Το Παγκόσμιο Κύπελλο του 1966 όλη η τσακαλοπαρέα το είδε σκαρφαλωμένη στα δέντρα, μπροστά από ένα κατάστημα ηλεκτρικών ειδών. Το πεζοδρόμιο το είχαν καταλάβει οι μεγαλύτεροι, οπότε για εμάς τους πιτσιρικάδες η μόνη λύση ήταν τα δύο δέντρα. Τότε η τηλεοπτική εικόνα ερχόταν μέσω Γιουγκοσλαβίας και σε πολλά σημεία των αγώνων, αρκετές φορές ήταν και κρίσιμα, πλάκωναν τα γνωστά «χιονάκια». Ετσι, υποθέταμε την εξέλιξη της φάσης, αλλά τότε όλα αυτά ήταν αποδεκτές μικροταλαιπωρίες μπροστά στη χαρά του πρωτόγνωρου τηλεοπτικού θεάματος. Η αγωνία μας ήταν αν την επόμενη μέρα τα δύο δέντρα θα ήταν και πάλι δικά μας ή αν θα τα είχαν καταλάβει μεγαλύτερα παιδιά από άλλες, λιγότερο φλώρικες, γειτονιές.
Στη δεκαετία του 1960 ήταν γνωστή η μανία της συλλογής μικρών φωτογραφιών παικτών που πρωταγωνιστούσαν στις διάσημες ομάδες του εξωτερικού. Οι φωτογραφίες βρίσκονταν μέσα σε σοκολάτες και ήταν αντικείμενο ανταλλαγών. «Εχω δύο Γκαρίντσα, σου δίνω τον έναν, αν μου δώσεις τον Γιασίν που μου λείπει». Και η συμφωνία σφραγιζόταν με το γνωστό «τσακαπίκο».
Σήμερα ζούμε στην εποχή της υπερβολικής δόσης. Εκατοντάδες αγώνες σε μία περίοδο, παίκτες ταλαιπωρημένοι, με τα μάτια τους στραμμένα στα ακριβά τους συμβόλαια.
Στο Μουντιάλ του 1970 όλα ήταν πολιτισμένα. Η μετάδοση γινόταν μέσω του ΕΙΡΤ και απολαμβάναμε ίσως το καλύτερο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα, από την άνεση του σπιτικού καναπέ. Η τηλεόραση είχε μπει σε πολλά αστικά διαμερίσματα, μαζί με του Διακογιάννη τη φωνή. Αυτό το Παγκόσμιο Κύπελλο αποτέλεσε τομή, διότι το ποδόσφαιρο άλλαξε επίπεδο. Αλλαξε ο ρυθμός του, άρχισε να αλλάζει η σωματοδομή των παικτών και η φυσική τους κατάσταση, άλλαξαν και τα συστήματα των προπονητών. Στη συνέχεια, κάθε Παγκόσμιο Κύπελλο είχε πιο δυνατούς παίκτες, με περισσότερα τρεξίματα και άλλες τεχνικές αρετές. Πολλές φορές τα συστήματα κατέπνιγαν το ταλέντο, αλλά υπήρξαν και μεγάλοι παίκτες που διέσυραν όλα τα συστήματα, όπως ο Γιόχαν Κρόιφ, ο Μαραντόνα και ο Ροναλντίνιο.
Σήμερα ζούμε στην εποχή της υπερβολικής δόσης. Εκατοντάδες αγώνες σε μία περίοδο, παίκτες ταλαιπωρημένοι, με τα μάτια τους στραμμένα στα ακριβά τους συμβόλαια. Πάντως, με μια γλυκύτητα νοσταλγώ το «έχω δύο Γκαρίντσα, σου δίνω τον έναν, αν μου δώσεις τον Γιασίν που μου λείπει». Τσακαπίκο!
