Είναι αποκαρδιωτικό το γεγονός ότι την ώρα που η Αμερική όχι μόνον αποστασιοποιείται από την Ευρώπη, αλλά την πιέζει να αναλάβει η ίδια την ευθύνη για την ασφάλειά της, οι ευρωπαϊκές χώρες αδυνατούν να καταλήξουν σε λύσεις συνεργασίας και ενότητας, που να σηματοδοτούν μια προοπτική αμυντικής αυτονομίας.
Οταν οι δύο πυλώνες της Ε.Ε., η Γερμανία και η Γαλλία, άλλως η «ατμομηχανή της Ευρώπης», δεν μπορούν να συμφωνήσουν στην από κοινού κατασκευή ενός υπερσύγχρονου μαχητικού αεροσκάφους, τότε τι μπορεί να περιμένει κανείς από τις υπόλοιπες χώρες της Ενωσης που έχουν πολύ μικρότερες οικονομικές και τεχνολογικές δυνατότητες;
Ολα δείχνουν ότι το εγχείρημα της ανάπτυξης ενός γαλλογερμανικού μαχητικού 6ης γενιάς, που προώθησαν το 2017 η Ανγκελα Μέρκελ και ο Εμανουέλ Μακρόν, δεν θα προχωρήσει.
Τα Rafale όσο και τα Eurofighter είναι εξαιρετικά μαχητικά. H κοινή προσπάθεια θα είχε πολλαπλάσια οφέλη.
Δεν έχει τόση σημασία ποια από τις δύο χώρες φέρει μεγαλύτερη ευθύνη για το διαφαινόμενο ναυάγιο. Αυτό που είναι σαφές είναι ότι, παρά τα ωραία λόγια, τις εξαγγελίες, και τα οράματα, παραμένουμε περισσότερο Γερμανοί, Γάλλοι και Ελληνες και λιγότερο Ευρωπαίοι.
Η εξέλιξη έφερε στη μνήμη μια συγκλονιστική ομιλία του Μπόνο των U2 σε συνέδριο του Ευρωπαϊκού Λαϊκού Κόμματος στο Δουβλίνο, στο οποίο είχα βρεθεί τον Μάρτιο του ’14. Μιλώντας, παρουσία του τότε προέδρου της Κομισιόν Ζοζέ Μανουέλ Μπαρόζο, της καγκελαρίου Ανγκελα Μέρκελ, του Αντώνη Σαμαρά και άλλων κεντροδεξιών ηγετών, προέτρεψε τους Ευρωπαίους να «αγαπήσουν» περισσότερο την Ευρώπη λέγοντας ότι οι συνθήκες είναι τα εργαλεία που οργανώνουν τις δράσεις μας, αλλά δεν ορίζουν το ποιοι είμαστε, κάτι που κάνουν τα συναισθήματα που νιώθουμε. Ισως το πιο επιδραστικό σημείο της ομιλίας του ήταν η επισήμανση πως όταν οι Αμερικανοί μιλούν για τη χώρα τους ή κοιτάζουν την αμερικανική σημαία συγκινούνται και αναρωτήθηκε αν εμείς νιώθουμε κάτι ανάλογο για την Ενωση και τα σύμβολά της. Χρειάζεται πάθος, αλληλεγγύη και, τελικά, πίστη σε κάτι μεγαλύτερο από το μεμονωμένο συμφέρον της κάθε χώρας, αλλιώς η Ε.Ε. θα παραμείνει απλώς ένα οικονομικό εγχείρημα, είχε τονίσει ο διάσημος Ιρλανδός μουσικός.
Προφανώς, τόσο τα Rafale όσο και τα Eurofighter είναι εξαιρετικά μαχητικά. Ωστόσο, είναι δεδομένο ότι η κοινή προσπάθεια θα είχε πολλαπλάσια οφέλη στο επίπεδο της έρευνας και, τελικά, της ποιότητας και της ποσότητας της αμυντικής παραγωγής. Το δίδαγμα της επιτυχίας της Airbus, που είναι ο απόλυτος ανταγωνιστής της αμερικανικής Boeing, είναι ξεκάθαρο.
Η ενωμένη Ευρώπη των 450 εκατομμυρίων κατοίκων έχει τις δυνατότητες να αποτελέσει ισότιμο παγκόσμιο παίκτη στην τεχνολογία και στην άμυνα, αρκεί να πρυτανεύσει το κοινό ευρωπαϊκό συμφέρον, και οι γραφειοκρατικές διακηρύξεις και η θεωρία να γίνουν πάθος και πράξη. Ο χρόνος δεν είναι σύμμαχος.
