Η τελευταία Κυριακή ήταν αφιερωμένη στο ποδήλατο. Σε μια πόλη, όπως η Αθήνα, όπου δεν υπάρχουν ποδηλατόδρομοι και η ποδηλασία θυμίζει ράφτινγκ σε άγριο ρέμα με βράχους και καταρράκτες, κάποιοι σκέφτηκαν ότι είναι το κατάλληλο περιβάλλον για να οργανώσουν ποδηλατικούς αγώνες. Οπως είναι φυσικό, για να γίνουν οι αγώνες έπρεπε να σταματήσει να λειτουργεί η πόλη. Ή, με άλλα λόγια, οι αγώνες έπρεπε να γίνουν εναντίον της ζωής της πόλης. Αυτό ονομάζεται «κυκλοφοριακές ρυθμίσεις». Θα μου πείτε ήταν Κυριακή, η ημέρα δεν ήταν εργάσιμη, οπότε όσοι ήθελαν να περάσουν το κέντρο δεν το έκαναν επειδή ήσαν υποχρεωμένοι, αλλά επειδή ήθελαν να περάσουν την ημέρα τους σε κάποια παραλία. Η εργασία είναι δικαίωμα. Η χαλάρωση ή η ανάπαυση είναι πολυτέλεια. Εξάλλου οι Αθηναίοι έχουν στη διάθεσή τους την πόλη τους όλη την υπόλοιπη εβδομάδα. Ακόμη κι όταν δεν την κλείνουν οι συμπολίτες τους υποστηρικτές της Χαμάς, μπορούν με όλη τους την άνεση να απολαύσουν την κυκλοφοριακή συμφόρηση, να εκνευριστούν όσο τραβάει η όρεξή τους, να κορνάρουν, να φωνάξουν, να τσακωθούν. Ας την αφήσουν μια Κυριακή για την υγιεινή ζωή και την οικολογία. Υποθέτω ότι αυτό είναι το επιχείρημα όσων οργάνωσαν τον ποδηλατικό αγώνα στο κέντρο της Αθήνας και του δήμου, ο οποίος τους παραχώρησε την πρωτεύουσα. Οπως και την προπερασμένη Κυριακή η πρωτεύουσα είχε παραδοθεί σε δρομείς με τις αντίστοιχες κυκλοφοριακές ρυθμίσεις.
Θα με ρωτήσετε για ποιο λόγο πρέπει όλα αυτά να γίνονται στο κέντρο της Αθήνας, έστω Κυριακές και εορτές, και όχι σε κάποια περιοχή δίπλα στην πρωτεύουσα. Πρώτον, διότι αν δεν γίνουν στο κέντρο της πόλης θα χαθεί ένα σημαντικό μέρος της απόλαυσης. Δεν θα σπάσουν τα νεύρα κανενός. Οπότε ελάχιστοι θα αντιληφθούν τον αγώνα και ακόμη λιγότεροι θα τον εκτιμήσουν. Είναι στοιχείο της εκπαιδευτικής πολιτικής του δήμου. Δεν χάνει ευκαιρία να σπάει τα νεύρα των πολιτών του, είτε με δημόσια έργα μέρα μεσημέρι σε πολυσύχναστες οδικές αρτηρίες είτε με αποκλεισμό του κέντρου για διάφορους λόγους. Ετσι κρατάει σε εγρήγορση τη συνείδηση των πολιτών του και δεν τους αφήνει να αποβλακωθούν όπως όσοι ζουν σε πόλεις όπου όλα λειτουργούν και έχει χαθεί το αίσθημα του απρόβλεπτου, το αίσθημα της περιπέτειας που οξύνει το μυαλό. Επειδή πολλοί χρησιμοποιούν πια τον τίτλο Δούκας των Αθηνών για τον Δούκα των Αθηνών, αποφάσισα να τον προαγάγω σε Αρχιδούκα. Ισως έτσι αντιληφθεί ότι οι ικανότητές του και οι φιλοδοξίες του πάνε χαμένες εκεί που βρίσκεται. Το γραφείο του δημάρχου δεν τον χωράει, όσο κι αν προσπαθεί να διασκεδάσει την πλήξη του παίζοντας με τα νεύρα των Αθηναίων. Θα μου πείτε, έχει κι αυτός τους λόγους του. Κάτι τέτοιες ημέρες, κλεισμένος στην Απαγορευμένη Πόλη μαζί με τους μανδαρίνους του, μπορεί να αισθάνεται ότι η Αθήνα που τόσο αγαπάει του ανήκει αποκλειστικά.
