Τον φθείρει μία απόλαυση μισή, ως φαίνεται, τον πρόεδρο των ΗΠΑ Ντόναλντ Τραμπ. Λάτρης της προβολής ισχύος, ρίχνεται με ενθουσιασμό στη μάχη. Αλλοτε χρησιμοποιώντας απειλές σε Ευρωπαίους παραδοσιακούς συμμάχους της Ουάσιγκτον, που όμως προς μεγάλην έκπληξίν του προβάλλουν αντιστάσεις.
Και άλλοτε πάλι, με μοναδικό σύμμαχο τον φίλο του και πρωθυπουργό του Ισραήλ Μπίμπι Νετανιάχου, εμπλέκεται σε πόλεμο μεσσιανικό εναντίον του Ιράν, δίχως να επιτυγχάνει τον αρχικό του στόχο ανατροπής του καθεστώτος. Πέρασε κατ’ ανάγκην από την πολιτική ισχύος στη real politique – μάλιστα δυσανασχετών.
Μία νέα παγκόσμια τάξη πραγμάτων οραματιζόταν να δημιουργήσει ο πρόεδρος Τραμπ, όπως είχε συμβεί κατ’ επανάληψιν στο παρελθόν. Ειδικότερα:
Η Συμφωνία της Βεστφαλίας του 1648 διαμόρφωσε την πολιτική φυσιογνωμία της Ευρώπης, μετά από πολυετείς πολέμους, και είχε διάρκεια άνω των 160 ετών.
Ακολούθησε η νέα τάξη πραγμάτων με το Συνέδριο της Βιέννης, το 1815, μετά την ήττα του Ναπολέοντος Βοναπάρτη και διήρκεσε έναν αιώνα. Εως ότου το 1914 ξέσπασε ο Μεγάλος Ευρωπαϊκός Πόλεμος, μετά το τέλος του οποίου και τη δημιουργία της Κοινωνίας των Εθνών προέκυψε μία νέα τάξη πραγμάτων.
Πριν κλείσουν είκοσι χρόνια –πάνω-κάτω– άρχισε ο Παγκόσμιος Πόλεμος και οι νικήτριες δυνάμεις δημιούργησαν την τελευταία παγκόσμια τάξη πραγμάτων. Σε όλες τις προαναφερθείσες περιπτώσεις είχαν προηγηθεί πόλεμοι εφιαλτικοί και συντριβή των αντίπαλων δυνάμεων.
Στις μέρες μας δεν υπάρχει καμία αντιστοίχιση με όσα συνέβαιναν στο παρελθόν. Υφίσταται, βεβαίως, θέμα απογαλακτίσεως κάποιας μορφής των ευρωπαϊκών κρατών στα θέματα αμύνης από την απόλυτη ηγεμονία και εξάρτηση των ΗΠΑ. Αλλά αυτό είναι θέμα εσωτερικό μιας συμμαχίας, δεν ανατρέπει την υφιστάμενη παγκόσμια τάξη πραγμάτων.
Οταν τον Οκτώβριο 1945 ιδρύθηκε ο ΟΗΕ, η μόνη πυρηνική δύναμη του πλανήτη ήταν οι ΗΠΑ. Η ΕΣΣΔ πραγματοποίησε την πρώτη επιτυχή δοκιμή πυρηνικής βόμβας στο Καζακστάν στις 29 Αυγούστου 1949.
Σήμερα στο Συμβούλιο Ασφαλείας των Ηνωμένων Εθνών μετέχουν και οι τρεις μεγάλες πυρηνικές δυνάμεις του πλανήτη – ΗΠΑ, Ρωσία και Κίνα. Το σύστημα είναι σταθερό και ως εκ τούτου δεν υπάρχει χρεία δημιουργίας νέας παγκόσμιας τάξης πραγμάτων. Κάποιες προσαρμογές επουσιώδεις θα γίνουν προφανώς.
Και ενώ όλα αυτά ήταν εκ προοιμίου σαφέστατα εμφανή, ο πρόεδρος Τραμπ εξαπέλυσε έναν πόλεμο σαρωτικό εναντίον του Ιράν. Δίχως να λάβει υπ’ όψιν ότι οι δύο άλλες μεγάλες πυρηνικές δυνάμεις έχουν συμφέροντα σημαντικά σε αυτή τη χώρα.
Η Μόσχα δεν ήταν δυνατόν να επιτρέψει να περιέλθει το Ιράν στη σφαίρα επιρροής των ΗΠΑ – είτε θρυμματιζόμενο είτε συνολικώς. Για το Πεκίνο, πάλι, το Ιράν είναι «στρατηγικό πέρασμα» του «Δρόμου του Μεταξιού» προς την Ανατολική Μεσόγειο και την Ευρώπη. Εχουν βεβαίως και οι ΗΠΑ στρατηγικά συμφέροντα στην περιοχή, που θα υπερασπισθούν στο πλαίσιο της υφιστάμενης παγκόσμιας τάξης πραγμάτων. Δεν έχει όμως τρελαθεί ο κ. Τραμπ. Είναι απλώς ιδιοσυγκρασιακός. Αλλά ανήκει στην Τριανδρία των Μεγάλων.
