Στην Ελλάδα κυνηγάμε τους Ισραηλινούς τουρίστες και αγκαλιάζουμε τους Παλαιστίνιους τρομοκράτες. Κυνηγάμε τους Ισραηλινούς –που αγαπάνε την πατρίδα μας– στις προκυμαίες και στους δρόμους της Αθήνας και διαδηλώνουμε υπέρ των τρομοκρατών που μόνον αίμα και καταστροφές έφεραν στον τόπο μας. Ηδη η Αριστερά ετοιμάζει το έδαφος να αμφισβητήσει τα όσα υποστηρίζουν οι διωκτικές αρχές για τον 37χρονο Παλαιστίνιο, καθ’ ομολογίαν ένοχο. Η διαδρομή του, η εκπαίδευσή του σε στρατόπεδο στη Μαλαισία και η διαφαινόμενη σχέση του με τη Χαμάς, μαζί με την παραδοχή από τον ίδιο της ενοχής του, όλα αυτά δεν αφήνουν καμία αμφιβολία για το τι σχεδίαζε. Σημειωτέον, πως μέχρι σήμερα η δράση της Χαμάς περιοριζόταν εντός του Ισραήλ. Αν η ομάδα στην οποία ανήκε ο 37χρονος Παλαιστίνιος κτυπούσε σε Ελλάδα ή σε Κύπρο, θα ήταν η πρώτη φορά που η Χαμάς θα δραστηριοποιείτο εκτός του Ισραήλ. Ενα γεγονός το οποίο αξιολογείται με προσοχή από εγχώριες και αλλοδαπές υπηρεσίες που συνεργάζονται. Ας σκεφτεί ο αναγνώστης τι επιπτώσεις θα είχε για την Ελλάδα ένα τρομοκρατικό κτύπημα αυτήν ειδικά την περίοδο.
Να μην περιμένουμε να αλλάξει τίποτα στη συμπεριφορά της Αριστεράς, όπως δεν άλλαξε όταν η πατρίδα μας, σε βάθος δεκαετιών, γινόταν στόχος δεκάδων τρομοκρατικών επιθέσεων από διάφορες παλαιστινιακές ομάδες, ακόμα και κατά την περίοδο του άκρατου αραφατισμού, στη δεκαετία του 1980. Παλαιότερα, η στήριξη των Παλαιστινίων αποτελούσε τον απαραίτητο συγχρονισμό με τα συμφέροντα της Σοβιετικής Ενωσης στη Μέση Ανατολή. Μετά την κατάρρευσή της αποτελούσε το βασικό θεμέλιο του αντι-ιμπεριαλιασμού και του αντιαμερικανισμού, μια στάση που συμπυκνώθηκε στη γνωστή θέση για την 11η Σεπτεμβρίου 2001: «ούτε χαιρόμαστε, αλλά ούτε λυπούμαστε».
Αν η 11η Σεπτεμβρίου 2001 υπήρξε μια τομή, η 7η Οκτωβρίου 2023 υπήρξε η ημερομηνία που απελευθέρωσε τον καταπιεσμένο αντισημιτισμό της παγκόσμιας Αριστεράς και γέννησε την ισλαμοαριστερά.
Αν η 11η Σεπτεμβρίου 2001 υπήρξε μια τομή, η 7η Οκτωβρίου 2023 υπήρξε η ημερομηνία που απελευθέρωσε τον καταπιεσμένο αντισημιτισμό της παγκόσμιας Αριστεράς και γέννησε την ισλαμοαριστερά. Μια Αριστερά που έφερε στην επιφάνεια την καταστατική ροπή της προς τη βία, την τυφλή βία και τον εξευτελισμό της ανθρώπινης ύπαρξης. «Ο βιασμός είναι πράξη αντίστασης», κραυγάζουν οι φεμινίστριες της Δύσης, που σιωπούσαν όταν οι βάρβαροι του Χαλιφάτου έκαιγαν ζωντανές τις Κούρδισσες κοπέλες στη Συρία. Σήμερα, μετά τον αιφνιδιασμό που υπέστησαν με τη σύλληψη του καθ’ ομολογίαν ένοχου Παλαιστινίου, διάφορες συλλογικότητες της Αριστεράς, αλλά και προβεβλημένα στελέχη του χώρου, αρχίζουν να οργανώνουν τις γραμμές άμυνάς του. Σε λίγο θα δούμε και διαδηλώσεις με αίτημα την αποφυλάκισή του.
Συνεπώς κανένα μυστήριο δεν καλύπτει το παράδοξο φαινόμενο οι Παλαιστίνιοι να θέλουν να κάνουν ζημιά στην Ελλάδα και οι αριστεροί να κυνηγούν τους Ισραηλινούς τουρίστες που θέλουν να αφήσουν τα λεφτά τους στις τοπικές κοινωνίες. Ο υφέρπων αντισημιτισμός που αναδύθηκε στην επιφάνεια, μαζί με την ιδιαίτερη σχέση της Αριστεράς με τη βία, εξηγούν απολύτως αυτόν τον, εκ πρώτης όψεως, παραλογισμό.
