Η παραβατικότητα και το έγκλημα έχουν πάντοτε κοινωνικές ρίζες. Αλλά η θεωρητική συζήτηση γι’ αυτές τις ρίζες, όταν το έγκλημα γίνεται καθημερινότητα, συνιστά υπεκφυγή. Αυτό συμβαίνει χρόνια τώρα με την κοινότητα των Ρομά. Οι εκπρόσωποι της πολιτείας εξαντλούνταν σε ευχολόγια για άρση του αποκλεισμού, προσπερνώντας την ανοιχτή πληγή για τη δημόσια ασφάλεια. Τελευταία, η αστυνομία επιχειρεί να είναι διαρκώς παρούσα στη Δυτική Αττική, υπολογίζοντας ότι οι έφοδοί της θα λειτουργήσουν αποτρεπτικά. Αυτές οι δράσεις πρέπει να συνεχιστούν και να ολοκληρωθεί το σχέδιο για την εξάρθρωση των εγκληματικών δικτύων. Και ταυτόχρονα χρειάζεται πολιτική βούληση για γενναίες κοινωνικές παρεμβάσεις, ώστε να σπάσουν τα γκέτο – ώστε να μη μένει κανένα παιδί στα φανάρια, την ώρα που θα έπρεπε να βρίσκεται σε μια σχολική αίθουσα. Η παρανομία δεν μπορεί να γίνεται ανεκτή στο όνομα καμίας ιδιαιτερότητας.
Πληγή
39" χρόνος ανάγνωσης
Φόρτωση Text-to-Speech...
