Μερικές φορές τα μικρά πράγματα σε εξοργίζουν περισσότερο. Κάθε μέρα αντικρίζω σε δρόμους προαστίων ή σε πεζοδρόμια στο κέντρο της Αθήνας το ίδιο ακριβώς θέαμα: επικίνδυνες τρύπες στη μέση τους, ανοίγματα-παγίδες για τους πεζούς χωρίς σοβαρή σήμανση για να τους προειδοποιεί, απίστευτες κακοτεχνίες. Κάποια από τις εταιρείες «κοινής ωφελείας» έχει στείλει έναν υπεργολάβο για να περάσει καλώδια, οπτικές ίνες ή σωλήνες. Η προχειρότητα ή, μάλλον, η βαρβαρότητα, αλλά και η προκλητική έλλειψη οιασδήποτε μέριμνας για την ασφάλεια των πολιτών, σε βγάζουν από τα ρούχα σου. Τα συνεργεία αφήνουν στη μέση ένα έργο ή ενίοτε αποφασίζουν να το προχωρήσουν μέρα μεσημέρι σε κεντρικό δρόμο και σε ώρα αφόρητης κίνησης. Κανείς δεν ελέγχει τα μέτρα ασφαλείας και ο πολίτης δεν ξέρει σε ποιον να απευθυνθεί προκειμένου να διαμαρτυρηθεί. Οι εταιρείες χρησιμοποιούν, στο πλαίσιο της μείωσης του κόστους, κυριολεκτικά «ό,τι βρουν» από συνεργεία.
Οταν τελειώνουν, αφήνουν πίσω τους το πιο κακόγουστο και γεμάτο κινδύνους χάος που μπορεί κανείς να φανταστεί. Οι τομές για τους σωλήνες ύδρευσης ή τις οπτικές ίνες σκεπάζονται πρόχειρα με χώμα. Τρύπες μένουν ανοιχτές με έναν κώνο γερμένο σε απόσταση ή μια ξεφτισμένη κορδέλα που την παίρνει ο αέρας. Οι δρόμοι μοιάζουν με παζλ από μπαλώματα, τα οποία συχνά κάνουν τα αυτοκίνητα να τρίζουν, να χοροπηδούν και να υποφέρουν. Το όλο θέαμα καθώς και οι συμπεριφορές των συνεργείων είναι βαθύτατα τριτοκοσμικά, δύσκολα πιστεύει κάποιος ότι τα συναντά σε μια ευρωπαϊκή χώρα. Σε κάνουν να αναρωτιέσαι, μάλιστα, αν τους διέκριναν η ίδια προχειρότητα και έλλειψη επαγγελματισμού όταν τοποθετούσαν πιο κρίσιμες υποδομές.
Εκεί που το πράγμα γίνεται κάπως κωμικό, είναι όταν περνάς από τον ίδιο δρόμο όπου μόλις έχει γίνει κάποιο έργο και τον βλέπεις ξανά σκαμμένο και διαλυμένο, διότι μια άλλη εταιρεία αποφάσισε να δοκιμάσει τα νεύρα μας στο ίδιο σημείο. Είναι προφανές ότι δεν υπάρχει κανένας συντονισμός, σχεδιασμός ή έλεγχος· ούτε για την ποιότητα του έργου, ούτε για την προστασία των πολιτών κατά την εκτέλεσή του και ούτε, βέβαια, για το τι αφήνουν πίσω τους καταστρέφοντας δημόσια περιουσία. Η ευθύνη ανήκει στις μεγάλες κακομαθημένες εταιρείες, οι οποίες συμπεριφέρονται ανεύθυνα και βάρβαρα, γνωρίζοντας ότι δεν θα έχουν καμία επίπτωση, αλλά και στους δήμους, που δεν φροντίζουν να μπει μια τάξη σε αυτό το επικίνδυνο χάος. Αλλά και σε εμάς όλους, που κάποια στιγμή πρέπει να πάμε πέρα από τον θυμό και να αρχίσουμε να κυνηγάμε δικαστικά ή με όποιον τρόπο μπορούμε τους υπευθύνους.
