Θα αποτελέσει το ειδικό χωροταξικό πλαίσιο για τον τουρισμό την πολυαναμενόμενη πυξίδα για την «ολιστική μεταρρύθμιση» του πολύπαθου τομέα, φραγμό στην υπερανάπτυξη που ροκανίζει τοπία, μνήμες, συνήθειες, τέχνες, τάξεις βιοτεχνών, επιτηδευματιών, παραγωγών, μαζί με ό,τι ωραίο ακόμη στέκει μακριά από την ανθρώπινη αδηφαγία;
Θα επιφέρει δραστικές αλλαγές στο γνώριμο καταστροφικό μοντέλο η επιβεβλημένη έκθεση εκτίμησης φέρουσας ικανότητας για την αδειοδότηση τουριστικών εγκαταστάσεων;
Στο προς κύρωση πλαίσιο έχει προβλεφθεί η δυνατότητα μείωσης ή και απαγόρευσης της βραχυχρόνιας μίσθωσης. Εχουν διατυπωθεί κλιμακούμενοι περιορισμοί. Στις κορεσμένες περιοχές (π.χ. Μύκονος, Σαντορίνη κ.ά.) αυξάνεται η ελάχιστη αρτιότητα του προς τουριστική αξιοποίηση οικοπέδου στα 16 στρέμματα και τίθεται πλαφόν 100 κλινών. Στις ανεπτυγμένες περιοχές (π.χ. Πάρος, Σίφνος κ.ά.) απαιτείται αρτιότητα 12 στρ. και τίθεται πλαφόν 350 κλινών. Στις αναπτυσσόμενες (π.χ. Μήλος, Δελφοί κ.ά.) αρτιότητα 8 στρ., ενώ δεν υφίσταται πλαφόν κλινών κ.ο.κ.
Το ζήτημα είναι ότι λίγες περιοχές χαρακτηρίζονται κορεσμένες, καθώς ο ορισμός τους έγινε με βάση τη σχέση ξενοδοχειακών κλινών προς μόνιμους κατοίκους, χωρίς τον συνυπολογισμό των ενοικιαζομένων και των Airbnb. Ενώ η «σήμανση» αφορά δημοτικές ενότητες και όχι τα συνολικώς πιεζόμενα νησιά (π.χ. κορεσμένη εμφανίζεται μόνο μία από τις 12 δημοτικές ενότητες της Κέρκυρας).
Επειτα, έχουν ερευνηθεί όλες οι περιβαλλοντικές και κοινωνικές επιπτώσεις; Εχουν προσμετρηθεί παράμετροι όπως η κλιματική αλλαγή, η λειψυδρία, οι ενεργειακές πιέσεις, η προβληματική διαχείριση απορριμμάτων, η τάση για εκτός κλίμακας διόγκωση των υποδομών; Διότι εν τέλει προβλέπεται η δημιουργία οργανωμένων μονάδων παντού, και στις πιο επιβαρυμένες περιοχές και στα πιο μικρά νησιά…
Οσοι ανέμεναν να μπει σαφές φρένο σε ό,τι αναλώνει ανεπιστρεπτί το ελληνικό πλεονέκτημα απογοητεύθηκαν. Αντιθέτως, οι επαγγελματίες του κλάδου βρήκαν ασφυκτικούς τους «οριζόντιους περιορισμούς» και στο «νέο περιβαλλοντικό τέλος».
Βρισκόμαστε στο όριο μετά το οποίο η χώρα αρχίζει να αλλάζει δραματικά. Κι αυτό θα πρέπει να το αντιληφθούμε όλοι. Κυβερνώντες και κυβερνώμενοι. Πολύς κόσμος ζει από τον τουρισμό, την καλόδεχτη ταξιδιωτική μετακίνηση των λαών, και εθελοτυφλεί μπρος στις παρενέργειες της προσοδοφόρου εντατικής μονοκαλλιέργειας. Ανθίσταται σε όρια και όρους. Ομως το χωροταξικό δεν είναι ένας «στενός» ή μη «κορσές», είναι εκείνο που ορίζει και χτίζει το μέλλον.
