Αφθαρτος, νέος και έμπειρος πολιτικός δεν υπάρχει. Το γεγονός πως αυτό το μείγμα το αναζητούν σχεδόν όλες οι κομματικές ηγεσίες, αποκαλύπτει τη σπανιότητα του είδους.
Είναι λογικό τα παλιά πρόσωπα να κουράζουν, ο πολίτης να γνωρίζει τι θα πουν πριν καν ανοίξουν το στόμα τους. Προσφέρουν τις περισσότερες φορές την πλήξη και την αλλαγή καναλιού, αν μιλούν στην τηλεόραση. Ομως «ο παλιός είναι αλλιώς». Αποφεύγει, ως επί το πλείστον, το λάθος. Το μοιραίο λάθος που θα τον ακολουθεί για ένα μεγάλο χρονικό διάστημα, καθώς τα πάντα καταγράφονται, αποθηκεύονται και κυκλοφορούν στο Διαδίκτυο. Και να θέλεις να ξεχάσεις μια άστοχη δήλωση ενός πολιτικού, τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης δεν σου το επιτρέπουν.
Τι κοστίζει μια τέτοια αστοχία; Αν είναι έξυπνος αυτός που τη διέπραξε, απλώς εγγράφεται στα πλην του βιογραφικού του. Και ποια είναι η έξυπνη συμπεριφορά; Η σιωπή. Είναι κανόνας στην πολιτική: ποτέ δεν υπερασπίζεσαι μια ανοησία που είπες. Κάνεις την κατάσταση πολύ χειρότερη. Αφήνεις, με τη σιωπή σου, να ξεχαστεί. Οσοι έχουν επιχειρήσει να αναστρέψουν το κακό κλίμα δικαιολογώντας τα αδικαιολόγητα, απλώς επιδείνωσαν τη θέση τους. Ετσι, αν κατέχουν κάποιο κυβερνητικό ή κομματικό πόστο πολύ γρήγορα υποχρεώνονται να το εγκαταλείψουν. Τα παραδείγματα –ακόμη και πρόσφατα– είναι πολλά.
Σήμερα βλέπουμε πρόσωπα που εμφανίζονται με δημόσιο λόγο για πρώτη φορά, να υποπίπτουν σε λάθη τα οποία σε τελική ανάλυση κάνουν ζημία στην παράταξή τους.
Το rebranding –και δεν αναφέρομαι μόνον στον Αλέξη Τσίπρα– δεν είναι μια εύκολη υπόθεση. Από το «τι ωραία που τα λέει» στο «τι ωραία που τα κάνει», η απόσταση είναι τεράστια και είναι αυτή που χωρίζει τον λόγο από την πολιτική.
Αγνοούν πως τα όσα λένε χαλαρά στην παρέα τους δεν μπορεί να τα λένε και όταν εκπροσωπούν το κόμμα τους. Εδώ πλέον κάθε λέξη μπαίνει στο μικροσκόπιο των πολιτικών αντιπάλων, οι οποίοι στη συνέχεια θα είναι αμείλικτοι.
Αν μάλιστα ο νεοσσός της πολιτικής έχει την ατυχία να πέσει και σε κανένα δημοσιογράφο «ζόρικο», που κάνει δύσκολες ερωτήσεις ή παρατηρήσεις, τότε είναι πολύ εύκολο η κατάσταση να ξεφύγει.
Βέβαια, σε κάποιες περιπτώσεις, ευτυχώς ελάχιστες, μια παρόμοια ερώτηση μπορεί να φέρει και την απόλυση του δημοσιογράφου αν ο νεοσσός, γυναίκα ή άνδρας, τυγχάνει «υψηλής» προστασίας. Εχουμε και πρόσφατο παράδειγμα, καθώς σιωπή έχει καλύψει την απόλυση γνωστού δημοσιογράφου.
Είπαμε, το rebranding –και δεν αναφέρομαι μόνον στην ΕΛΑΣ του Αλέξη Τσίπρα– δεν είναι μια εύκολη υπόθεση. Φέρει το κόστος της απειρίας των νέων προσώπων τα οποία, από όσα ταχύρρυθμα σεμινάρια και αν περάσουν, αν δεν δοκιμαστούν στο πεδίο της μάχης δεν θα αποκτήσουν την απαιτούμενη πείρα. Διότι καλός επιχειρηματίας δεν σημαίνει και καλός πολιτικός, όπως και ευφραδής ομιλητής δεν σημαίνει και καλός υπουργός. Από το «τι ωραία που τα λέει» στο «τι ωραία που τα κάνει», η απόσταση είναι τεράστια και είναι αυτή που χωρίζει τον λόγο από την πολιτική.
