Τις περισσότερες φορές η κοινή λογική είναι το καλύτερο εργαλείο για τη λήψη αποφάσεων. Αν και στην πολιτική οι κινήσεις επηρεάζονται από πολλές παραμέτρους, από ιδεολογίες μέχρι προσωπικές ατζέντες, και εδώ η κοινή λογική αποτελεί μάλλον την ασφαλέστερη πυξίδα.
Η διαπίστωση δεν έχει ιδεολογικό πρόσημο. Είναι προφανής και ισχύει για όλο το πολιτικό φάσμα. Στον χώρο της Κεντροδεξιάς, η στοχευμένη στρατηγική της διεύρυνσης προς το Kέντρο εδράζεται στην κοινή λογική και απέφερε μετρήσιμα αποτελέσματα υπέρ της Ν.Δ. Δεν μπορεί κανείς να αρνηθεί, ακόμη και αν είναι ορκισμένος αντίπαλος –εντός ή εκτός της Νέας Δημοκρατίας– του Κυριάκου Μητσοτάκη, ότι το άνοιγμα προς το Kέντρο πέτυχε. Το επιβεβαιώνει η ξεκάθαρη επικράτηση της Ν.Δ. με 40% σε δύο εκλογικές αναμετρήσεις.
Η αξιοποίηση και κορυφαίων πασοκογενών στελεχών που έχαιραν ευρύτερης αποδοχής (Πιερρακάκης, Χρυσοχοΐδης κ.ά.) ήταν μέρος του σχεδιασμού, κάτι που μπορεί να μην έκανε ο Κώστας Καραμανλής, ωστόσο και οι δικές του μεγάλες νίκες το ’04 και το ’07 στηρίχθηκαν στο άνοιγμα στον μεσαίο χώρο. Ακόμη και ένας «καθαρόαιμος δεξιός», ο οποίος μπορεί να απορρίπτει σε ιδεολογική βάση αυτή τη διεύρυνση, δεν μπορεί να μην αναγνωρίζει ότι μέχρι τώρα αποδείχθηκε μια επιτυχημένη στρατηγική.
Το άνοιγμα Μητσοτάκη στο Kέντρο και οι διαφωνίες ΕΛΑΣ – ΠΑΣΟΚ.
Στην ευρύτερη Κεντροαριστερά παρατηρείται μάλλον μια αντίστροφη προσέγγιση από αυτήν της Ν.Δ. Η συνεχιζόμενη διαίρεση και διχόνοια αντίκειται στη λογική αποτίμηση του σκηνικού και οδηγεί με μαθηματική ακρίβεια στον περιορισμό της όποιας προοπτικής ανάληψης της εξουσίας.
Αντί εξωστρέφειας και διεύρυνσης, έχουμε εσωστρέφεια, κόντρες από το παρελθόν και αδυναμία των δύο κύριων πόλων του χώρου, της Ελληνικής Αριστερής Συμπαράταξης (ΕΛΑΣ) και του ΠΑΣΟΚ, να συνυπάρξουν, να συμβαδίσουν και να συνεργαστούν. Οι δημοσκοπήσεις απλώς επιβεβαιώνουν και πάλι την κοινή λογική όσον αφορά την εκλογική στρατηγική: μαζί τα δύο αυτά κόμματα –παρότι είναι παραπλανητικό να προσθέτει κανείς απόλυτα τα ποσοστά τους– ανταγωνίζονται τη Ν.Δ.
Ωστόσο, αυτή η διαπίστωση δεν φαίνεται αρκετή για να οδηγήσει στη συμπόρευση. Είναι πολλές οι περιπτώσεις που δεν ακολουθείται η κοινή λογική. Για παράδειγμα, δύσκολα βρίσκει κανείς λογική στις επιλογές πρώην πρωθυπουργών που κυβέρνησαν τη χώρα από 2,5 χρόνια ο καθένας, να εκτεθούν πολιτικά διεκδικώντας την οριακή είσοδό τους στη Βουλή – ο ένας, του ΠΑΣΟΚ, το προσπάθησε το ’15, ο άλλος, της Ν.Δ., μάλλον θα το επιχειρήσει το ’27. Προφανώς, υπάρχουν και τα προσωπικά «εγώ» και οι πικρίες.
Πάντως, στη σημερινή συγκυρία η πυξίδα της εκλογικής λογικής δείχνει στη μεν Ν.Δ. τα οφέλη που απορρέουν από το φλερτ με το κέντρο, στη δε ΕΛΑΣ και στο ΠΑΣΟΚ τα δυνητικά οφέλη από μια ενδεχόμενη συμπόρευσή τους. Παράλληλα, μένει να φανεί αν και στα τρία κόμματα, με διαφορετικά διακυβεύματα στο καθένα, θα επικρατήσουν η διάθεση σύνθεσης ή η απολυτότητα.
