Ο Αλμοδόβαρ είναι 77 χρόνων και αυτό έχει τη σημασία του. Λιγότερο φαντεζί, περισσότερο ενδοσκοπικός, καλεί τους θεατές σε ένα σύμπαν πολύχρωμο μεν αλλά οικείο μέσα στις αδυναμίες των ηρώων του, που τους «βλέπει» χωρίς να τους καλλωπίζει με την καθαρότητα ενός κηδεμόνα που μεγαλώνει μαζί τους.
Oλο και πιο συχνά τα τελευταία χρόνια κάνει συνόψεις και απολογισμούς, αυτοβιογραφείται («Πόνος και δόξα») ή ψαύει τον θάνατο μέσα από την ευθανασία («Το διπλανό δωμάτιο») ή επαναπροσεγγίζει τα διαρκή και αναπόφευκτα δάνεια της καλλιτεχνικής δημιουργίας από τις πραγματικές ιστορίες που συμβαίνουν γύρω μας. Η ζωή και η τέχνη αξεδιάλυτα δεμένες στις «Πικρές γιορτές», την πρόσφατη, 24η ταινία της φιλμογραφίας του. Στο φόντο είναι Χριστούγεννα, αλλά μηδενική σημασία έχουν για τη δραματουργική εξέλιξη. Στη μία ιστορία, σημερινή, του 2026, ένας σεναριογράφος πασχίζει να γράψει το νέο του σενάριο που λαμβάνει χώρα το 2004. Στην άλλη, του 2004, μια σκηνοθέτις cult ταινιών υποφέρει από φρικτές ημικρανίες και κρίσεις πανικού καθώς προσπαθεί να γράψει, κι αυτή, ένα καινούργιο σενάριο. Και οι δύο έχουν δίπλα τούς συντρόφους τους. Ο Ραούλ τον αφοσιωμένο Σάντι και η Ελσα τον Μπονιφάτσιο, πυροσβέστη και στρίπερ. Το μοντάζ μπαινοβγαίνει επιδέξια στους δύο χρόνους, με συνεκτικό στοιχείο τις «υποκλοπές». Και οι δύο δημιουργοί εμπνέονται από συμβάντα του στενού περιβάλλοντός τους, τα πραγματικά πρόσωπα γίνονται έξαλλα όταν διαπιστώνουν ότι κινούν ακούσια τα νήματα της μυθοπλασίας.
Ο Αλμοδόβαρ είναι ανάμεσα στους δημιουργούς που μεγαλώνουν χωρίς εκπτώσεις ως προς αυτό που κόμισαν στο σινεμά και στη δημόσια σφαίρα. Γενναία, μεστά, ελεύθερα.
Τα διλήμματα –αιώνια ούτως ή άλλως– διατρέχουν την υπόθεση ήσυχα και απλά. Τίποτα βαρύγδουπο ή εκβιασμένα πρωτότυπο. Αν εξαιρέσει κανείς την ιδιότυπη επαγγελματική σύνθεση του Μπονιφάτσιο (πυροσβέστης και στρίπερ), καμία άλλη νότα, παιγνιώδης ή αποδομητική, δεν κάνει την εμφάνισή της στην ταινία. Ενας Αλμοδόβαρ που υπομειδιά και δεν σαρκάζει. Μάλιστα στο φινάλε η «αναγνώστρια», στενή φίλη και συνεργάτις του Ραούλ, επισημαίνει στο σενάριό του τα προβλήματα που εντοπίζει ο θεατής και στις «Πικρές γιορτές». Ο Αλμοδόβαρ γνωρίζει καλύτερα από τον καθένα τις αδυναμίες ή τις ελλείψεις.
Δύσκολα διακρίνει, πλέον, κανείς την πλευρά του αλμοδοβαρικού «κινηματογραφικού μπαρόκ», την ανατρεπτική, απελευθερωτική όψη του. Δεν ζει στην ίδια έκρηξη δημιουργικότητας με την περίσσεια ενέργειας και εικαστικής υπερβολής. Προχωρώντας στις δεκαετίες στηρίζει κάθε βήμα του στο προηγούμενο. «Καθεμία από τις 13 ταινίες μου με οδηγεί στην άλλη. Δεν θα μπορούσα να κάνω το “Ολα για τη μητέρα μου” αν δεν είχα κάνει τις 12 προηγούμενες», είχε πει σε μεγάλη συνέντευξή του στον Μισέλ Δημόπουλο το 1999 (με αφορμή το αφιέρωμα στο έργο του στο 40ό Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης). Θα μπορούσε ίσως να επαναλάβει το ίδιο και σήμερα, παρά το γεγονός ότι εκ πρώτης όψεως, για παράδειγμα, το «Πόνος και δόξα» δεν επικοινωνεί με το «Διπλανό δωμάτιο». Ο Αλμοδόβαρ είναι ανάμεσα στους δημιουργούς που μεγαλώνουν χωρίς εκπτώσεις ως προς αυτό που κόμισαν στο σινεμά και στη δημόσια σφαίρα. Γενναία, μεστά, ελεύθερα. Το 2004 στις Κάννες, με αφορμή την «Κακή εκπαίδευση» (για τη σεξουαλική κακοποίηση δύο αγοριών από Καθολικό ιερέα), είχε δηλώσει σε σχετική ερώτηση: «Δεν είναι απαραίτητο να γυρίσεις σήμερα ένα φιλμ εναντίον του κλήρου. H Εκκλησία υποβαθμίζεται από μόνη της». Και φέτος από τις Κάννες δεν δίστασε να χαρακτηρίσει «τέρατα» τον Τραμπ, τον Νετανιάχου και τον Πούτιν, υπογραμμίζοντας το χρέος των δημιουργών να μιλούν χωρίς περιστροφές για τα «τρομερά πράγματα» που συμβαίνουν.
Ο Πέδρο Αλμοδόβαρ μεγαλώνει έχοντας κερδίσει δύο ισχυρούς συμμάχους: το σινεμά και τον χρόνο.
