Οι τελευταίες δημοσκοπήσεις προκάλεσαν πολύ μεγαλύτερη αναστάτωση από όση δικαιολογούν τα ίδια τα ευρήματά τους. Δεν είναι η πρώτη φορά που συμβαίνει, καθώς στην πολιτική σκηνή συχνά οι προσδοκίες παράγουν περισσότερες εξελίξεις από τα πραγματικά γεγονότα. Κάπως έτσι, λίγες μετρήσεις που κατέγραψαν ενδιαφέρον για το πολιτικό εγχείρημα του Αλέξη Τσίπρα ήταν αρκετές για να προκαλέσουν νευρικότητα, μετακινήσεις στελεχών, δημόσιες τοποθετήσεις και έναν νέο κύκλο συζητήσεων για την επόμενη ημέρα. Η αλήθεια είναι ότι χρειάζεται μέτρο, καθώς τα σημερινά στοιχεία δεν αποτελούν ασφαλή πρόβλεψη για το τι θα συμβεί σε λίγους μήνες. Καταγράφουν περισσότερο μια διάθεση αναζήτησης παρά μια συγκροτημένη πολιτική επιλογή. Η πραγματική εικόνα θα φανεί σε δεύτερο χρόνο, όταν θα υπάρχουν συγκεκριμένες πρωτοβουλίες, πρόσωπα, πολιτικές θέσεις και θυμηθούμε από τι γλιτώσαμε. Κυρίως όμως θα φανεί το φθινόπωρο, όταν η πολιτική συζήτηση θα είναι πιο κοντά στις εκλογές και θα γίνει πιο ουσιαστική. Τότε οι πολίτες θα κληθούν να αξιολογήσουν κάτι περισσότερο από ένα σενάριο επιστροφής και θα σκεφθούν προφανώς με βάση τις ανάγκες τους και κυρίως τις προσδοκίες τους.
Παρ’ όλα αυτά, η αναταραχή που ακολούθησε τις δημοσκοπήσεις είναι αποκαλυπτική. Δείχνει ότι ο χώρος της Κεντροαριστεράς εξακολουθεί να αναζητεί σωτήρες αντί για ιδέες και κυρίως αποδεικνύει ότι η κρίση του δεν είναι οργανωτική αλλά βαθιά πολιτική. Η επιχειρούμενη επιστροφή του κ. Τσίπρα παρουσιάζεται περίπου ως η απάντηση στα αδιέξοδα του χώρου, ενώ ζητάει από την κοινωνία να ξεχάσει το καταστροφικό παρελθόν του. Πέραν των άλλων, όμως, προκύπτει και ένα θεμελιώδες πολιτικό και ηθικό ζήτημα, καθώς είναι λυπηρό ένας πολιτικός να επιχειρεί να οικοδομήσει το μέλλον του πάνω στα ερείπια του κόμματος που τον έκανε πρωθυπουργό, εξευτελίζοντας τους πάντες και τα πάντα. Ακόμη πιο αμήχανη είναι η θέση των παλαιών συνεργατών του· άνθρωποι που επένδυσαν την πολιτική τους πορεία στην κοινή διαδρομή μαζί του, παρακολουθούν σήμερα τον πρώην αρχηγό τους να τους αντιμετωπίζει ως αναλώσιμους.
Την ίδια ώρα το ΠΑΣΟΚ μοιάζει ανήμπορο να αξιοποιήσει τη συγκυρία και δείχνει να φοβάται τον κ. Τσίπρα και τις εξελίξεις αντί να τις διαμορφώσει με τις θέσεις του και τον λόγο του. Ενώ θα έπρεπε λογικά να έχει στραμμένο το βλέμμα προς το Κέντρο, τους μετριοπαθείς ψηφοφόρους, τη μεσαία τάξη, τους πολίτες που αναζητούν μια σοβαρή εναλλακτική πρόταση εξουσίας, συχνά δίνει την εντύπωση ότι ανταγωνίζεται τον παλιό ΣΥΡΙΖΑ και άλλους ακραίους για την ηγεμονία στον χώρο της διαμαρτυρίας. Το ΠΑΣΟΚ μοιάζει να ψαρεύει στα θολά νερά μιας απογοητευμένης και συχνά έξαλλης Αριστεράς, λες και εκεί βρίσκεται το μέλλον του. Ομως η ιστορική του δύναμη δεν βρισκόταν ποτέ στον πολιτικό θυμό, αλλά στην ικανότητά του να εκφράζει κοινωνικές πλειοψηφίες και να προτείνει λύσεις διακυβέρνησης. Ολα τα άλλα υπηρετούν αλλότρια συμφέροντα.
Κάπως έτσι η Κεντροαριστερά βρίσκεται σήμερα εγκλωβισμένη ανάμεσα σε δύο προβλήματα. Από τη μία, την προσωπική στρατηγική ενός πρώην πρωθυπουργού που φαίνεται διατεθειμένος να διαλύσει το πολιτικό σπίτι που τον ανέδειξε για να χτίσει ένα καινούργιο με το όνομά του στην είσοδο. Από την άλλη, την αδυναμία του ΠΑΣΟΚ να χαράξει μια καθαρή αυτόνομη πορεία και να εκφράσει τον χώρο που ιστορικά του ανήκει, αφήνοντας χώρο στους εχθρούς του να το λεηλατήσουν. Οσο αυτό συμβαίνει, η πολυσυζητημένη αναδιάταξη του πολιτικού σκηνικού δεν θα αφορά την αναγέννηση της Κεντροαριστεράς. Θα αφορά απλώς τη συνέχιση της κρίσης με διαφορετικούς πρωταγωνιστές και η Ν.Δ. του Κυριάκου Μητσοτάκη θα συνεχίσει να κυριαρχεί, βλέποντας με τα κιάλια τούς ανταγωνιστές της να ακολουθούν.
