Δεν πρόκειται για μια προσωπική διαμάχη. Στην προκειμένη περίπτωση, πίσω από τον πόλεμο δηλώσεων μεταξύ Ταγίπ Ερντογάν και Μπέντζαμιν Νετανιάχου κρύβεται ο νεοοθωμανισμός του Τούρκου προέδρου, που έχει διαποτίσει και ένα σημαντικό κομμάτι των τουρκικών ελίτ. Τείνει να αντικαταστήσει τον κεμαλισμό ως επίσημη κρατική ιδεολογία, κάτι που θα αποτυπωθεί και στο νομοσχέδιο για τη «Γαλάζια Πατρίδα». Ευθύς ως ο Ερντογάν αισθάνθηκε ασφαλής στην εξουσία, αντιλήφθηκε πως ο αυτοκρατορικός σχεδιασμός του να γίνει ο ηγέτης του σουνιτικού κόσμου δεν συμβάδιζε με τη στενή σχέση που είχε η Τουρκία με το Ισραήλ. Τα γεγονότα του «Μαβί Μαρμαρά» στάθηκαν η αφορμή για να διαρραγούν αυτές οι σχέσεις.
Εκτοτε η αντιπαλότητα ήταν εμφανής, όμως ποτέ δεν έφτασε στο σημείο της εχθρότητας, όπως συμβαίνει σήμερα. «Η ασφάλεια της Τουρκίας δεν ξεκινάει μόνον από τη Hatay (Αντιόχεια), αλλά εκτείνεται στο Χαλέπι, στη Δαμασκό, στη Βηρυτό…», δήλωσε προχθές ο Ταγίπ Ερντογάν, ορίζοντας με σαφήνεια τον ζωτικό χώρο της πατρίδας του. Ιστορικά είναι γνωστό πως όσες φορές έγινε επίκληση των ζωτικού χώρου, η κατάληξη ήταν αιματηρή.
Και εμείς, εδώ στην Ελλάδα, τι κάνουμε; Η κυβέρνηση φροντίζει να εμβαθύνει σε όλους τους τομείς τη συνεργασία της με το κράτος του Ισραήλ, κυρίως στην αμυντική βιομηχανία.
Από την άλλη πλευρά, ο Μπέντζαμιν Νετανιάχου δεν είναι και το πιο φρόνιμο παιδί. Απάντησε αμέσως στον Τούρκο πρόεδρο, κατηγορώντας τον για αντισημιτισμό και υπενθυμίζοντας το δράμα των Κούρδων. Με δεδομένο πως Ισραήλ και Τουρκία βρίσκονται σε επιχειρησιακή επαφή στη Συρία και στα Στενά του Αντεν (Σομαλία – Σομαλιλάνδη), δεν είναι απίθανο η κατάσταση να ξεφύγει από τον φραστικό πόλεμο εξαιτίας ενός απρόβλεπτου συμβάντος. Εχει γραφτεί πως ένας πρόσθετος λόγος που ο Ερντογάν είναι τόσο επιθετικός απέναντι στο Ισραήλ είναι και ο άξονας που σχηματίστηκε μεταξύ Ελλάδας, Κύπρου και Ισραήλ, τον οποίο θεωρεί πως στρέφεται κατά της χώρας του.
Και εμείς, εδώ στην Ελλάδα, τι κάνουμε; Η κυβέρνηση φροντίζει να εμβαθύνει σε όλους τους τομείς τη συνεργασία της με το κράτος του Ισραήλ, κυρίως στην αμυντική βιομηχανία. Είναι όντως μια μικρή επανάσταση, αν λάβουμε υπόψη το βεβαρημένο παρελθόν αυτού του κλάδου. Εργο μηδέν, κατασπατάληση πόρων, διαφθορά, άκρατος κομματισμός. Το αξιοσημείωτο είναι πως σε αυτή τη συνεργασία συναινούν, έστω σιωπηρά, και ο Αλέξης Τσίπρας και το ΠΑΣΟΚ. Μάλιστα, στο «μανιφέστο» του κόμματός του, ο Αλ. Τσίπρας δεν αναφέρθηκε ούτε μία φορά στο «γενοκτόνο Ισραήλ», προκαλώντας την οργή των πρώην συντρόφων του.
Αξιοσημείωτη και αξιοπερίεργη είναι η σιωπή της «πατριωτικής» Δεξιάς, της οποίας οι εθνικές ανησυχίες είναι γνωστές. Θα περίμενα να επιδοκίμαζε τη στενή συνεργασία της πατρίδας μας με το Ισραήλ, στη λογική ο εχθρός του εχθρού μου είναι φίλος μου, αλλά προφανώς η εχθρότητα προς τον Μητσοτάκη έχει επηρεάσει τη στάση της. Μάλιστα, κάποιοι επιφανείς εκπρόσωποί της συντάχθηκαν με το Ιράν. Οσον αφορά την Αριστερά, αυτή κυνηγάει Ισραηλινούς τουρίστες.
