Ας μην κοροϊδευόμαστε μεταξύ μας. Αυτό δεν είναι το πρώτο πράγμα που διαβάζετε σήμερα. Δεν ξέρω πώς φτάσατε εδώ, αλλά σίγουρα, μέχρι η οθόνη να σας σερβίρει το κείμενο αυτό, έχετε ήδη διαβάσει ποταμούς κειμένων. Ξεκινώντας από όσα διαβάσατε στο κρεβάτι το πρωί, σκρολάροντας στο κινητό, πριν καν σηκωθείτε, με την τσίμπλα στο μάτι. Και με όσα ακολούθησαν μετά, στις επόμενες οθόνες, μέχρι να φτάσουμε μαζί εδώ τώρα. Αυτό το θεωρώ δεδομένο.
Το δεύτερο πράγμα που θεωρώ δεδομένο, είναι ότι αυτή τη στιγμή είστε λίγο ή πολύ έξαλλος ή έξαλλη. Έτσι δεν είναι; Έχετε φτάσει σε κάποιο σημείο της ημέρας σας, με το κείμενο μου μπροστά σας, αλλά όσα έχει διαβάσει μέχρι τώρα, όσες ειδήσεις έχετε μάθει, όσα νέα γεγονότα έχετε πληροφορηθεί, σας έχουν φέρει ήδη εκτός εαυτού. Μπορεί να έχετε κι άλλους λόγους, μπορεί και όχι. Αλλά οπωσδήποτε έχετε φορτώσει, όλη την ημέρα φορτώνετε, με κάθε νέα πληροφορία που μαθαίνετε να προσθέτει στην οργή, να τεντώνει τα νεύρα. Τα όποια, τώρα που σας βρίσκω εγώ, πολύ αργά, είναι ήδη τσατάλια.
Αυτό που δεν μπορώ να ξέρω, βεβαίως, είναι το τι ακριβώς σας έχει κάνει έξαλλη ή έξαλλο. Μήπως θυμώσατε με μια παραμορφωτική φωτογραφία μισοτελειωμένης πολυκατοικίας που είδατε στο Facebook, που κάνει την πολυκατοικία να μοιάζει σαν τέρας ύψους 4 χιλιομέτρων που δεσπόζει πάνω απ’ την Ακρόπολη; Μήπως σας έκανε έξαλλο το design της νέας ηλεκτρικής Ferrari Luce, δια χειρός του σχεδιαστή του iPhone, που δε μοιάζει καθόλου με τις κλασσικές Ferrari;
Ή μήπως σας εξαγρίωσε το όνομα του νέου κόμματος του Αλέξη Τσίπρα;
Σας ενόχλησε το ότι ο Γκολομέεφ έλαβε μέρος σε αγώνες για ντοπαρισμένους, ή το ότι εταιρείες που έχουν εμπορική δραστηριότητα και στο Ισραήλ συμμετείχαν στα Παναθήναια στο Ζάππειο; Μήπως ότι ένα ρώσικο drone έπεσε σε πολυκατοικία της Ρουμανίας, ή ότι ο Νετανιάχου διέταξε την κατάληψη «του 70% της Γάζας» από τον IDF;
Μήπως προλάβατε να διαβάσατε ότι την ημέρα που η Meta ανακοίνωσε ότι απολύει το 20% των εργαζόμενων της στο Σιάτλ, στο λιμάνι της πόλης εμφανίστηκε να σουλατσάρει το μήκους 120 μέτρων και αξίας $300 εκατομμυρίων γιοτ του Μαρκ Ζάκερμπεργκ; Ότι ασθενείς που μπαίνουν στο «Αττικόν» κολλάνε μαζικά γαστρεντερίτιδα, πως ο Τραμπ θα βγάλει χαρτονόμισμα των 250 δολαρίων με τη μούρη του απάνω, ή το ότι ο αριθμός των κατηγορούμενων για παράνομες επιδοτήσεις από τον ΟΠΕΚΕΠΕ ξεπέρασε τους χίλιους;
