Το 1972, ακολουθώντας την παρότρυνση ενός φίλου, ο Ελβετός οδοντίατρος Ζουλιέν Γκριβέλ βρέθηκε στην Ελλάδα για να περιποιηθεί αφιλοκερδώς τα δόντια ενός χανσενικού (λεπρού). Ηταν μια παρόρμηση εκείνη. Δέχτηκε την πρόσκληση στη στιγμή, δίχως να λογαριάσει το όποιο ρίσκο. Ο πρώτος του ασθενής, ο Κρητικός Επαμεινώνδας Ρεμουντάκης, ήταν έντονα παραμορφωμένος στο πρόσωπο και στα χέρια. Ο Γκριβέλ θυμάται ακόμη εκείνη την πρώτη τους συνάντηση, παρότι πέρασαν δεκαετίες. Μπορεί να ανακαλέσει ακόμη και τη γεύση της ρακής που τον κέρασαν, την αγέρωχη φυσιογνωμία του σημαδεμένου άνδρα, τον φόβο του λες και ήταν μικρό παιδί μόλις βρέθηκε στην οδοντιατρική καρέκλα. Ο ασθενής ήθελε να φτιάξει την οδοντοστοιχία του για να μπορέσει να γευθεί ξανά το κρεμμύδι στο φαγητό του.
Στον Γκριβέλ απονεμήθηκε πρόσφατα η ελληνική ιθαγένεια για την ανιδιοτελή, πολυετή προσφορά του στους χανσενικούς που φιλοξενούνταν στο νοσοκομείο λοιμωδών νόσων «Αγία Βάρβαρα». Σε δηλώσεις του στην «Κ», είπε ότι είναι «ανείπωτη τιμή» για εκείνον η πολιτογράφηση. Δεν το περίμενε, γιατί όλα αυτά τα χρόνια η αποστολή του ήταν σιωπηλή.
Ο Ελβετός οδοντίατρος Γκριβέλ δεν στάθηκε ποτέ στην εξωτερική όψη των χανσενικών, αλλά κατάφερε να κοιτάξει μέσα τους.
Πρόσφατα βρέθηκα με τον 83χρονο Γκριβέλ για τις ανάγκες μιας τηλεοπτικής συνέντευξης στους χώρους όπου άλλοτε προσέφερε εθελοντικά τις υπηρεσίες του στους χανσενικούς. Θυμόταν κάθε γωνιά, ακόμη και πού βρισκόταν παλαιότερα το δωμάτιο κάποιων ασθενών του. Δεν είχε περιοριστεί σε εκείνη την πρώτη επίσκεψη το μακρινό 1972. Επέστρεφε εκεί κάθε χρόνο μέχρι το 1998 και συνέχιζε το έργο του, αθόρυβα, ώσπου τα οδοντικά προβλήματα των ασθενών είχαν σχεδόν εκλείψει και δεν ήταν πλέον απαραίτητη η τακτική παρουσία του. Κάθε τόσο, όμως, επισκεπτόταν ξανά τους ανθρώπους που γνώρισε εκεί, πήγαινε και στη Σπιναλόγκα, ένα ταξίδι που επαναλάμβανε σχεδόν κάθε καλοκαίρι και έμοιαζε με προσκύνημα.
Ο Γκριβέλ δεν στάθηκε ποτέ στην εξωτερική όψη αυτών των ανθρώπων, αλλά κατάφερε να κοιτάξει μέσα τους. Ενδιαφέρθηκε πραγματικά για τις ζωές τους, ήθελε να του περιγράψουν τα βιώματά τους πριν από τη νόσο. Εκανε μαζί τους φιλοσοφικές συζητήσεις και ανακάλυψε την έμφυτη ανάγκη του ανθρώπου να αναζητεί την αισιόδοξη πλευρά, ακόμη κι όταν η ζωή έχει φερθεί τόσο σκληρά. Το ενδιαφέρον του ήταν γνήσιο, ανόθευτο και για αυτό ήταν και τόσο σπάνιο.
Οταν τελειώσαμε το γύρισμά μας, ο Γκριβέλ μας αποχαιρέτησε. Θα περνούσε λίγο ακόμη χρόνο στις εγκαταστάσεις. Ηθελε να επισκεφθεί τους δύο τελευταίους χανσενικούς που ζουν εκεί, να καθίσει στο τραπέζι τους, να μάθει τα νέα τους.
