Δεν υπάρχει πιο κραυγαλέα περίπτωση κακομεταχείρισης της πόλης από την προ δεκαετιών δημιουργία του άξονα της οδού Αρδηττού, εκεί όπου ήταν η κοίτη του Ιλισού. Σε αυτό το μπελβεντέρε της Αθήνας με τα πιο εντυπωσιακά «κάδρα» προς την Ακρόπολη και τον Λυκαβηττό, εκεί όπου ο Φρεντερίκ Μπουασονά είχε τραβήξει μια παραμυθένια λήψη το 1910, συνωστίζονται επί δεκαετίες οχήματα και άνθρωποι σε ανύπαρκτα πεζοδρόμια.
Σε αυτά τα χώματα της Αθήνας, ταυτισμένα από την Ιστορία με τοπία απαράμιλλης ομορφιάς, συλλογίζεται κανείς πόση λίγη σκέψη επενδύθηκε στην προοπτική της πόλης στον χρόνο. Οχι ότι δεν υπήρχαν και τότε φωνές που αντιτάχθηκαν. Ομως ο 20ός αιώνας προέκρινε το αυτοκίνητο ως απόλυτη προτεραιότητα και αυτό δεν ήταν φυσικά ελληνική ιδιαιτερότητα. Ηταν διεθνής τάση και γενικευμένη αντίληψη, τουλάχιστον ώς και τη δεκαετία του 1970.
Σήμερα, δεν είναι δυνατόν να καταργήσουμε την Αρδηττού. Μπορούμε όμως να τη βελτιώσουμε. Υπάρχει ανάγκη ανασύστασης ενός στοιχειωδώς πολιτισμένου περιβάλλοντος σε ένα σημείο της Αθήνας απολύτως καίριο για την κατανόηση του τοπίου, αλλά και την ψυχική απόλαυση των περιπατητών. Παρατηρώ (οδηγώντας δυστυχώς) την απέλπιδα προσπάθεια ανύποπτων τουριστών που είναι αναγκασμένοι, ανυποψίαστοι, να περπατήσουν κατά μήκος της Αρδηττού. Μοιάζει να είναι ένα εγχείρημα δυσάρεστο όσο και επικίνδυνο.
Και γράφουμε αυτούς τους χαρακτηρισμούς για ένα κομμάτι της Αθήνας που θα έπρεπε να είναι παγκοσμίως διάσημο για την περιπατητική απόλαυση. Με θέα μοναδική και συνηχήσεις μέσα από τον αντίλαλο της Ιστορίας. Και επιπλέον ας δούμε, σηκώνοντας το βλέμμα, τι έχουμε χτίσει ως κοινωνία κατά μήκος της Αρδηττού. Ψηλές και άχαρες πολυκατοικίες, οι πιο πολλές ασυντήρητες, γκρίζες και καταθλιπτικές. Εχουν βέβαια το προνόμιο της θέας και όσοι έχουν ανεβεί σε αυτά τα μπαλκόνια κατανοούν ακόμη περισσότερο πόσο μεγάλη ανάγκη είναι η κατά το δυνατόν επαναφορά του φυσικού περιβάλλοντος στο σημείο αυτό με πυκνή φύτευση και διευκόλυνση των πεζών.
Σε όλον τον προηγμένο κόσμο οι πόλεις αποδίδουν χώρο στη φύση. Εκτός από την Αθήνα. Ελάχιστες νησίδες γεννώνται, τα δέντρα δεν έχουν μητρώο, κακοποιούνται. Αλλά στην οδό Αρδηττού και ώς το Παναθηναϊκό Στάδιο έχουμε ένα τμήμα της πόλης που θεωρητικά τουλάχιστον θα μπορούσε να είναι μέρος της παγκόσμιας πολιτιστικής κληρονομιάς. Εχουμε χρέος, δεν είναι θέμα γούστου, επιλογών και γραφειοκρατίας. Η Αθήνα χρειάζεται όραμα και ήδη έχει καθυστερήσει πάρα πολύ.
