Οσοι από χούι, προσωπικό ενδιαφέρον ή επαγγελματική διαστροφή παρακολουθούμε τα θέματα των δημόσιων μεταφορών δεν ήμασταν προετοιμασμένοι για την περίπτωση του αναπληρωτή υπουργού Μεταφορών Κωνσταντίνου Κυρανάκη. Από τις πρώτες ημέρες ανάληψης των καθηκόντων του εισέπραττες μια πολύ διαφορετική «ενέργεια» σε σχέση με τους περισσότερους προκατόχους του.
Εδειχνε να έχει πάρει πολύ σοβαρά τον θώκο που του είχε εμπιστευθεί ο πρωθυπουργός· σημειωτέον ότι η υπουργοποίησή του έλαβε χώρα στον απόηχο των μαζικότατων συλλαλητηρίων για τα Τέμπη στις 28 Φεβρουαρίου του 2025. Εξάλλου, ο Κυρανάκης –σε καταφανή αντίθεση με συναδέλφους του μέσα στο κόμμα και στην κυβέρνηση– ήταν από αυτούς που επέδειξαν ενσυναίσθηση απέναντι σε γονείς και συγγενείς των θυμάτων της σιδηροδρομικής τραγωδίας. Αυτός, ίσως, ήταν κι ο λόγος που ο Κυριάκος Μητσοτάκης του ανέθεσε αυτήν την ιδιαίτερα ευαίσθητη κυβερνητική αποστολή, καθώς η συγκεκριμένη υπουργική ατζέντα περιλάμβανε, ανάμεσα σε άλλα, και την ανάταξη του πλήρως απαξιωμένου ελληνικού σιδηροδρόμου.
Πόσους υπουργούς διέθετε η κυβέρνηση με την ορμή και την ενεργητικότητα του Κυρανάκη; Παρ’ όλα αυτά, «θυσιάζεται» για να «προσφέρει στο κόμμα»…
Ομως η ορμή και η αποφασιστικότητα του Κυρανάκη αποτυπώθηκαν σε ένα πολύ πιο απτό πεδίο, αυτό των μέσων μαζικής μεταφοράς. Εκεί καταγράφονται αξιοσημείωτες βελτιώσεις, αλλά κυρίως αποτυπώνεται ένα πνεύμα μεταρρύθμισης, αυτενέργειας και διάθεσης σύγκρουσης με μια κουλτούρα αναβολών, «διαχείρισης» και ήσσονος προσπάθειας. Ολα αυτά –είναι περίπου βέβαιο– θα λάβουν τέλος με τη μεταπήδησή του στο καμίνι της προεκλογικής προετοιμασίας της Ν.Δ. Τα πρόσωπα, δυστυχώς, μετράνε, και το ελληνικό πολιτικό σύστημα (πόσο μάλλον η εξαντλημένη φαρέτρα του κυβερνώντος κόμματος) δεν διαθέτει πολλούς 39χρονους με το κέφι και το πείσμα του Κυρανάκη.
Ενώ, λοιπόν, το υπουργείο Μεταφορών θα έπρεπε να είναι βατήρας πολιτικής απογείωσης, διαχρονικά ταυτίζεται με λογικές διεκπεραίωσης και διαχείρισης μιας άχαρης και μίζερης πραγματικότητας. Και ξέρετε γιατί συμβαίνει αυτό; Γιατί οι πολιτικοί και σε μεγάλο βαθμό κι εμείς οι δημοσιογράφοι αγνοούμε το αντικείμενο: πόσοι πολιτικοί χρησιμοποιούν μέσα μαζικής μεταφοράς ή τρένα; Και ο νέος δήμαρχος στο Παρίσι κατέφθασε στο δημαρχιακό μέγαρο της πόλης για να ορκιστεί με το ποδήλατό του.
Αν αφήνει κάτι πίσω της η θητεία Κυρανάκη –που δεν πρόλαβε καν να συμπληρώσει ενάμισι έτος– είναι το αυτονόητο: η μάχη για καλύτερες δημόσιες συγκοινωνίες δεν έχει υποχρεωτικά ιδεολογικό πρόσημο. Στο σημείο που βρίσκονται οι ελληνικές πόλεις –και ειδικά η Αθήνα και η Θεσσαλονίκη–, η πολιτική αποφασιστικής ενίσχυσής τους αποτελεί μονόδρομο. Και σε αυτόν τον μονόδρομο ο απερχόμενος υπουργός έτρεξε κατοστάρι.
