Ονομάζεται Λάκης και είναι ΠΑΣΟΚ. Φανατικός, εμμονικός, παρανοϊκός οπαδός, απολύτως δεσμευμένος στο ΠΑΣΟΚ του αείμνηστου Ανδρέα Παπανδρέου. Οτιδήποτε πάνω του αποπνέει «εϊτίλα». Παρακολουθεί ιστορικές συγκεντρώσεις και εκλογικές αναμετρήσεις στο βίντεο, ακούει στο βινύλιο Πάριο και «Να ‘μουνα θεός για λίγο…», ξέρει με ακρίβεια, όχι μόνο ημερομηνιών αλλά και ωρών, την πορεία από το ΠΑΚ στο ΠΑΣΟΚ, τον αριθμό των ψήφων, τις σαρωτικές νίκες τη δεκαετία του ’80, το βρώμικο ’89, έως το τέλος, τον θάνατο του Ανδρέα το ’96. Απέναντί του καθηλώνει έναν νεαρό καφετζή, τον Κωστάκη, που τον υποχρεώνει να ακούσει όλη την ιστορία του παπανδρεϊκού ΠΑΣΟΚ, παράλληλα με τη δική του, προσωπική πορεία που βαδίζει σε «μεταφυσική» σχεδόν παραλληλία. Απρόθυμος ο νεαρός άνδρας, προσπαθεί να ξεφύγει από τη «δαγκάνα» του Λάκη, «χέστηκε» όπως ψιθυρίζει για όλα όσα ακούει, αλλά ο αφηγητής είναι αμείλικτος.
Δεν έχει σημασία –για το σχόλιό μας– πώς εξελίσσεται η μικρού μήκους «Εκατό χρόνια μπροστά» του Μιχάλη Γιγιντή, που μαζί με το «Planet Balcony» της Ιωάννας Κρυωνά και το «Χοῦς εἶ καί εἰς χοῦν ἀπελεύσει» του Δημήτρη Παπαθανάση συνθέτουν ένα κινηματογραφικό τρίπτυχο, διαφορετικής θεματολογίας, μια οξυδερκή ματιά στην ελληνική πραγματικότητα, υπό τον γενικό τίτλο «Ελλάδα 3.0», που θα προβάλλεται από την ερχόμενη Πέμπτη στις αίθουσες.
Πάντως, κομβικό ρόλο στο «Εκατό χρόνια μπροστά» παίζει το γεγονός ότι ο Λάκης προσπαθεί να πείσει τον «όμηρό του» (τον έχει κλειδώσει στο δωμάτιο) να μην πουλήσει σε πολυεθνική το ιστορικό θερινό σινεμά που διατηρεί η οικογένειά του στην ταράτσα του μεγάρου, στο οποίο συνυπάρχουν και οι δύο τους τα τελευταία χρόνια. Μότο του, η φράση του Ανδρέα: «Οι άνθρωποι γεννηθήκαμε γενναίοι, το συμφέρον μάς έκανε δειλούς».
Οι αναμνήσεις, οι λυρικές εξάρσεις, τα επαναλαμβανόμενα τσιτάτα ενός «στρατευμένου» μεσήλικα γιατί να προκαλούν το ενδιαφέρον ενός νέου ακροατή που έχει μεγαλώσει μέσα σε έναν «άλλον» κόσμο;
Η εύστοχη (μέσα στη σεναριακή υπερβολή της) σάτιρα πυκνώνει στο μονόπρακτο αυτό τη μεταπολιτευτική Ελλάδα. Τα πρόσωπα εντάσσονται σε μια κοινωνία σε σουρεαλιστικό κρεσέντο. Αυτό δεν σημαίνει ότι ο σκηνοθέτης «διαφεύγει» στον παραλογισμό για να αποφύγει την κριτική ματιά· το αντίθετο. Το παρελθόν, πολιτικό, κοινωνικό, ιδεολογικό, μιας παρωχημένης γενιάς, ποιους αφορά σήμερα; Οι αναμνήσεις, οι λυρικές εξάρσεις, τα επαναλαμβανόμενα τσιτάτα ενός «στρατευμένου» μεσήλικα γιατί να προκαλούν το ενδιαφέρον ενός νέου ακροατή που έχει μεγαλώσει μέσα σε έναν «άλλον» κόσμο; Οι κινηματογράφοι προβάλλουν blockbuster, o νεαρός ιδιοκτήτης τού προς πώληση θερινού ούτε ξεχωρίζει τους τίτλους· ο Λάκης επιμένει ότι πρέπει να «επιστρέψουν» ο Παζολίνι και οι Ταβιάνι. Μπορεί να γίνει αυτό; Οχι. Ο «εμπορικός» χρόνος τους έχει παρέλθει, οι ενδιαφερόμενοι των αριστουργημάτων της Εβδομης Τέχνης θα τα αναζητήσουν στους χώρους –ή στις πλατφόρμες– που τα φιλοξενούν. Διαφορετικές οι φιλοδοξίες και οι ανάγκες του Κωστάκη, «χέστηκε» για τα διαρκή αδιέξοδα του κυρίου Λάκη. Για την αδυναμία του να βγει από το κουκούλι του παρελθόντος, από τον εγκλωβισμό στο δικό του «ηρωικό» άλλοτε. Δεν είναι ρομαντισμός, είναι καθήλωση.
Με το δημογραφικό στη χώρα μας να καλπάζει, μη αναστρέψιμο, η ιστορία που διηγείται η μικρού μήκους, δεν είναι, ακριβώς, επινοημένη. Με μετατοπίσεις, μπορεί κανείς να προβάλει εκφάνσεις του σύγχρονου πολιτικού βίου που ανακυκλώνουν τα ίδια παλιά υλικά. Που ο αφηγηματικός ιστός τους καμώνεται ότι παρακολουθεί τις αγωνίες τού σήμερα, τις δυσκολίες, τις εξαιρετικά σύνθετες καταστάσεις, αλλά η σκέψη και ο λόγος αναπαράγουν στερεότυπα.
Το μεγαλύτερο μέρος του πολιτικού προσωπικού, απ’ όποιο κόμμα κι αν προέρχεται, συντηρεί έναν «Λάκη» μέσα του. Αν τον χάσει, χάθηκε.
