Δεν γνωρίζουμε τι έκανε ο Χάρης Δούκας την περίοδο 2010-2015. Εικάζουμε ότι βρισκόταν στο ΠΑΣΟΚ, αλλά δεν ήταν στέλεχος πρώτης γραμμής. Συνεπώς, δεν δέχθηκε την μήνιν των αφιονισμένων αντιμνημονιακών, δεν υβρίστηκε σκαιότατα, δεν λιθοβολήθηκε (κυριολεκτικώς) όταν τα στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ καλούσαν σε αντισυγκεντρώσεις, όποτε κάποιο στέλεχος του ΠΑΣΟΚ τολμούσε να πάει κάπου να μιλήσει. Επίσης, μάλλον δεν άκουσε τον Αλέξη Τσίπρα να απευθύνεται στους υπουργούς του ΠΑΣΟΚ λέγοντας «δεν θα τολμάτε να βγείτε από τα σπίτια σας». Ο νυν δήμαρχος Αθηναίων ήταν έξω από τον χορό και γι’ αυτό τώρα λέει πολλά τραγούδια.
Θα συμφωνήσουμε ότι η πολιτική δεν πρέπει να χαράσσεται με βάση παλιά τραύματα ή γινάτια. Ο ΣΥΡΙΖΑ έκανε τον κύκλο του, ο Αλέξης Τσίπρας έδειξε ωριμότητα με την «kolotoumpa» και την καλή εφαρμογή του τρίτου (και επίσης αχρείαστου) μνημονίου, αλλά φοβόμαστε ότι το «rebranding» του κόμματος που επιχειρεί τώρα, διά της μετονομασίας του σε ΕΛΑΣ, δεν πάει αρκετά βαθιά.
Κακά τα ψέματα. Οι πολιτικές θέσεις του κόμματος τότε, τα «go back κ. Μέρκελ», ακόμη και οι αυταπάτες του, είναι θεμιτά σε μια δημοκρατία. Στο κάτω κάτω της γραφής, γι’ αυτό την έχουμε, έτσι ώστε ακόμη και εξωφρενικές ιδέες να έχουν θέση στον δημόσιο διάλογο. Αυτά για τα οποία χρειάζεται αυτοκριτική είναι η διάβρωση των κανόνων της δημοκρατίας, είτε αφορούν προπηλακισμούς πολιτικών αντιπάλων, είτε παρακολούθηση των επικοινωνιών τους, είτε μουρνταριές με τη Δικαιοσύνη και τότε και τώρα.
Να το πούμε κι αλλιώς. Στον μακρύ χρόνο, πιο βλαπτικός θα αποδειχθεί ο αντισυνταγματικός τρόπος διεξαγωγής του δημοψηφίσματος του 2015, παρά το αποτέλεσμά του. Το τελευταίο κόστισε μερικά δισ. Τα πληρώσαμε, τελείωσε. Ο αντισυνταγματικός τρόπος διεξαγωγής του όμως –μέσα σε μία εβδομάδα, με ερωτήματα στα αγγλικά, με το «όχι», να προηγείται του «ναι» κ.λπ.– έχει δημιουργήσει πολιτικό προηγούμενο, που κάποιος άλλος λαϊκιστής, με χειρότερες προθέσεις από τον κ. Τσίπρα, μπορεί να χρησιμοποιήσει.
Κι όμως! Αυτές οι πληγές στη Δημοκρατία ούτε καν συζητούνται. Στις 800 σελίδες του απολογισμού του ο κ. Τσίπρας δεν λέει λέξη για τις ελεεινότητες του κομματικού μηχανισμού του ΣΥΡΙΖΑ, όχι μόνο κατά πολιτικών αντιπάλων, αλλά κατά διανοουμένων, συγγραφέων, ακόμη και σκιτσογράφων. Το θέμα δεν είναι να νιώσουν οι τελευταίοι καλά, αλλά να καταλάβουν όλοι οι πολιτικοί ότι ζητήματα καλής δημοκρατικής λειτουργίας δεν μπορούν να περνούν στο «ντούκου». Οταν συμβαίνει αυτό, η δημοκρατία διαβρώνεται, για να ξυπνήσουμε ένα πρωί και να αναρωτιό-μαστε: «Μα, πώς έγινε αυτό;».
