Δεν είναι ούτε η αρχή ούτε το τέλος του κόσμου και ας μοιάζει σαν μια τελευταία ευκαιρία. Είναι απλά μια δοκιμασία από τις πολλές που θα κληθεί να δώσει στη ζωή του ένας νέος και το πιο πιθανό είναι ότι κανένα αποτέλεσμα, όσο καλό ή κακό είναι, δεν θα σφραγίσει το μέλλον του. Αυτό παραμένει απρόβλεπτο, γεμάτο εκπλήξεις και ανατροπές.
Ολα αυτά, βέβαια, που λογικά σκεφτόμαστε οι μεγαλύτεροι και αναφέρουν δεκάδες οδηγοί με συμβουλές διαχείρισης άγχους για τους μαθητές, δεν μπορεί εύκολα να τα εκλογικεύσει ένας νέος από τους περίπου 100.000 των φετινών Πανελλαδικών Εξετάσεων.
Τα κορίτσια και τα αγόρια της Γ΄ Λυκείου θα μπουν σήμερα στα εξεταστήρια όλης της χώρας, πολλά παιδιά τρέμοντας σαν το ψάρι, στρεσαρισμένα, με ιδρωμένες παλάμες και ταχυπαλμία. Θα δώσουν τη μάχη για να διεκδικήσουν μια θέση στα ΑΕΙ. Το ελληνικό εκπαιδευτικό σύστημα είναι πιεστικό και στρεσογόνο, εξαντλητικό. Το άγχος, οι συγκρίσεις, ο ανταγωνισμός ξεκινούν από τις μικρές τάξεις, από το δημοτικό ακόμη, και σιγά σιγά κορυφώνονται.
Το σύστημα εισαγωγής στα ΑΕΙ δείχνει ότι έχει κάνει τον κύκλο του, η σημερινή πραγματικότητα μέσα στα εξεταστικά κέντρα μοιάζει να μην έχει καμία σχέση με όλα αυτά που «τρέχουν» στον κόσμο.
Και οι γονείς συχνά κάνουν πολύ πιο βαρύ το φορτίο των παιδιών, προσθέτοντας τις δικές τους υψηλές προσδοκίες, αλλά και τις αγωνίες που δημιουργεί κάθε εποχή, όπως αυτές της σημερινής στεγαστικής κρίσης. Δεν υπάρχει ελληνική οικογένεια που να μην τρέμει στην πιθανότητα το παιδί να περάσει σε σχολή άλλης πόλης, στη σκέψη ότι θα πρέπει να συντηρήσει και ένα φοιτητικό σπίτι.
Η συζήτηση, ωστόσο, θα έπρεπε να γίνεται σε άλλη βάση εδώ και καιρό. Βρισκόμαστε σε σημείο καμπής. Σχεδόν όλοι, εκπαιδευτικοί, γονείς, μαθητές, παραδέχονται ότι το σύστημα των Πανελλαδικών, όπως είναι δεκαετίες τώρα, έχει κάνει τον κύκλο του. «Εχει αγγίξει τα όριά του, είναι παράλογο η εισαγωγή στα ΑΕΙ να κρίνεται μόνο από τέσσερις τρίωρες εξετάσεις. Αυτό έχει οδηγήσει σε δραματική υποβάθμιση του λυκείου», έλεγε πρόσφατα στην «Κ» ο Γιάννης Αντωνίου, πρώην πρόεδρος του Ινστιτούτου Εκπαιδευτικής Πολιτικής.
Είναι ένα παλιό, ξεπερασμένο σύστημα στην εποχή της τεχνητής νοημοσύνης, που όλα μεταβάλλονται με ασύλληπτους ρυθμούς. Η εκπαίδευση, η σχολική τάξη, ο ρόλος του εκπαιδευτικού, τα επαγγελματικά πεδία. Η σημερινή πραγματικότητα μέσα στα εξεταστικά κέντρα των Πανελληνίων Εξετάσεων μοιάζει να μην έχει καμία σχέση με όλα αυτά που συμβαίνουν στον κόσμο. Και αυτό είναι άδικο, πρωτίστως για τους μαθητές, που πιστεύουν ότι το μέλλον τους κρίνεται μέσα σε λίγες ώρες.
