Για κάποιους λόγους, τους οποίους αποδίδω μάλλον στη δημοκρατία της αμνησίας σε συνδυασμό με τη δυσβάσταχτη ελαφρότητά μας, θεωρούμε ότι η παλαιστινιακή τρομοκρατία δεν αφορά τη χώρα μας. Αισθανόμαστε ότι απολαμβάνουμε κάποιου είδους ασυλία, η οποία οφείλεται στις παραδοσιακά καλές μας σχέσεις με τον αραβικό κόσμο και στον παραδοσιακό αντισημιτισμό μας. Ετσι, ορισμένοι συμπατριώτες μας μπορούν, ελαφρά τη καρδία, να εμποδίζουν Ισραηλινούς τουρίστες να επισκέπτονται τη χώρα μας, να υψώνουν την παλαιστινιακή σημαία μπροστά στη Βουλή και οι πιο προχωρημένοι να δηλώνουν πως είναι υπέρ της Χαμάς. Η σύλληψη του τρομοκράτη, ο οποίος είχε πάρει άσυλο πρόσφυγα στη χώρα μας και φέρεται να ετοιμαζόταν να χτυπήσει το κρουαζιερόπλοιο «Iris Crown», δεν νομίζω ότι θα επηρεάσει τον τρόπο σκέψης ή τη στάση των περί ων ο λόγος συμπατριωτών μας. Ούτως ή άλλως η συμπεριφορά τους δεν έχει να κάνει με έλλογη πολιτική κρίση. Είναι ψυχολογικό φαινόμενο. Για να αισθάνονται ότι υπάρχουν, χρειάζονται κάποιον εχθρό για να τον μισούν. Είναι τόσο αφελείς και αστοιχείωτοι ώστε να μην μπορούν να δουν ποιες είναι οι συνέπειες της στάσης τους. Ο τρομοκράτης που συνελήφθη τους τις έδειξε. Και προφανώς επελέγη η Ελλάδα επειδή υπολόγισαν ότι στην κοινωνία υπάρχουν πολλοί πρόθυμοι να χειροκροτήσουν την αποτρόπαιη πράξη και να συμπαρασταθούν στον δράστη. Δεν είναι δική μου δουλειά να ασχοληθώ με τη ζημιά που μπορεί να προκαλέσει στον τουρισμό ακόμη και η είδηση για την ενδεχόμενη επίθεση. Ειδικά τώρα που η Τουρκία είναι αποκλεισμένη για τους Ισραηλινούς.
Ποιος θυμάται ότι το 1988 η Φατάχ είχε επιτεθεί στο «City of Poros» δολοφονώντας Αμερικανούς. Τότε ο εχθρός ήταν ο Αμερικανός. Σήμερα είναι ο Ισραηλινός. Τότε ο Ανδρέας Παπανδρέου είχε αναλάβει υπό την προστασία του τον αρχηγό
της Φατάχ, τον Γιάσερ Αραφάτ. Αυτό δεν εμπόδισε τους τρομοκράτες του να χτυπήσουν στην ελληνική επικράτεια. Σιγά μην η Χαμάς πτοηθεί από τους διακόσιους μικρονοϊκούς που την υποστηρίζουν στην Ελλάδα και σεβαστούν τη χώρα. Αυτό αποδεικνύει η σύλληψη του Παλαιστινίου και των συνενόχων του στην Κύπρο. Απορώ πώς ακόμη δεν έχουν ακουσθεί οι φωνές των προοδευτικών συντρόφων που θα ζητούν την απελευθέρωση του μαχητή. Θα μου πείτε ήταν Σαββατοκύριακο και ήταν κλειστά. Πάντως ήρθε η ώρα να συνειδητοποιήσουμε ότι η εξαγωγή της παλαιστινιακής τρομοκρατίας στην Ευρώπη αφορά την Ελλάδα. Η δε συγκεκριμένη περίπτωση αποδεικνύει ότι η εξαγωγή της τρομοκρατίας είναι άμεσα συνδεδεμένη με το προσφυγικό. Η Χαμάς, που προς το παρόν είναι η μόνη οργάνωση που εκπροσωπεί τους Παλαιστινίους, μισεί το Ισραήλ. Ας πούμε πως έχει τους λόγους της. Ποιο λόγο όμως έχει ένας Ελληνας να υπερασπίζεται τη Χαμάς; Ισως επειδή πι-στεύει ότι είναι μια δωρεάν προσφορά στον ναρκισσισμό του. Μια προσφορά που μπορεί να αποδειχθεί πολύ ακριβή.
