Ο Ντόναλντ Τραμπ έμπλεξε με τον Μπέντζαμιν Νετανιάχου ή μήπως έγινε το αντίστροφο; Αρχίζω να πιστεύω πως ο Ισραηλινός πρωθυπουργός έμπλεξε άσχημα που εμπιστεύθηκε στον σχεδιασμό του τον Αμερικανό πρόεδρο. Γιατί; Διότι ο ίδιος είχε εξ αρχής μια σαφή στρατηγική, ενώ ο Τραμπ δεν είχε και αυτό έπρεπε να το γνωρίζει. Το Ισραήλ, αρχίζοντας τις πρόσφατες επιχειρήσεις κατά του Ιράν, είχε δύο στόχους. Εναν βραχυπρόθεσμο, την καταστροφή του πυρηνικού προγράμματος του Ιράν, και έναν μεσοπρόθεσμο, την ανατροπή του καθεστώτος. Ενα καθεστώς το οποίο, μόλις πριν από λίγες εβδομάδες, είχε δολοφονήσει 30.000 πολίτες του που διαδήλωναν στους δρόμους. Ο τότε διευθυντής της Μοσάντ, Νταβίντ Μπαρνέα, είχε δηλώσει πως για την υλοποίηση του δεύτερου στόχου θα απαιτείτο περίπου ένα εξάμηνο.
Πιθανόν χωρίς τη συμμετοχή των ΗΠΑ το Ισραήλ δεν θα ξεκινούσε τον πόλεμο στα τέλη του Φεβρουαρίου. Το ιρανικό καθεστώς μπορεί να είχε κλονιστεί από τις διαδηλώσεις του προηγούμενου μήνα, όμως τις είχε πνίξει στο αίμα, καθώς είχαν επικρατήσει στο εσωτερικό του οι πιο ακραίες δυνάμεις. Ως εκ τούτου, η ανατροπή του ήθελε τον χρόνο της και κυρίως ήθελε μια συνέπεια από το Ισραήλ και τις ΗΠΑ σε αυτή τη στρατηγική. Ομως, την πιο κρίσιμη στιγμή, ο πρόεδρος Ντόναλντ Τραμπ έκανε πίσω. Ενώ ο ίδιος ο πρόεδρος του Ιράν, Μασούντ Πεζεσκιάν, έδινε στο καθεστώς ζωή λίγων εβδομάδων λόγω της οικονομικής ασφυξίας, ο Αμερικανός πρόεδρος αποφάσισε τη διακοπή των πολεμικών επιχειρήσεων και την έναρξη των διαπραγματεύσεων. Είναι κανόνας πως όταν υπαναχωρείς από τον αρχικό σχεδιασμό, τότε αναπόφευκτα οδηγείσαι σε απρόβλεπτες καταστάσεις. Διότι όπως έλεγε και ο Μάο, «η πολιτική είναι αναίμακτος πόλεμος και ο πόλεμος είναι αιματηρή πολιτική».
Ο Τραμπ, υπό το άγχος μιας συμφωνίας, τείνει να οδηγήσει το Ισραήλ σε αποφάσεις που, έπειτα από λίγο καιρό, θα τις βρει μπροστά του. Η Χεζμπολάχ σε κάθε ανάπαυλα επανεξοπλίζεται.
Σήμερα είναι έκδηλη η αγωνία του Τραμπ να συναφθεί η ειρήνη με το Ιράν. Η συγκεκριμένη στάση του είναι πολύ λογικό να εκλαμβάνεται από την ηγεσία του θεοκρατικού καθεστώτος ως αδυναμία, με αποτέλεσμα αυτή να θέτει πρόσθετους όρους στις διαπραγματεύσεις. Κάτι που αυξάνει για ΗΠΑ και Ισραήλ το κόστος της ειρήνευσης. Ετσι, οι Ιρανοί βάζουν εμμέσως στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων το Ισραήλ και τον Λίβανο για να περισώσουν τον πληρεξούσιό τους, τη Χεζμπολάχ. Ο Λίβανος όμως είναι ένα ανίσχυρο κράτος, με μια κυβέρνηση που αδυνατεί ακόμη και να απελάσει τον Ιρανό πρέσβη. Από την άλλη πλευρά ο Ντόναλντ Τραμπ, υπό το άγχος μιας συμφωνίας, τείνει να οδηγήσει το Ισραήλ σε αποφάσεις που, έπειτα από λίγο καιρό, θα τις βρει μπροστά του. Η Χεζμπολάχ, ως έμπιστος πληρεξούσιος, σε κάθε ανάπαυλα επανεξοπλίζεται, απειλώντας τις βόρειες επαρχίες του.
Συνεπώς, υπό αυτές τις συνθήκες, νομίζω πως μάλλον ο Νετανιάχου έμπλεξε άσχημα με τον Τραμπ και η κατάληξη όλης αυτής της κατάστασης δεν θα ευνοήσει το Ισραήλ στο τέλος.
