Οδεύουμε προς εκλογές και τα πολιτικά κόμματα που δίνουν μάχη για τη δεύτερη θέση συναγωνίζονται στην πλειοδοσία παροχών, ενώ η κυβέρνηση καλείται να αντιμετωπίσει σκάνδαλα στα οποία φέρονται μπλεγμένα στελέχη της και που, αν μη τι άλλο, δείχνουν ότι δεν ήλεγχε – ελέγχει τη δημόσια διοίκηση επαρκώς.
Τα μικρότερα κόμματα δεν προσφέρουν πολλά, πέρα από το να επιμένουν κι αυτά στην πατροπαράδοτη τακτική – αναθεματίζοντας αλλήλους ως καταστροφή της χώρας, ενώ το καθένα αυτοπαρουσιάζεται ως μοναδική ελπίδα εθνικής σωτηρίας. Οι πολιτικοί μας φαίνεται να μη διδάχθηκαν από τόσα χρόνια κρίσης και δύσκολης ανάκαμψης, από τη συλλογική προσπάθεια που απαιτήθηκε για να αντέξει η κοινωνία στους κλονισμούς που προκάλεσαν η κρίση, η πανδημία και μετά οι πόλεμοι στην Ευρώπη και τη Μέση Ανατολή. Οσο πλησιάζουν οι εκλογές, όσο πιο επικίνδυνος γίνεται ο κόσμος, τόσο τα κόμματα θα δείχνουν ότι ξέχασαν τους κινδύνους της σπατάλης και της διαφθοράς. Θα συνεχίσουν να επενδύουν στην εξαγορά ψήφων, δεν θα παρθούν οι σκληρές αποφάσεις που θα εξασφάλιζαν μια (έστω πιο) δίκαιη κοινωνία.
Οι πολιτικοί μας φαίνεται να μη διδάχθηκαν από τόσα χρόνια κρίσης και δύσκολης ανάκαμψης.
Δεν χρειάζεται να ανακαλύψει κανείς τον τροχό της χρηστής διαχείρισης της εξουσίας. Από τις αρχές της κρίσης ελήφθησαν σωστά μέτρα. Το 2010, πέρα από το να σηκώσει το βάρος της υπογραφής του πρώτου μνημονίου με την τρόικα των δανειστών, η κυβέρνηση του Γιώργου Παπανδρέου ανέλαβε να καθαρίσει την κόπρο των αλληλοσυγκρουόμενων και αλληλοαναιρούμενων νόμων που ευνοούσαν τη διαφθορά και θέσπισε το πρόγραμμα «Διαύγεια», με το οποίο παρακολουθούνται διοικητικές αποφάσεις. Οι μετέπειτα περιπέτειες της κυβέρνησης εκείνης, του Παπανδρέου, και της χώρας, δεν πρέπει να μειώνουν τη σημασία αυτών των πρωτοβουλιών. Να σημειώσουμε ότι ο βαθμός της κακοδιαχείρισης και της σύγχυσης που όλοι γνωρίζαμε τεκμηριώθηκε και από την Task Force εμπειρογνωμόνων, που στήθηκε τότε να βοηθήσει στον εκσυγχρονισμό της δημόσιας διοίκησης. Επίσης, πάντα υπήρχαν νόμοι κατά της διαφθοράς, οι οποίοι, όμως, δεν εφαρμόζονταν με τρόπο που θα σταματούσαν το πρόβλημα. Με την κρίση και το πρώτο μνημόνιο (πού να φανταζόμασταν ότι θα ακολουθούσαν κι άλλα;), κάποιοι ελπίζαμε ότι το πολιτικό σύστημα θα καταλάβαινε, έστω αργά, ότι η εξαγορά ψήφων, η υστερόβουλη εγκατάλειψη των μηχανισμών εποπτείας και η ανευθυνότητα των αρμοδίων δεν μετέφεραν απλώς το πρόβλημα στις επόμενες γενιές, αλλά είχαν δραματικές συνέπειες στο «εδώ και τώρα». Κι όμως, ίσως η σωτήρια παρέμβαση των δανειστών απέτρεψε πολλούς από το να καταλάβουν ότι τα λάθη του παρελθόντος δεν έπρεπε να συνεχιστούν επειδή, παρά τις πολλές θυσίες που υπέστησαν οι σημερινές γενιές, τα μεγαλύτερα βάρη της αποτυχίας παραπέμφθηκαν, όπως πριν, στις μελλοντικές.
Οποτε κι αν γίνουν οι εκλογές, θα παρακολουθούμε ποια κόμματα δείχνουν ότι πράγματι θα εφαρμόσουν όσα χρειάζονται για να καταπολεμηθεί η διαφθορά και ποια θεωρούν το ζήτημα απλώς άλλη μια ευκαιρία για να χτυπάει το ένα το άλλο.
