Η επίσημη πλέον ίδρυση του νέου κόμματος από τον κ. Αλέξη Τσίπρα προφανώς συνιστά πολιτικό γεγονός, αλλά δεν φέρνει μαζί και την αναγέννηση του πολιτικού συστήματος όπως επιχειρούν να παρουσιάσουν οι υποστηρικτές του. Περισσότερο μοιάζει με μια προσεκτικά σκηνοθετημένη επιστροφή ενός πολιτικού που αρνείται να αποδεχθεί ότι η κοινωνία έχει ήδη δοκιμάσει το «μοντέλο Τσίπρα» και τον αποδοκίμασε σε διαδοχικές εκλογικές αναμετρήσεις.
Το νέο κόμμα δεν γεννήθηκε από κάποια μεγάλη κοινωνική απαίτηση ούτε από μια νέα ιδεολογική ανάγκη. Δεν εμφανίστηκε επειδή η χώρα αναζητούσε εναγωνίως μια καινούργια πολιτική πρόταση. Εμφανίστηκε επειδή ο ίδιος ο πρώην πρωθυπουργός αναζητούσε τρόπο να επιστρέψει στο κέντρο του πολιτικού σκηνικού για να ξεπεράσει τη μοναξιά του, ενδεχομένως και το πολιτικό του δράμα. Διότι άλλο είναι η ανασυγκρότηση της πολιτικής ισορροπίας στη χώρα και άλλο η πολιτική επαναφορά ενός πρώην ηγέτη που δεν άντεξε την παραμονή του στο περιθώριο και προσπαθεί να επιστρέψει. Το προσωπικό σχέδιο πολιτικής επιβίωσης ενός «πρώην» έχει ενδιαφέρον, αλλά δεν προκάλεσε και κάποιο σεισμό. Ο κ. Τσίπρας επιχειρεί να εμφανιστεί τώρα ως κάτι νέο και αμόλυντο και μας ξαναπαρουσιάζεται ως η καλή εκδοχή του εαυτού του. Μόνο που η πολιτική μνήμη δεν διαγράφεται με αλλαγή λογοτύπου και πιο προσεγμένες δημόσιες εμφανίσεις. Η κοινωνία θυμάται πολύ καλά ότι ο ίδιος άνθρωπος κυβέρνησε με τον λαϊκισμό και την εχθροπάθεια ως κεντρικά στοιχεία πολιτικής δράσης. Θυμάται τις διχαστικές κραυγές περί «μνημονιακών» και «προδοτών», τις αυταπάτες του 2015, τις κλειστές τράπεζες, το δημοψήφισμα-παρωδία, τη συγκυβέρνηση με την άκρα Δεξιά και την απίστευτη ευκολία με την οποία βαφτίστηκε «ηθικό πλεονέκτημα» ένας ωμός πολιτικός κυνισμός.
Η πολιτική μνήμη δεν διαγράφεται με αλλαγή λογοτύπου και πιο προσεγμένες δημόσιες εμφανίσεις.
Είναι σχεδόν ειρωνικό να εμφανίζεται σήμερα ως εκφραστής της νέας αρχής ένας πολιτικός που ταυτίστηκε όσο λίγοι με την πιο τοξική περίοδο της Μεταπολίτευσης. Ακόμη πιο ειρωνικό είναι ότι το νέο εγχείρημα πλασάρεται περίπου ως απάντηση στην κρίση εμπιστοσύνης προς το πολιτικό σύστημα, όταν ο ίδιος υπήρξε βασικός πρωταγωνιστής αυτής της κρίσης.
Φυσικά και η χώρα έχει ανάγκη από σοβαρή αντιπολίτευση. Εχει ανάγκη από πολιτική ισορροπία, από εναλλακτικό κυβερνητικό λόγο, από θεσμικό αντίβαρο απέναντι στην κυριαρχία της κυβέρνησης. Αυτό όμως δεν σημαίνει ότι οποιαδήποτε επιστροφή παλαιών προσώπων βαφτίζεται αυτομάτως λύση. Η κοινωνία δεν ζητάει έναν νέο κύκλο τοξικότητας με πιο μοντέρνα επικοινωνιακή συσκευασία. Ζητάει σοβαρότητα, αξιοπιστία και πολιτική ωριμότητα. Το πρόβλημα της χώρας σήμερα δεν είναι η απουσία του Αλέξη Τσίπρα από την πρώτη γραμμή. Είναι η απουσία μιας σοβαρής και πειστικής αντιπολίτευσης. Ο πρώην πρωθυπουργός δύσκολα μπορεί να εμφανιστεί ως θεραπεία όταν για ένα μεγάλο μέρος της κοινωνίας εξακολουθεί να συμβολίζει την ίδια την ασθένεια. Και να ήθελε να ξεχάσει κανείς τα κατορθώματά του στα χρόνια που κυβέρνησε τον τόπο, δεν αφήνει ο ίδιος κανένα περιθώριο. Σε κάθε ευκαιρία τις τελευταίες εβδομάδες μάς θυμίζει τον χειρότερο εαυτό του και τις καταστροφικές επιλογές του, αλλά κυρίως δείχνει πολιτικό θράσος όταν προσπαθεί να ξαναγράψει την ιστορία στα μέτρα του. Χειρότερο όλων, όταν επιχειρεί να διαγράψει τα γεγονότα που έζησε η χώρα και λογικά θυμούνται πολύ καλά οι πάντες.
