Αρχισε χθες το Μουντιάλ, το οποίο, όταν ολοκληρωθεί, θα γίνει και αυτό μέρος μιας μεγάλης ιστορίας με αφετηρία το 1930 και η οποία σχεδόν ποτέ δεν αφορά μονάχα το ποδόσφαιρο.
Το καταλαβαίνουμε αυτό διαβάζοντας το χορταστικό «Μουντιάλ. Ιστορίες πίσω από το τρόπαιο» των Χρήστου Σωτηρακόπουλου και Φάνη Τσοκανά, που μόλις κυκλοφόρησε από τις εκδόσεις Τόπος.
Ενας παλαιός της αθλητικογραφίας, ο πασίγνωστος Χρήστος Σωτηρακόπουλος, και ένας νεότερος, ο Φάνης Τσοκανάς, πήραν συνεντεύξεις από 45 ανθρώπους. Είναι οι άνθρωποι που έχουν ένα σωρό ιστορίες να πουν πίσω από τα ενενηντάλεπτα (ή και περισσότερο) που έκριναν, λίγο ή πολύ, τον νικητή του βαρύτιμου τροπαίου.
Οταν πρωτάνοιξα το βιβλίο, πήγα κατευθείαν στο 2006, στη διοργάνωση της Γερμανίας, όπου ο Ζινεντίν Ζιντάν, ο φυσικός αρχηγός της Εθνικής Γαλλίας, έριξε τη θρυλική, πλέον, κουτουλιά στον Μάρκο Ματεράτσι της Εθνικής Ιταλίας.
Ηταν στο 110ο λεπτό του τελικού. Το σκορ ήταν 1-1 και ο αγώνας κρίθηκε στα πέναλτι: η Ιταλία κέρδισε με 5-4 τη Γαλλία.
Ειρωνεία: οι δύο αυτοί παίκτες διαμόρφωσαν το τελικό σκορ. Ο Ζιντάν με χτύπημα πέναλτι στο 7΄ και ο Ματεράτσι με κεφαλιά στο 19ο λεπτό. Πόσο μυθιστορηματικό;
Στην πραγματικότητα, όλοι θυμούνται τη φάση του 110ου λεπτού. Ο Ματεράτσι κάτι φαίνεται να λέει στον Ζιντάν (για την αδελφή του και τη μητέρα του) και ο Γάλλος γυρνάει και ρίχνει μια γερή κουτουλιά στον Ιταλό.
Τον βρίσκει στο στήθος και αυτός πέφτει κάτω σφαδάζοντας. Η κλασική, θεατρινίστικη αντίδραση ποδοσφαιριστή που προσπαθεί να εκβιάσει την κόκκινη κάρτα παριστάνοντας τον μυγιάγγιχτο. Εννοείται πως ο Ζιντάν αποβάλλεται και αυτή ήταν η τελευταία του πράξη με την Εθνική Γαλλίας (το μυθιστόρημα συνεχίζεται…).
Το 2007 ο Χρήστος Σωτηρακόπουλος ρώτησε τον Γάλλο για το συμβάν. «Συνέβη. Δεν αλλάζει. Η ζωή προχωράει και δεν θέλω να με απασχολήσει αυτό το θέμα ποτέ ξανά», θα του πει, μάλλον κοφτά. Και οι δύο ποδοσφαιριστές θα αναφερθούν στο συμβάν πάλι μέσα στα χρόνια: θα απολογηθούν, ο Ζιντάν στον κόσμο («Απολογούμαι, αλλά δεν μετανιώνω, διότι αν μετάνιωνα, θα σήμαινε πως όσα μου είπε ήταν αλήθεια»), ο δε Ματεράτσι θα πει: «Ο Ζιντάν είναι ήρωας για μένα και πάντα τον θαύμαζα».
Οταν κρυώνει το αίμα, μετά το σφύριγμα της λήξης, οι ποδοσφαιριστές που έχουν εμπλακεί σε μια τέτοια διένεξη ζουν και ξαναζούν τον πυρετό της στιγμής. Αυτόν τον λόξυγγα που παθαίνει η ροή του χρόνου: η κουτουλιά συμβαίνει ξανά και ξανά σε λούπα.
Το βάρος πέφτει φυσικά στον Ζιντάν: αυτός ρίχνει την κουτουλιά, αυτός αποβάλλεται. Πότε ήταν ο εαυτός του; Τη στιγμή της κουτουλιάς; Ή μετά, όταν απολογείτο στον κόσμο; Πότε είμαστε πραγματικά ο εαυτός μας; Τη στιγμή που βγαίνουμε εκτός εαυτού ή τη στιγμή που τον κοιτάμε αφ’ υψηλού; Οταν είσαι Διόνυσος ή όταν είσαι Απόλλων;
Δεν ξέρω αν υπάρχει απάντηση. Και καλύτερα μάλλον.
