρωπαίους που ανακαλύπτουν πως η Αμερική δεν είναι πια αυτή που ήταν και αρχίζουν να βλέπουν στον αλλοπρόσαλλο ηγέτη της έναν πρώην σύμμαχο που μεταμορφώνεται σε αντίπαλο. Τον μεγάλο σύμμαχο που συνεννοείται καλύτερα με τον Κιμ Γιονγκ Ουν παρά με τον Μακρόν. Ή την κρίσιμη στιγμή δεν διστάζει να γυρίσει την πλάτη του στον ισχυρότερο σύμμαχό του στη Μέση Ανατολή, το Ισραήλ. Τόσοι σύμμαχοι που στήριζαν τις ΗΠΑ ως ηγέτιδα δύναμη του κόσμου μένουν τώρα ξεκρέμαστοι. Και το χειρότερο: όλ’ αυτά γίνονται με έναν επιδεικτικό τρόπο που θυμίζει Καλιγούλα. Δεν του φτάνει να κάνει ό,τι κάνει. Θέλει να μας δείξει πως το απολαμβάνει κιόλας.
Θα μου πεις, είναι τελείως διαφορετικό να είσαι Δανός ή Γάλλος ψηφοφόρος του Μπαρντελά που μέχρι προχθές πίστευες στον Τραμπ και τώρα τον αποφεύγεις σαν κάτι τοξικό. Και τελείως διαφορετικό να είσαι Ιρανός που πίστευες πως η Αμερική θα σε απελευθέρωνε από το καθεστώς των μουλάδων. Και τώρα είσαι αναγκασμένος να σιωπήσεις, να κρυφτείς και να χαμογελάς ειρωνικά όταν ακούς πως όλ’ αυτά έγιναν για τα Στενά του Ορμούζ. Η Αμερική και το Ισραήλ χτύπησαν καίρια τη στρατιωτική μηχανή του Ιράν, όμως δεν κατάφεραν να πετύχουν κανέναν από τους στόχους τους. Το καθεστώς μπορεί να έχασε ηγέτες του, όμως δεν κλονίσθηκε. Και είναι εντυπωσιακή η σιωπή που καλύπτει σαν τοξικό νέφος τη μεγάλη χώρα. Κανείς δεν ξέρει τι γίνεται, αν οι Φρουροί της Επανάστασης έχουν εξαπολύσει πογκρόμ κατά των αντιφρονούντων, αν υπάρχουν νεκροί και πόσοι. Κανείς δεν ξέρει ποια είναι η επόμενη ημέρα για τους Ιρανούς. Ολα τα καλύπτουν οι φωνές του Μεγάλου Ειρηνοποιού, ο οποίος θεώρησε ότι η ανακωχή είναι δώρο για τα γενέθλιά του. Λες και δεν καταλαβαίνει ότι από τον ιστριονικό χορό του εξαρτώνται οι τύχες εκατομμυρίων. Ή, ακόμη κι αν το καταλαβαίνει, αδιαφορεί.