Δεν αντέχεται αυτό το πράγμα. Κάθε μέρα είναι σαν να πρέπει να απορροφήσουμε και να διαχειριστούμε μια νέα ανθρωπιστική καταστροφή, τρία νέα κουκουλώματα σκανδάλων από την κυβέρνηση, μια καινούργια παλαβομάρα που προκαλεί αναταραχές στις παγκόσμιες αγορές από τον Τραμπ (αν είμαστε τυχεροί -αλλιώς περισσότερες από μία), δύο θανατηφόρα τροχαία κάπου στην Ελλάδα, μία γυναικοκτονία, ένα φριχτό έγκλημα πολέμου, δύο φυσικές καταστροφές με εκατοντάδες νεκρούς κάπου στον κόσμο, μια σοκαριστική δικαστική απόφαση που πάει κάποια δημοκρατική χώρα δεκαετίες πίσω, μια εκλογική νίκη ακροδεξιών σε κάποιες περιφερειακές εκλογές της Ευρώπης, μια ανακοίνωση δεκάδων χιλιάδων απολύσεων σε εταιρείες λόγω της ΑΙ, μια μαζική δολοφονία σε κάποιο σχολείο της Αμερικής, μια έξαρση μολυσματικής ασθένειας κάπου (λόγω περικοπών δαπανών στο σύστημα υγείας ή λόγω του αντιεμβολιαστικού κινήματος), μια πρόβλεψη για εξαφάνιση ολόκληρων επαγγελμάτων «μέσα σε 18 μήνες» από κάποιον ολιγάρχη της τεχνολογίας, μία εξάρθρωση εγκληματικής οργάνωσης που δρούσε ανενόχλητη ανάμεσά μας για χρόνια, ένα ρεπορτάζ για τις αυξήσεις στις τιμές και τη δημοσίευση μιας νέας επιστημονικής έρευνας με δραματικά ευρήματα για την στεγαστική κρίση, την κλιματική αλλαγή, την ψυχική υγεία των νέων ή/και για το πώς η ΑΙ μας κάνει πιο χαζούς.
Δεν μπορεί να συνεχιστεί αυτό το πράγμα. Δεν είναι βιώσιμο. Κανένας άνθρωπος δεν μπορεί να υφίσταται αυτό το μαρτύριο κάθε μέρα της ζωής του, και μάλιστα επιπλέον των καθημερινών πιέσεων και προκλήσεων της ζωής, χωρίς να αποτρελαίνεται λιγάκι. Δεν φτάνει που ο κόσμος μας έχει παλαβώσει και η πραγματικότητα παράγει περισσότερες καταστροφές και ζόφο από όσο μπορούμε να καταναλώσουμε, αλλά πλέον έχουμε και απεριόριστα Μέσα για να τον βρούμε και να τον καταναλώσουμε (πράγματα που, βεβαίως, δεν είναι άσχετα μεταξύ τους). Έχουμε Μέσα, μάλιστα, τα οποία είναι ειδικά σχεδιασμένα για να μας κρατάνε εγκλωβισμένους, εθισμένους, όλη μέρα. Ακόμα κι αν το ξέρουμε και το αναγνωρίζουμε, το υφιστάμεθα, το ανεχόμαστε. Κι οι ζωές μας γίνονται ένας διαρκής κύκλος οργής, διακοπτόμενος μόνο από τον ύπνο.
Το τρίτο πράγμα που θεωρώ σχεδόν δεδομένο (κι εύχομαι να με διαψεύσετε) είναι ότι τώρα, που φτάσατε στο τέλος αυτού του άρθρου και, συμφωνώντας, είστε ακόμα πιο έξαλλες και έξαλλοι από ό,τι πριν, θα ανοίξετε ένα άλλο tab, ή θα γυρίσετε στο προηγούμενο app, για να δείτε τι άλλο έχει γίνει στον κόσμο.
