Ογδόντα χρόνια μετά το τέλος του καταστρεπτικότερου πολέμου που γνώρισε ποτέ η ανθρωπότητα, κάποιοι ανακάλυψαν εκ νέου τον «σκοτεινό» φιλόσοφο της Ιωνίας Ηράκλειτο, που αποφάνθηκε κάπου ανάμεσα στο 6ο και τον 5ο π.Χ. αιώνα πως «πόλεμος πάντων μεν πατήρ έστι, πάντων δε βασιλεύς».
Πριν από λίγες ημέρες ο Πίτερ Χίτσενς, συντηρητικός Βρετανός σχολιαστής, έγραφε πως κατά τη διάρκεια της ζωής του «πλείστοι όσοι ηλίθιοι ενεπλάκησαν σε πόλεμο αντί να καταφύγουν στη διπλωματία, στιγματιζόμενοι εν τέλει με αίμα και καταισχύνη».
Δεν είναι μόνον ο πρόεδρος των ΗΠΑ Ντόναλντ Τραμπ που θεωρεί ότι διά της ασκήσεως βίας στρατιωτικής στον υπέρτατο βαθμό δημιουργεί προϋποθέσεις διαμορφώσεως μιας νέας τάξεως πραγμάτων, υπό την ηγεσία του, σε επίπεδο παγκόσμιο.
Οίστρος στρατιωτικός κυριαρχεί επίσης στη Δυτική Ευρώπη, όπου λίγο-πολύ κάποιοι προεξοφλούν σύγκρουση στρατιωτική με τη Μόσχα μετά τον ρωσοουκρανικό πόλεμο, που κατά την άποψη του κ. Τραμπ δεν θα άρχιζε ποτέ εάν ήταν εκείνος και όχι ο προκάτοχός του, Τζο Μπάιντεν, πρόεδρος των ΗΠΑ την εποχή εκείνη.
Οίστρος στρατιωτικός κυριαρχεί στη Δυτική Ευρώπη, όπου λίγο-πολύ κάποιοι προεξοφλούν σύγκρουση στρατιωτική με τη Μόσχα μετά τον ρωσοουκρανικό πόλεμο.
Προβλήματα, βεβαίως, στον κεντρικό τομέα του ΝΑΤΟ υπάρχουν σοβαρότατα, αλλά η κατάσταση στη νοτιοανατολική πτέρυγα της Συμμαχίας και στην Ανατολική Μεσόγειο είναι ασφαλώς περιπλοκότερη. Μόνο η Ελλάδα είναι χώρα-μέλος και της Ε.Ε. και του ΝΑΤΟ. Η Τουρκία, μέλος του ΝΑΤΟ, δεν ανήκει στην Ευρωπαϊκή Ενωση. Η Κύπρος είναι ενταγμένη στην Ε.Ε., αλλά όχι στην Ατλαντική Συμμαχία, με άλυτο το πρόβλημα της διαιρεμένης νήσου επί πενήντα χρόνια. Τέλος, το Ισραήλ δεν ανήκει μεν στο ΝΑΤΟ και στην Ε.Ε., αλλά είναι ο στενότερος σύμμαχος της Ουάσιγκτον στη Μέση Ανατολή και η μόνη χώρα την ασφάλεια της οποίας εγγυώνται οι Ηνωμένες Πολιτείες. Εκ των πραγμάτων, συνεπώς, υπάρχει πρόβλημα συντονισμού και κοινής δράσεως τεσσάρων κρατών, που δεν υφίσταται σε καμία άλλη περιοχή του ΝΑΤΟ ή της Ε.Ε.
Η στρατηγική σχέση Ελλάδος, Κύπρου, Ισραήλ ήταν ιδέα αμερικανικής εμπνεύσεως. Ο αποκλεισμός, ωστόσο, της Τουρκίας από το συγκεκριμένο σχήμα, οι μετωπικές επιθέσεις του Τελ Αβίβ εναντίον της Αγκυρας, που επικρίνει τις υπερβασίες του Ισραήλ εναντίον των Παλαιστινίων στη Γάζα ή στον Λίβανο, δεν αποκλείουν απλώς κοινή δράση των φιλοαμερικανικών δυνάμεων της περιοχής. Το συγκεκριμένο σχήμα χαρακτηρίζεται από την Αγκυρα ως δυνητική απειλή εναντίον των συμφερόντων και της επικράτειάς της.
Η υπογραφείσα πρόσφατα συμφωνία εγκαταστάσεως γαλλικών στρατιωτικών δυνάμεων στην Κύπρο θεωρείται από την Τουρκία ότι παραβιάζει τις συμφωνίες εγκαθιδρύσεως της Κυπριακής Δημοκρατίας του 1960, διότι η Γαλλία δεν είναι εγγυήτρια δύναμη της Κύπρου, όπως είναι η Ελλάδα, η Βρετανία και η Τουρκία.
Η Αθήνα και η Λευκωσία πιστεύουν ακραδάντως ότι κινούνται στη σωστή πλευρά της Ιστορίας και είθε τη φορά αυτή να μη διαψευσθούμε, όπως συνέβη δυστυχώς στο παρελθόν. Εκτός από τον πόλεμο, υπάρχει και διπλωματία.
