Πριν από μερικούς μήνες, η γερμανική εφημερίδα Sueddeutsche Zeitung είχε ρεπορτάζ με τίτλο «Hotel Mama» και αναφερόταν στους νέους των χωρών της νότιας Ευρώπης που δυσκολεύονται να αφήσουν το πατρικό τους. Η Ελλάδα βρίσκεται ψηλά σε αυτήν τη λίστα. Σύμφωνα με τα πιο πρόσφατα στοιχεία της Eurostat, μεταξύ 35 χωρών καταλαμβάνουμε την 6η θέση στις χώρες όπου οι νέοι ζουν με τους γονείς τους. Η στεγαστική κρίση παραμένει ένα τεράστιο πρόβλημα, για το οποίο η κυβέρνηση δεν έχει καταφέρει ακόμη να δώσει λύση. Σε πολλές περιοχές είναι αδύνατον να βρει κάποιος σπίτι να νοικιάσει, αλλά ακόμη κι αν βρει, το ενοίκιο ροκανίζει μέχρι και το 40% του μηνιαίου εισοδήματός του και σε κάποιες περιπτώσεις το ξεπερνάει.
Οσο για την απόκτηση κατοικίας, είναι άπιαστο όνειρο για τους περισσότερους. Βέβαια, κάποτε το άγχος των ζευγαριών ήταν η έγκριση στεγαστικού δανείου από τις τράπεζες. Τώρα εξασφαλίζουν την έγκριση, αλλά δεν βρίσκουν σπίτι στα μέτρα τους. Προχθές, ρεπορτάζ της «Κ» ανέδειξε το αδιέξοδο του προγράμματος «Σπίτι μου ΙΙ»: το 55% των δικαιούχων δεν κατάφερε να βρει κατάλληλη κατοικία. Περίπου 38.000 αιτούντες έλαβαν προέγκριση χρηματοδότησης από τις τράπεζες, όμως μόνον οι 17.000 αναμένεται να καταφέρουν να αγοράσουν σπίτι αξιοποιώντας το στεγαστικό πρόγραμμα «Σπίτι μου ΙΙ». Τα προγράμματα «Σπίτι μου» και «Σπίτι μου ΙΙ» οδήγησαν σε αύξηση των τιμών κατά 30%, ποσοστό που πρακτικά εξαφανίζει οποιοδήποτε όφελος από το μειωμένο επιτόκιο.
Για την πλειονότητα των νέων, η ενοικίαση διαμερίσματος είναι εξαιρετικά δύσκολη με τους μισθούς που παίρνουν και η απόκτηση δικής τους στέγης αδιανόητη.
Την ίδια στιγμή, χιλιάδες κατοικίες απαιτούν ένα σημαντικό ποσό για ανακαίνιση. Η μέση ηλικία τους ξεπερνά κατά πολύ τα 30 χρόνια, που σημαίνει ότι υπάρχει ανάγκη διάθεσης σεβαστών κεφαλαίων προκειμένου να γίνουν λειτουργικές. Το κόστος της ανακαίνισης είναι ένας παράγοντας που λειτουργεί επιβαρυντικά στο στεγαστικό πρόβλημα της χώρας.
Για την πλειονότητα των νέων, η ενοικίαση διαμερίσματος είναι εξαιρετικά δύσκολη με τους μισθούς που παίρνουν και η απόκτηση δικής τους στέγης αδιανόητη. Παραμένουν εγκλωβισμένοι στο παιδικό τους δωμάτιο, ανήμποροι να σχεδιάσουν τη δική τους ζωή, στο δικό τους σπίτι. Η κυβέρνηση δεν επιτρέπεται να επικαλείται κανένα success story στο οξύ στεγαστικό πρόβλημα. Τα τελευταία χρόνια παίρνει μόνο ημίμετρα, που φέρνουν τα αντίθετα αποτελέσματα. Μία είναι η λύση για πιο οικονομική στέγη: η αύξηση της προσφοράς σπιτιών. Και αυτή δεν είναι ορατή σε κανέναν.
