Η πρώτη εντύπωση είναι πως ο Αλέξης Τσίπρας παίρνει αυτό που θέλει. Εχει εξασφαλίσει τη δεύτερη θέση, με διαφορά ασφαλείας από το δεύτερο κόμμα, όποιο και αν είναι αυτό. Θα τολμούσα την εκτίμηση πως πιο πολύ απειλείται από τη Μαρία Καρυστιανού παρά από το ΠΑΣΟΚ. Εκεί μέσα έχει δικούς του ανθρώπους. Με την Μαρία Καρυστιανού, η οποία από τη μια συμπαρατάσσεται με τους καταληψίες των Προσφυγικών και από την άλλη με το χριστεπώνυμο πλήθος, δύσκολα βγάζεις άκρη.
Ο Αλ. Τσίπρας βρίσκεται στο κουρμπέτι της πολιτικής πάνω από είκοσι χρόνια. Σίγουρα έμαθε πολλά, διότι αν μη τι άλλο το μυαλό του παίρνει στροφές. Ετσι, είναι απολύτως φυσιολογικό να έκανε μια κριτική αποτίμηση της μέχρι σήμερα διαδρομής του και να κατέληξε σε κάποιες αποφάσεις, των οποίων μέρος ήδη βλέπουμε.
Εκείνο το οποίο φαίνεται –το γράφω πάντως με μια επιφύλαξη– είναι η εγκατάλειψη του τακτικισμού. Τι σημαίνει τακτικισμός; Επιμέρους κινήσεις που δεν εντάσσονται σε έναν στόχο. Παραγωγή ευκαιριακών αποτελεσμάτων, χωρίς την αίσθηση της προοπτικής. Επέστρεψε, έχοντας λυμένα μερικά βασικά προβλήματα.
Γνωρίζει με ποιους δεν θέλει να συμπορευθεί. Στη ζωή εξίσου σημαντικά με τα «ναι» είναι και τα «όχι». Και επ’ αυτού ο Αλ. Τσίπρας έχει άποψη. Επίσης είναι απολύτως σαφής στους όρους που επιβάλλει –δεν τους διαπραγματεύεται– σε όσους επιθυμούν να ενταχθούν στο κόμμα του.
Ο Αλέξης Τσίπρας είναι απολύτως σαφής στους όρους που επιβάλλει –δεν τους διαπραγματεύεται– σε όσους επιθυμούν να ενταχθούν στο κόμμα του. Προαπαι- τούμενο η πλήρης υποταγή.
Πλήρης υποταγή, ενώ η ανάδειξη νέων προσώπων θα είναι μια διαδικασία που θα χρειαστεί τον χρόνο της. Σε αυτή την πορεία, με κάθε βεβαιότητα, θα υπάρξουν αστοχίες. Νέοι, άφθαρτοι και έμπειροι, είναι ένας ιδιαίτερα δύσκολος συνδυασμός. Το ζήτημα σε αυτές τις περιπτώσεις είναι το μέγεθος της ζημίας και ο χρόνος που απαιτείται για να ξεχαστεί. Για να αποφύγει τις κακοτοπιές δεν θέλει να συγκροτήσει κοινοβουλευτική ομάδα, αν και έχει αυτή τη δυνατότητα. Ποιες είναι οι κακοτοπιές;
Την απορία μού την έλυσε ο Αρίστος Δοξιάδης με σχόλιό του στο Facebook, που παραθέτω αυτούσιο: «Γιατί θα πρέπει να ασχοληθεί με το τι θα λένε και το τι θα ψηφίζουν στη βουλή, δηλαδή να εκτεθεί σε πραγματικές, συγκεκριμένες νομοθετικές αποφάσεις. Ενώ χωρίς αυτό θα μπορεί μέχρι τις εκλογές να συνεχίσει το γενικόλογο μπούρου-μπούρου…».
Ετσι, με την απαίτηση πρώτα η παραίτηση από το βουλευτικό αξίωμα και μετά η προσχώρηση στην ΕΛΑΣ λύνεται και αυτό το πρόβλημα, με μια μεθόδευση η οποία, εκ πρώτης όψεως, έχει και μια αποδεκτή ηθική διάσταση. Αλλωστε και ο ίδιος παραιτήθηκε από βουλευτής και μετά έκανε ό,τι έκανε.
Επιπροσθέτως, δεν θα πρέπει να μας διαφεύγει πως ο στρατηγικός ορίζοντας του Αλ. Τσίπρα είναι το 2031. Γεννημένος το 1974 και «αναγεννημένος» το 2026, μετά πέντε χρόνια θα είναι σε μια ώριμη ηλικία για να διεκδικήσει αυτό που έχασε το 2019.
