Είναι ιδιαιτέρως δύσκολο να φαντασθεί κανείς το αποτέλεσμα της Συνόδου Κορυφής του ΝΑΤΟ που αναμένεται να πραγματοποιηθεί στην Αγκυρα στις 7 και 8 Ιουλίου, εάν λάβει υπόψη το επίπεδο των σχέσεων των Ευρωπαίων εταίρων της Ουάσιγκτον με τον Ντόναλντ Τραμπ, μετά την επανεκλογή του στο προεδρικό αξίωμα των ΗΠΑ.
Θα ήταν, ωστόσο, αφελές εάν έσπευδε να προεξοφλήσει τη διάλυση μιας Συμμαχίας που έπειτα από πολλές δεκαετίες είναι αναγκαίο να αναδιαρθρωθεί εκ βάθρων. Η διαδικασία μετασχηματισμού θα είναι ασφαλώς μακρά και φυσικά το πρόβλημα δεν θα λυθεί στη διάρκεια της συνόδου.
Καταστατικώς η Μέση Ανατολή δεν βρίσκεται στην περιοχή αρμοδιότητος και ευθύνης του ΝΑΤΟ. Αλλά αυτό δεν εμπόδισε τον πρόεδρο Τραμπ να επικρίνει με ιδιαίτερη ενίοτε οξύτητα συμμαχικές χώρες των ΗΠΑ διότι δεν του παρείχαν τις διευκολύνσεις που ζητούσε στον πόλεμο που εξαπέλυσε με το Ισραήλ εναντίον του Ιράν.
Με αυτά και με αυτά φθάσαμε στο σημείο που η εικόνα της περιοχής στις μέρες μας ανακαλεί στη μνήμη έναν παλιό ινδουιστικό μύθο κατά τον οποίο «ο ελέφαντας που κουβαλούσε στην πλάτη του τον πλανήτη στηριζόταν σε μια χελώνα, που όμως αυτή με τη σειρά της δεν στηριζόταν πουθενά».
Περνώντας από την περιοχή των μύθων στη σημερινή πραγματικότητα, είναι σαφές ότι οι ΗΠΑ και το Ισραήλ δεν είναι οι χώρες που μπορούν να λειτουργήσουν σταθεροποιητικά στην Εγγύς Ανατολή, κυρίως διότι είναι χώρες νεόφερτες στην περιοχή. Το Ισραήλ ιδρύθηκε το 1948. Οι Αμερικανοί παρέλαβαν από τους Βρετανούς τα προτεκτοράτα του Κόλπου το 1971.
Θα ήταν αφελές εάν έσπευδε κανείς να προεξοφλήσει τη διάλυση του ΝΑΤΟ, που έπειτα από πολλές δεκαετίες είναι αναγκαίο να αναδιαρθρωθεί εκ βάθρων.
Η μόνη χώρα του ΝΑΤΟ με ιστορικούς, πολιτιστικούς και κυρίως θρησκευτικούς δεσμούς με τις μουσουλμανικές χώρες της περιοχής είναι η Τουρκία, οι σχέσεις της οποίας δεν είναι αναγκαστικά αρμονικές με τα ομόθρησκα κράτη.
Καθ’ όσον αφορά στη χώρα μας, οι σχέσεις μας με τον αραβικό κόσμο είναι ασφαλώς λειτουργικές, αλλά η «στρατηγική» στρατιωτική συμμαχία με το Ισραήλ και προσωπικώς με τον πρωθυπουργό Μπέντζαμιν Νετανιάχου είναι το στοιχείο που προσδιορίζει τη θέση της Ελλάδος σε περιφερειακό επίπεδο.
Η ιδέα της δημιουργίας στρατηγικού άξονος Ισραήλ – Ελλάδος – Κύπρου ήταν αμερικανικής εμπνεύσεως και έγινε δεκτή ασμένως από την ελληνική πλευρά για να αντισταθμισθεί με αυτόν τον τρόπο η στρατιωτική πίεση από την Τουρκία.
Η Αγκυρα παρακολουθεί στενά τις εξελίξεις και η ανακοίνωση που εκδόθηκε την Πέμπτη από το υπουργείο Αμύνης της Τουρκίας αναφέρθηκε στην ετοιμότητα των ενόπλων δυνάμεων της χώρας «να προστατεύσουν την πατρίδα και τους Τουρκοκυπρίους».
Το θέμα βεβαίως αυτό δεν πρόκειται να απασχολήσει τους ηγέτες του ΝΑΤΟ κατά τη Σύνοδο Κορυφής στην Αγκυρα το πρώτο δεκαήμερο του προσεχούς μηνός. Η εποχή που ο Ανδρέας Παπανδρέου διατάρασσε τη γαλήνη των συνομιλιών του ΝΑΤΟ με τα ελληνοτουρκικά ζητήματα έχει περάσει οριστικά. Παρόντος του ηγεμόνος του πλανήτη, κρείττον σιωπάν ή λαλείν μάτην.
