Οι δυνάμεις που θα αναμετρηθούν στις επόμενες εκλογές είναι πλέον ορατές σε όλους, με εξαίρεση το κόμμα του πρώην πρωθυπουργού Αντώνη Σαμαρά, που –όπως όλα δείχνουν– θα ανακοινωθεί κάποια στιγμή. Οι ψηφοφόροι γνωρίζουν, λίγο-πολύ, ποιο θα είναι το εκλογικό μενού και όταν έλθει η ώρα της κάλπης θα κληθούν να επιλέξουν. Η ποιοτική ανάλυση των στοιχείων που προκύπτουν από τις δημοσκοπήσεις οι οποίες έχουν γίνει έως τώρα δείχνουν ότι το εκλογικό σώμα είναι «διασπασμένο». Φυσικά η Ν.Δ. επωφελείται από την απουσία κάποιου αντιπάλου για την πρωτιά, αλλά και η ίδια πέφτει θύμα της έλλειψης διακριτής πρότασης για το μέλλον της χώρας. Μια ματιά στον αντιπολιτευτικό χώρο αρκεί για να φανεί ότι –έως τώρα τουλάχιστον– δεν υπάρχουν προτάσεις, αλλά μεσσιανικά αναμασήματα, τα οποία είναι μάλιστα και εκτός μόδας. Η αμηχανία της Ν.Δ. προκύπτει σε σημαντικό βαθμό και από την αμηχανία του συνόλου της κοινωνίας. Ψηφίζουν κυρίως οι άνω των 60, οι νέοι απέχουν και όταν φτάνουν στις κάλπες δεν αισθάνονται κάποια σύνδεση με οποιοδήποτε κόμμα.
Οι δυσμενείς προοπτικές για ολοένα ευρύτερες ομάδες του πληθυσμού, με τους νέους κάτω των 30 να συνθέτουν μεγάλο μέρος, δεν συζητείται δημόσια αρκετά. Η συζήτηση εξαντλείται σε λίγα τσιτάτα για την τεχνητή νοημοσύνη και τις νέες τεχνολογίες και ότι η χώρα βρίσκεται στην πρωτοπορία όλων αυτών. Επί της ουσίας, η συζήτηση παραμένει ρηχή, γεγονός ενδεχομένως φυσιολογικό και αναμενόμενο για μια χώρα όπως η Ελλάδα. Τα σκάνδαλα του ΟΠΕΚΕΠΕ και προσφάτως της πολεοδομίας αναδεικνύουν ότι ο παρασιτικός κρατισμός πάει χέρι χέρι με ένα μοντέλο το οποίο, υποτίθεται, ανήκε στο παρελθόν. Τα σκάνδαλα αναδεικνύουν, επίσης, ότι το κόμμα – μεσάζων παραμένει πυλώνας της παραοικονομίας. Και –το χειρότερο απ’ όλα– επιβεβαιώνει όλους όσοι προέβλεπαν το 2010 ότι τα μνημόνια δεν πρόκειται να διορθώσουν καμία από τις παθογένειες του ελληνικού κράτους και της οικονομίας: αντιθέτως, κάποιες τις επιδείνωσαν (με εξαίρεση τον φοροεισπρακτικό μηχανισμό ο οποίος έχει εκσυγχρονιστεί).
Τα ερωτήματα είναι, λοιπόν, σχετικά απλά. Πώς (και αν) μπορεί να παραχθεί πλούτος για τις επόμενες γενιές, αν αυτός θα κατανεμηθεί δίκαια και ποια πρέπει να είναι η γενικότερη κατεύθυνση της χώρας στον νέο κόσμο που διαμορφώνεται; Σε αυτά τα ερωτήματα οι απαντήσεις είναι κάπως θολές, αν όχι εντελώς γκρίζες. Και κυρίως, ένα μεγάλο μέρος των πολιτών αυτής της χώρας προτιμά να αποφεύγει τις απαντήσεις. Ακόμη κι αν αυτές αφορούν το μέλλον των παιδιών τους.
