Ο Αλέξης Τσίπρας δεν είναι ο πρώτος πρώην πρωταγωνιστής της πολιτικής σκηνής των τελευταίων δεκαετιών που επανέρχεται στο προσκήνιο, προσδοκώντας να πείσει ότι αυτή η φορά θα είναι (ακόμη) καλύτερη από την πρώτη. Ο Κωνσταντίνος Καραμανλής που επέστρεψε από το Παρίσι το 1974 ήταν διαφορετικός απ’ αυτόν που κυβέρνησε μεταξύ 1955-1963. Ο Ανδρέας Παπανδρέου που επανήλθε στην πρωθυπουργία το 1993 είχε άλλο ύφος και άλλες πολιτικές από αυτόν της δεκαετίας του ’80. Ο Κωνσταντίνος Μητσοτάκης κατέκτησε την πρωθυπουργία το 1990 έπειτα από πολλές περιπέτειες στην πολιτική από όταν πρωτοεξελέγη βουλευτής το 1946. Ο Αντώνης Σαμαράς αποσχίστηκε και έριξε την κυβέρνηση της Νέας Δημοκρατίας το 1993 και όμως, 19 χρόνια αργότερα, ως αρχηγός της Ν.Δ., βρέθηκε πρωθυπουργός σε κυβέρνηση συνασπισμού. Θα μπορούσαμε να πούμε ότι στον Τσίπρα ήδη δόθηκε δεύτερη ευκαιρία, καθώς η εκλογή του τον Σεπτέμβριο του 2015 ήταν με πολύ διαφορετικό μήνυμα από αυτήν του Ιανουαρίου του ιδίου έτους. Ομως, αυτή είναι η ουσιαστική «δεύτερη φορά», έπειτα από λίγα χρόνια «στην έρημο», στα φροντιστήρια της Εσπερίας και με την προσπάθεια να εμφανιστεί και ως συνεχιστής της Αριστεράς και ως κάτι νέο, κεντρώο, «πατριωτικό».
Την επιτυχία της «δευτέρας παρουσίας» ενός πολιτικού καθορίζουν οι ικανότητές του, οι συνθήκες και οι προσδοκίες των πολλών. Ο Κωνσταντίνος Καραμανλής, π.χ., πέτυχε σε όλα τα σημεία: επέστρεψε σε μια χώρα που είχε επιτακτική ανάγκη τη σταθερότητα και την ενότητα και της τα προσέφερε με το παραπάνω. Ο Ανδρέας Παπανδρέου επιχείρησε να διαχειριστεί το μεγάλο πρόβλημα του χρέους, που η δική του κυβέρνηση είχε προκαλέσει. Ο Τσίπρας αφομοιώνει τα σκόρπια κομμάτια της Αριστεράς (πλην του ΚΚΕ), γίνεται Συμπαράταξη του ενός και προβάλλει εαυτόν ως δεύτερο πόλο, ως τον αντι-Μητσοτάκη. Αυτό από μόνο του τραβάει την προσοχή, καθώς έως τώρα ο πρωθυπουργός είχε κύριο αντίπαλο τον εαυτό του και τα λάθη της κυβέρνησης. Μπορεί, όμως, ο Τσίπρας να μετατρέψει τον ηγεμονικό ρόλο στον χώρο μιας κάποτε Αριστεράς σε πολιτική πρόταση που θα πείσει περισσότερους πολίτες; Οι συνθήκες είναι ευνοϊκές και οι πολίτες το θέλουν. Τώρα κρίνεται αυτός, χωρίς «συνιστώσες» και «Καμμένους». Εχει κάτι να προσφέρει;
