Τι περίεργο αλήθεια! Οσο πληθαίνουν τα κόμματα, τόσο φτωχαίνει η πολιτική ζωή μας. «Ρευστοποίηση» του ΣΥΡΙΖΑ, νέες αφίξεις με ιδρυτικές διακηρύξεις που παραπέμπουν σε εκθέσεις ιδεών για εισαγωγικές εξετάσεις, επιστροφές από το παρελθόν, κόμματα που δηλώνουν με κάθε τρόπο ότι ανήκουν στο παρελθόν, συνωστισμός στα δεξιά της Δεξιάς και στα αριστερά του Κέντρου, με μια «γκρίζα ζώνη» να κινείται στο 13,5% και να ανταγωνίζεται τη δεύτερη θέση. Σε αυτήν την «γκρίζα ζώνη», λοιπόν, διόλου τυχαία, «υπερεκπροσωπούνται τα νεότερης ηλικίας άτομα», με τις δύο ηλικιακές ομάδες 17-34 και 35-49 να καταλαμβάνουν περισσότερο από τα 2/3 («Κ», 5/6). Το 13,5% είναι ένα ποσοστό που μπορεί να επηρεάσει σημαντικά το εκλογικό αποτέλεσμα.
Ο θόρυβος που παράγεται από αναλύσεις, εικασίες για τους συσχετισμούς δυνάμεων και υποθέσεις δεν αντιστοιχεί στην ουσία του περιεχομένου. Οι μετακινήσεις, δηλαδή, στην πολιτική σκακιέρα υπολείπονται της ανάπτυξης στρατηγικών που να δημιουργούν προσδοκία για το μέλλον. «Προσδοκία» που να συνδέεται με προοπτική και όχι αναπαραγωγή κοινοτοπιών.
Ούτε το να ανεβοκατεβάζεις τα χέρια σου με ενθουσιασμό νεοφωτίστου ή να χειροκροτείς τις θέσεις σου είναι πολιτική κίνηση ούτε το να κατηγορείς τις δημοσκοπήσεις για την υποβάθμιση από τη δεύτερη στην τρίτη θέση (κι αυτή απειλούμενη) συνιστά πολιτικό αντίλογο. Οπως και η πίεση που υφίσταται η κοινωνία από τη γενικευμένη ακρίβεια δεν θεραπεύεται από την απροσδιόριστη απάντηση της κυβέρνησης ότι (με δικά μας λόγια) «παρακολουθεί το θέμα και κάνει ό,τι μπορεί».
Προφανώς, βρισκόμαστε εν αναμονή ενός αδιαμόρφωτου ακόμη προεκλογικού σκηνικού, όπου αναδεικνύονται τάσεις, αλλά τίποτα δεν εγγυάται ότι θα επιβιώσουν και ώς το τέλος της διαδρομής. Παλαιά και νέα κόμματα παίρνουν θέση στην αφετηρία, αλλά ο χρόνος ώς το νήμα παραμένει καταιγιστικός και απρόβλεπτος.
Η «γκρίζα ζώνη» δεν στεγάζει μόνο συσσώρευση αναποφασιστικότητας ή αδιαφορίας, αλλά και δυσαρέσκειας από ένα εκλογικό σώμα που δεν εμπιστεύεται τις προηγούμενες επιλογές του. Αν υποθέσουμε ότι ο χρόνος που διανύουμε είναι της αμηχανίας, ενόψει της προετοιμασίας των κομμάτων για τη μάχη, έχει καλώς. Ομως, προς το παρόν, βλέπουμε τη φαρέτρα αδειανή· από ιδέες, πραγματικές προτάσεις, επιχειρήματα. Με την ανακύκλωση ούτε συντήρηση δεν επιτυγχάνεται. Επιταχύνεται, απλώς, η φθορά.
