Ενα από τα θέματα που συζήτησε ο Κυριάκος Μητσοτάκης κατά την πρόσφατη επίσκεψή του στη Σόφια με τον ομόλογό του Ρούμεν Ράντεφ ήταν και η διαχείριση των διασυνοριακών υδάτων του Νέστου και του Αρδα, από τα οποία αρδεύονται οι πεδιάδες της Ανατολικής Μακεδονίας και του Εβρου.
Για την Ελλάδα αποτελεί ζωτικής σημασίας ζήτημα για τις γεωργικές καλλιέργειες και τους υγροβιότοπους και εντέλει για την αγροτική οικονομία της Βόρειας Ελλάδας.
Αλλά και η Βουλγαρία έχει μεγάλη ανάγκη τα νερά των ποταμών που ζωογονούν κατά τη διαδρομή τους προς την Ελλάδα μεγάλες εκτάσεις της. Οι δύο φίλες χώρες είχαν ρυθμίσει με συμφωνίες από τις δεκαετίες του ’60 (Αρδας) και του ’90 (Νέστος) τη διαχείριση των υδάτινων όγκων και ήταν όλα καλώς καμωμένα.
Ομως τώρα, που λόγω της κλιματικής αλλαγής, οι βροχές μειώθηκαν και τα νερά από τη Βουλγαρία λιγοστεύουν, τρέχουμε και δεν φτάνουμε, ειδικά στον νομό Εβρου, όπου υδροδοτούνται από τον Αρδα οι πεδιάδες της Ορεστιάδας και παρακάτω του Διδυμοτείχου.
Καθώς η συμφωνία για τα νερά του έληξε προ διετίας, η κυβέρνηση πέτυχε μεν μια χρονική περίοδο-γέφυρα, πέντε χρόνων, έως την υπογραφή νέας συμφωνίας, όμως τα δεδομένα έχουν αλλάξει. Ο Κυριάκος Μητσοτάκης υπογράμμισε μετά τη συνάντηση με τον Ράντεφ την ανάγκη «μακροπρόθεσμης και συνολικής συμφωνίας, αμοιβαίως επωφελούς για τις δύο χώρες», αλλά οι Βούλγαροι έσπευσαν να μας προσγειώσουν.
Σε ανακοίνωσή του το υπουργείο Περιβάλλοντος προειδοποίησε ότι «η Βουλγαρία δεν μπορεί να αναλάβει μακροπρόθεσμες δεσμεύσεις προς την Ελλάδα για συγκεκριμένες ποσότητες νερού, καθώς η κλιματική αλλαγή, η μείωση της απορροής των ποταμών και οι αυξανόμενες ανάγκες του πληθυσμού και της οικονομίας καθιστούν αδύνατες τέτοιες εγγυήσεις». Και τόνιζε ότι «θεωρούμε σκόπιμο η Ελλάδα να λάβει μέτρα για την ανάπτυξη των δικών της υποδομών διαχείρισης υδάτων στην επικράτειά της, συμπεριλαμβανομένης της κατασκευής φραγμάτων και εγκαταστάσεων για την αποθήκευση και τη διαχείριση των υδάτινων πόρων».
Δεν είναι η πρώτη φορά που οι φίλοι μας οι Βούλγαροι προτρέπουν να κάνουμε το κουμάντο μας. Να συγκεντρώνουμε, δηλαδή, ποσότητες νερού όταν βρέχει και να αποθηκεύουμε μαζί όσες περισσεύουν από αυτές που μας «δίνουν», αντί να τις αφήνουμε να καταλήγουν στη θάλασσα. Αδιαφορήσαμε, με την ψευδαίσθηση ότι το «δώρο» των γειτόνων θα δίνεται εσαεί και δεν κάναμε ουσιαστικά τίποτα.
Οσον αφορά τα δύο μεγάλα φράγματα στον Εβρο, το ένα στα Κόμαρα είναι τρύπιο(!) και δεν συγκρατεί νερά και το άλλο στο Θεραπιό έχει σχεδόν γεμίσει φερτά υλικά και δεν χωράει μεγάλες υδάτινες ποσότητες. Από το υπουργείο δόθηκαν στους αρμόδιους τοπικούς φορείς 5 εκατ. ευρώ για συντήρηση και επισκευή των φραγμάτων. Μένει να δούμε αν και πώς αξιοποιήθηκαν.
