Οφείλω να αναγνωρίσω, απ’ όλη αυτή τη φασαρία με την οποία μας απασχολεί ο ΣΥΡΙΖΑ, ότι περισσότερη εντύπωση μου έχει κάνει η παιδική αθωότητα της κ. Αχτσιόγλου. Υπήρξε η Ιφιγένεια της ανανέωσης που προετοίμαζε για τον εαυτό του ο κ. Τσίπρας μετά την αποχώρησή του. Θα άφηνε πίσω του τη ριζοσπαστική Αριστερά, ό,τι κι αν σημαίνει αυτό, θα στρεφόταν προς τη σοσιαλδημοκρατία, χωρίς βέβαια να ξέρει κανείς ποιες διεργασίες γίνονταν στη συνείδησή του και ποιες σχέσεις είχαν αυτές με την πολιτική και την ιδεολογική κατεύθυνση του χώρου. Το μόνο που ήταν γνωστό ήταν εκείνο το 17,5% της ήττας στις δεύτερες εκλογές που εξόργιζε τους συντρόφους του και υπονόμευε τη θέση του. Η φασαρία της αμφισβήτησης δεν κράτησε πολύ. Ο ίδιος παραιτήθηκε και στις εσωτερικές εκλογές που προκηρύχθηκαν για τη διαδοχή του φρόντισε να εκλεγεί ένας τύπος αγνώστων λοιπών στοιχείων, ο οποίος συμπεριφερόταν σαν ο ΣΥΡΙΖΑ να ήταν το Κλαμπ Μεντιτερανέ της Αριστεράς. Ως γνωστόν τον έλεγαν Κασσελάκη, ήταν παντρεμένος με άνδρα και είχε σκύλο. Θύμα του ήταν η κ. Αχτσιόγλου, η οποία έχασε τις εσωκομματικές εκλογές και αποχώρησε από τον ΣΥΡΙΖΑ για να ιδρύσει με άλλους συντρόφους της το πραγματικό διάδοχο σχήμα της ριζοσπαστικής Αριστεράς. Λεγόταν Νέα Αριστερά και το κακόμοιρο μας βγήκε φυματικό. Το εγχείρημα δεν ατύχησε απλώς. Hταν μια σκέτη δυστυχία να τους βλέπεις στο Κοινοβούλιο, όπου είχαν εκλεγεί με τον ΣΥΡΙΖΑ, αλλά τώρα λέγονταν αλλιώς.
Ωσπου ήρθε η ημέρα της επιστροφής του κ. Τσίπρα. Hταν ένας καινούργιος Τσίπρας, επιτέλους ίδιος με αυτόν που μας κυβέρνησε για πέντε χρόνια. Hταν καινούργιος γιατί είχε ξαναβρεί τον εαυτό του, που νομίζαμε πως τον είχε χάσει και τον έψαχνε πειραματιζόμενος με τα νεύρα των οπαδών του και των πρώην συντρόφων του. Τώρα έκανε κόμμα με γραφεία και υπολογιστές και δήλωσε: «Aφετε τα παιδία και μη κωλύετε αυτά ελθείν προς με…». Η κ. Αχτσιόγλου, η οποία για το καλό της Αριστεράς ξεχνάει τις προσωπικές της πικρίες και βλέπει τον Τσίπρα καθισμένο στο βάθρο του ηγέτη από όπου κι αν τον κοιτάξεις, όχι μόνον εγκατέλειψε τη Νέα Αριστερά, αλλά παραιτήθηκε και από βουλευτής. Ξέχασε και τον Κασσελάκη και τον Πολάκη και προτιμά να περιμένει ώσπου να καταταγεί στην ΕΛΑΣ. Καθησύχασε πάντως τις ανησυχίες μας διαβεβαιώνοντάς μας ότι δεν θα σταματήσει να ασχολείται με την ενεργό πολιτική. Δεν είναι καιρός για να μένεις σπίτι σου όταν ο Τραμπ δεν μπορεί να καταλήξει σε μια βιώσιμη συμφωνία με τους Ιρανούς. Η Αριστερά μάς προσφέρει γενναιόδωρα καβγάδες, παράγει φασαρία, γενικά κάνει ό,τι μπορεί για να τη θυμόμαστε. Και κρύβει επιμελώς τι κρύβεται πίσω απ’ όλ’ αυτά. Ας πούμε, σε τι διαφέρει κάποιος που είναι στον ΣΥΡΙΖΑ από τον άλλο που είναι στη ΝΕΑΡ και τον τρίτο που είναι στην ΕΛΑΣ; Στις απόψεις του για το μέλλον της χώρας; Φοβάμαι ότι δεν θα το μάθουμε ποτέ. Δεν ενδιαφέρει ούτε τους ίδιους.
