Σκεφθείτε πόσο επικίνδυνο θα ήταν να περάσουμε μια ελληνοτουρκική κρίση στην εποχή των μέσων κοινωνικής δικτύωσης. Πόσο εύκολα θα «άναβε» η κοινή γνώμη εάν δινόταν σε κάποιους η ευκαιρία να ανάψουν το φιτίλι. Συνέβη τον προπερασμένο αιώνα με εργαλείο πρωτοσέλιδα εφημερίδων και τον περασμένο, στην κρίση των Ιμίων, με εργαλείο τα δελτία ιδιωτικών τηλεοπτικών σταθμών. Σήμερα, όλα αυτά μοιάζουν στατικά και σχετικώς ακίνδυνα μπροστά στο τοπίο του δημοσίου διαλόγου στο Διαδίκτυο. Τόσο στην Ελλάδα όσο και στην Τουρκία, τα πληκτρολόγια του μίσους και της παράλογης όξυνσης μπορούν εύκολα να πάρουν φωτιά. Ενα ασήμαντο συμβάν μπορεί να μετατραπεί σε κάτι μείζον μέσα σε δευτερόλεπτα, πριν αρχίσουν οι βρισιές περί προδοσίας. Το επόμενο στάδιο είναι, με μαθηματική βεβαιότητα, ο πανικός των πολιτικών, οι οποίοι σπανίως μπορούν να αντισταθούν όταν ανοίξει απότομα και βίαια το φράγμα των social media. Το σημερινό τοπίο είναι επίσης εξαιρετικά άναρχο και, ακόμη και σε συνθήκες εθνικής κρίσης, κανένα τηλεφώνημα από κυβερνητικό αξιωματούχο και καμία άτυπη ενημέρωση δεν θα μπορέσουν να βάλουν φρένο στην τρέλα.
Πιο πιθανό είναι να τσακωνόμαστε για το ποιος είναι μεγαλύτερος προδότης, παρά να φροντίσουμε να μην παγιδευτούμε σε καταστάσεις που δεν συμφέρουν την πατρίδα μας.
Το ίδιο βεβαίως ισχύει και για το τι θα επιτρέπεται να μεταδίδεται και τι όχι. Εδώ δεν θα μιλάμε για κάμερες που θα δείχνουν κινήσεις πλοίων (που απεικονίζουν, ούτως ή άλλως, δορυφόροι σε πραγματικό χρόνο), αλλά για πληροφορία ή εικόνα που μπορεί οιοσδήποτε να ανεβάσει σε κάποια πλατφόρμα. Θα χρειαστεί ασύλληπτη επικοινωνιακή πειθαρχία και προετοιμασία από την πλευρά του ελληνικού κράτους για να αντιμετωπιστούν καταστάσεις εμφανούς παραπληροφόρησης, προβοκάτσιες και ανεύθυνα ρεπορτάζ. Ούτε οι πολιτικοί, αλλά ούτε και οι επικεφαλής των αρμοδίων υπηρεσιών είναι έτοιμοι να αντιμετωπίσουν τέτοια φαινόμενα. Η Ελλάδα, σε αντίθεση με την Τουρκία, δεν διαθέτει άλλωστε μια κουλτούρα εθνικής πειθαρχίας και ασφάλειας που απαιτούν οι μεγάλες κρίσεις. Πιο πιθανό είναι να τσακωνόμαστε για το ποιος είναι μεγαλύτερος προδότης, παρά να φροντίσουμε να μην παγιδευτούμε σε καταστάσεις που δεν συμφέρουν την πατρίδα μας, λόγω της πίεσης των social media, που θα μας οδηγήσουν σε μια πλειοδοσία εθνικής ανευθυνότητας χωρίς ταβάνι. Δύο στοιχεία είναι συνήθως καταστροφικά σε συνθήκες κρίσης με την Τουρκία: η έλλειψη ψυχραιμίας και ο ανεξέλεγκτος διχασμός. Τα δύο στοιχεία, δηλαδή, που κυριαρχούν στην εποχή μας στον δημόσιο διάλογο.
