Εχω αποκοπεί από τα σόσιαλ μίντια εδώ και τρία χρόνια, κατά καιρούς όμως χαζεύω το Instagram δίχως να κάνω αναρτήσεις. Κοιτάζω σελίδες με θεματολογία που βρίσκω ενδιαφέρουσα. Κάθε τόσο αποθηκεύω κάποιο εύρημα: ίσως μελλοντικά οδηγήσει σε βιβλίο…
Προ ημερών έπεσα πάνω σε μια είδηση, σύμφωνα με την οποία, ερευνητές στο CERN «ανακάλυψαν ένα παράλληλο σύμπαν εντός μιας κβαντικής προσομοίωσης» το οποίο, επιπλέον, «δείχνει να είναι παράδοξα ενήμερο ότι κάποιος άλλος το παρατηρεί».
Εξωτικό, έτσι; Για να το δούμε, όμως, κάπως πιο προσεκτικά: οι κβαντικές προσομοιώσεις χρησιμοποιούνται στα εργαστήρια του CERN προκειμένου να διερευνηθούν οι συμπεριφορές υποατομικών σωματιδίων σε ακραίες συνθήκες, όπως, για παράδειγμα, μετά τη Μεγάλη Εκρηξη.
Είναι ένα είδος εικονικής πραγματικότητας. Π.χ., προσομοιώσεις πραγματοποιούν κάθε τόσο οι ιπτάμενοι χειριστές των εμπορικών αερογραμμών. Εισέρχονται σε έναν θάλαμο όμοιο με χειριστήριο αεροσκάφους και από έξω οι εξεταστές δοκιμάζουν τις αντιδράσεις τους υποβάλλοντάς τους σε ακραίες εμπειρίες: πώς να αντιδράσουν αν χάσουν έναν κινητήρα κ.λπ. Οχι σπάνια, το αεροπλάνο «πέφτει» – εικονικά και μόνον. Ετσι, ο χειριστής απλώς δεν πέρασε το τεστ και τίποτε άλλο.
Κάπως ανάλογα, οι επιστήμονες του CERN υποβάλλουν υποατομικά σωματίδια σε προσομοιώσεις, αλλά σε κβαντικό επίπεδο: στην κλίμακα του απειροελάχιστου.
Τι συνέβη λοιπόν εδώ; Αντί για τυχαίες αλλαγές στις κινήσεις των σωματιδίων, υποτίθεται ότι εντόπισαν «οργανωμένες αντιδράσεις», ιδίως ενόσω γινόταν η παρατήρηση.
Υποτίθεται επίσης ότι οι επιστήμονες ερευνούν τώρα εάν αυτές οι παράξενες αντιδράσεις προέρχονται από «άγνωστες μαθηματικές δομές» από κάποιο νέο «επίπεδο φυσικής το οποίο αναδύεται εντός της προσομοίωσης».
Το πείραμα έχει πυροδοτήσει, λένε, ευρύτερες συζητήσεις περί της δυναμικής της συνείδησης (τα σωματίδια στην κβαντοφυσική αντιδρούν τη στιγμή που τα παρατηρεί κάποιος), καθώς επίσης αν αυτού του τύπου οι προσομοιώσεις, πέρα από το να είναι «ασκήσεις επί χάρτου», με κόσμους που υπάρχουν αποκλειστικά και μόνον εντός ενός θεωρητικού μαθηματικού πλαισίου, μπορούν να φωτίσουν κάτι καλά κρυμμένο μέσα στην πραγματικότητα.
Το θέμα είναι ότι τέτοιου είδους πειράματα γίνονται συνέχεια στο CERN και όχι σπάνια προκύπτουν αντιδράσεις που μοιάζουν να προέρχονται από κάποια «νοήμονα συνείδηση», με σχήματα που ακολουθούν μια συγκεκριμένη γραμμή. Εικονικά και μόνον…
Οταν όμως μια τέτοια πληροφορία βγαίνει προς τα έξω, κατά κανόνα κουτσουρεμένη, είναι φυσικό να προκύπτουν παρεξηγήσεις.
Λυπάμαι που… γειώνω μάλλον άτσαλα τα περί «ανακάλυψης παράλληλου σύμπαντος». Πάντως, όλο αυτό προσφέρεται για ένα ερεθιστικό μυθιστόρημα επιστημονικής φαντασίας.
Το σημερινό σημείωμα αφιερώνεται στις φίλες και στους φίλους, αναγνώστες και συνδρομητές της «Κ», με τους οποίους βρεθήκαμε το βραδάκι του Σαββάτου στην ωραία ξενάγηση στο Αστεροσκοπείο Αθηνών που έκανε η Φιόρη Μεταλληνού, στο πλαίσιο της σειράς περιηγητικών δράσεων «In Situ με την Καθημερινή». Εκείνοι ζήτησαν επισταμένως νέα κείμενα για «άστρα και φυσική». Την «κουτσή» αυτή εβδομάδα, λοιπόν, θα συνεχίσουμε σε αυτό το πνεύμα.
